Om 6:50
gaat de wekker… Hoewel we hadden afgesproken om om
09:00 te gaan ontbijten had Gea bedacht dat ze best
voor het ontbijt nog even een uurtje naar de
sportschool kon gaan. Maar om 7:05 was ze al weer
terug, de sportschool was gesloten… Geen 24-uurs
economie hier aan boord...
Om 8:20 een bens op de deur, Yvonne en Ruud. Het was 8:55 volgens Yvonne. Volgens de rest van het schip en de wijde omgeving niet. De telefoon van Yvonne was op hol geslagen, en die liep ver voor. Of het kwam omdat Yvonne vandaag jarig is en misschien al een cadeautje wilde… We zullen het nooit weten :-)
Afijn, Kees lag nog in bed, dus die kon meteen opstaan, douchen en aankleden. Om netjes om 8:55 samen naar de ontbijtzaal te kunnen. Waar, zeker in vergelijking met gistermorgen, meer dan voldoende ruimte was. We kozen een plek aan stuurboordzijde, want we lagen al weer aan wal. Om 8:30 zijn we afgemeerd in de haven van Muscat, de hoofdstad van het oliestaatje Oman. We liggen midden in de haven, dus bedrijvigheid zat.
Tijdens het ontbijt maar eens besproken wat we zouden gaan doen. We hebben geen excursies geboekt, want die zijn nogal duur. Nee, we gaan zelf een taxi scoren en dan naar de Muttrah Souk. Een souk is een soort markt. Met allemaal hele kleine straatjes waar je alleen maar oosterse „zooi” kunt kopen. Van oudsher voor de bevolking, maar nu enorm op het toerisme gericht. Een soort kasbah dus.
Na het ontbijt de spullen pakken en dan naar dek 1 om van boord te gaan. Omdat we ons paspoort hebben ingeleverd krijgen we een toeristenvisa mee (soort roze creditcard). Samen met onze Costa Card het bewijs dat we aan boord van dit schip horen. We mogen zelf niet in de haven lopen, en taxi’s mogen hier ook niet komen. De bussen voor de excursies wel. En voor de personen die zelf de wal op willen rijdt er een gratis pendelbusje naar de uitgang van de haven. Die hebben we dus genomen en we werden netjes bij de uitgang afgezet. Aangezien bijna iedereen georganiseerde excursies doet, was het lekker rustig. Een jonge taxichauffeur kwam op ons af, of we een taxi wilden. En wat we gingen doen. Ja, dat wisten we niet. In ieder geval naar de Muttrah Souk. Maar die was 5 minuten lopen verderop, dus daar hoefden we geen taxi voor. Hij wilde ons wel rondrijden, 3 uur lang, om de mooiste plekken van Muscat te laten zien. En dat hebben we maar gedaan, dat leek ons helemaal OK. Natuurlijk eerst even over de prijs onderhandelen, en daar kwamen we prima uit.
De chauffeur, Soud, is een prima gast. Spreekt goed Engels, en is lekker vlot.
We gingen als eerste naar 2 forten die in 1750 door Portugezen hier gebouwd zijn. Die staan nu aan weerszijden van een baai, waaraan het paleis van Sultan Quaboos is gevestigd. Het werkpaleis, niet zijn woning. Dat paleis zit er best mooi uit. Wat ons meteen opviel is hoe schoon het hier is op straat. Overal zijn mensen aan het opruimen, plantjes verzorgen en schoonmaken. Geen rommel te vinden in dit land.
Het bleek dat we aan de achterkant van het paleis stonden te kijken, dus de volgende stop was de voorkant. De weg naar het paleis was afgesloten, dus de taxi geparkeerd en wij met z’n vieren naar het paleis. En we waren daar met z’n vieren, heerlijk rustig. Later op de dag, toen we terug gingen naar de boot, zagen we bussen vol met mensen staan. We hadden dus mazzel.
Wat foto’s gemaakt natuurlijk en toen weer verder.
Het was overigens heerlijk weer. Graadje of 30, met een zacht, verkoelend briesje. Daar kun je wel aan wennen als je uit een land komt waar het al maanden koud is!
We reden de oude stad uit (Muscat heeft een kleine oude stad aan de haven, maar met daarachter een metropool die redelijk nieuw is) de bergen in. Soud wilde ons naar El Shangrila brengen, een prachtig punt in de bergen met een fantastisch uitzicht. Onderweg er naar toe zijn we nog een paar keer gestopt voor foto’s, Soud wist precies waar de goede Kodak Spots zijn!
Al rijdend door de bergen merkten we op dat dit precies leek op Fuerteventura. Eén grote rots met her en der een palmboom en verder niets. Alleen de geiten ontbraken nog.
We rijden op een gegeven moment een villawijk in, waarlangs we moesten rijden naar het uitzichtpunt. Helaas was de weg naar het uitzichtpunt afgesloten. Soud probeerde de bewaker ervan te overtuigen dat we toch enkel even wilden kijken, maar we kwamen er niet in. Jammer, maar we weten toch niet wat we missen, nietwaar?
Dus maar verder gereden om even bij een heel luxe hotel naar binnen te gaan om even te kijken. Leek heel veel op het Mariott in Thailand, waar we jaren geleden zaten.
Vervolgens terug richting de oude stad, waar we in de souk werden afgezet. Daar lekker even tussen de rommel gestruind. Yvonne en Gea moesten natuurlijk weer slippers kopen, maar verder hebben we geen geld uitgegeven daar. Precies op het afgesproken tijdstip kwamen we weer uit de souk en stond Soud op ons te wachten. Hoewel we vanmorgen hadden aangegeven niet zo’n trek te hebben om moskeën te gaan bezoeken, vond Soud toch dat we naar de Grote Moskee moesten. Nou, vooruit dan maar. En dat was nog zeker 20 minuten rijden ook. Dwars door Muscat. Waar enkel mega grote gebouwen staan. Je kunt wel zien dat je hier in een heel rijk land bent…
De Grote Moskee is een hele grote moskee. Maar dan ook heel groot. Je zult er mar naast wonen… Ruimte voor 19.000 bezoekers.
En, het ziet er rond de moskee erg netjes uit. Geen rommel te bekennen op straat en overal weer mannetjes aan het opruimen en poetsen.
Na de moskee werd het tijd om terug te gaan. Soud heeft ons weer netjes bij de haven afgezet. We hebben ’m een aardige fooi gegeven, hij heeft ons veel dingen laten zien. En wij weer met het pendelbusje naar het schip, waar we eerst maar eens zijn gaan lunchen. Daar waren we ook echt aan toe.
Overigens heeft het ons ca. € 200 bespaard om niet met de georganiseerde excursies mee te gaan maar door zelf een taxi te nemen… Dat kan wel uit dus :-)
Na de lunch zijn we wat gaan relaxen op het achterdek. Van in-de-zon liggen was niet echt meer sprake, de lucht betrok nogal. Maar toch blijft het heerlijk weer, en dus blijven we ook gewoon buiten. Rond half vijf zijn we naar ons hutje gegaan, opfrissen voor het diner.
Om 18:30 gingen we weer richting het restaurant. Zelfde tijd, zelfde tafel, zelfde tafelgasten (dat blijft de hele week zo). Vandaag was iedereen feestelijk gekleed. In gala. Niet omdat Yvonne jarig was, hoewel Yvonne dat natuurlijk wel vond, maar omdat men dit nu eenmaal zo besloten heeft. Ook de kapitein en zijn gevolg zaten in het restaurant te eten (vandaar waarschijnlijk het gala-verhaal).
We hebben weer heerlijk gegeten. Ruud kreeg een extra groot stuk vlees, omdat het nu eenmaal een grote kerel is. Vond de ober. Maar, het zag er weer voortreffelijk uit en het smaakte goed. Uiteraard met onze Deense tafelgenoten de ervaringen van de dag uitgewisseld. Bleek dat zij in een bus 2 uur onderweg zijn geweest naar de Grote Moskee…
Na het diner zijn we weer richting theater getogen. Om te zien wat er vandaag te doen was. Maar, wederom klassieke en lichte muziek, niet echt ons ding. We hebben daarom nog maar wat rond gelopen totdat we een leuk plekje vonden om even te gaan zitten om wat te drinken. Later gingen we naar dek 3, om daar eens rond te kijken (en wat winkeltjes te bekijken). Vervolgens naar dek 10 waar ook iets te beleven zou zijn, maar meer dan een leeg restaurant en een dansschool kwamen we daar niet tegen. Dus maar terug naar dek 2, om even in de discotheek te gaan kijken. Het was inmiddels half elf. En de disco was helemaal leeg. De DJ zat verveeld voor zich uit te kijken en draaide kinderliedjes. Dat schiet niet op dus. Later bleek dat er een hele horde kinderen verkleed als heks onderweg was, dus daar was het wachten blijkbaar op. We zijn buiten de discotheek nog even gaan zitten.
Net dat we zaten komt er een artiest aanlopen die muziek wil gaan maken. Dat wisten we omdat er in de hoek van de ruimte waar we zaten een klein podiumpje was waar al een muziekset met 2 gitaren klaar stond. We dachten dat we dus een soortement Jan Akkerman zouden gaan horen. Helaas. Niets was minder waar. De ruige rocker bleek een hoog stemmetje te hebben en zong „top 40 klassiekers” van Elvis, de Pappa’s en de Mamma’s en soortgelijk geneuzel, ook wel muzak genoemd. Hij speelde gitaar terwijl een slecht ingespeeld orkestband de rest van de begeleiding verzorgde. Na het eerste nummer kwam er overigens versterking in de vorm van een zangeres. Al met al klonk het wel aardig, maar een CD zullen we er nooit van weggeven. Laat staan van kopen.
Op een gegeven moment speelden ze een nummer van Abba. En zowaar, daar werd op gedanst! Na het uitvinden van deze succesformule werd het hele Abba repertoire wat ze kenden ten gehore gebracht. Waarbij wij opmerkten dat de Abba’s toch wel heel vee nummers hadden gemaakt. En gedanst werd er! Iedereen blij natuurlijk. Hoewel Benny en Björn zich bij het horen van deze vertolkingen om zouden hebben gedraaid in hun graf, als ze dood zouden zijn geweest natuurlijk.
Nu hadden we de eerste avond al een stel gespot van Italiaanse komaf, die, om het zo te noemen, nogal opviel. De dame in kwestie, jaar of 25 was noga stevig, met lang blond haar, een dikke kont en even zo’n grote voorgevel. Die dacht dat ze minstens fotomodel was. De jongen van ca. 2 meter met een redelijk onnozel uiterlijk die er bij hoorde was helemaal verliefd op haar.
We merkten ze op toen ze foto’s stonden te maken. Althans, hij maakte foto’s van haar terwijl zij wulps stond te draaien. En plain public. Dat was de eerste avond. Gisteren waren ze in het zwembad ook weer foto’s aan het maken terwijl madam over de rand van het zwembad zwoele poses aan het innemen was. Iedereen zag ze natuurlijk bezig.
Datzelfde stel kwam dus ook tijdens de Abba tribute langs gelopen. En madam meteen aan het discodansen alsof ze de vrouwelijke reïncarnatie van John Travolta was. Als die doos was geweest dan hè. Iedereen zag ze natuurlijk aan de gang. Het leek nergens naar. Maar madam denkt dat ze de beste danseres is en hij staat er bij en geniet er van, met volle teugen (en moedigt haar zelfs aan). Gingen ze ook nog vlak bij ons zitten om uit de maat met de muziek mee te klappen. De band zong vals, maar zij was beter. Ze kon nog valser namelijk…
Kees was er op een gegeven moment helemaal klaar mee, we besloten naar ons bedje te gaan. Het was toen ook al bijna twaalf uur. Lekker slapen...
Om 8:20 een bens op de deur, Yvonne en Ruud. Het was 8:55 volgens Yvonne. Volgens de rest van het schip en de wijde omgeving niet. De telefoon van Yvonne was op hol geslagen, en die liep ver voor. Of het kwam omdat Yvonne vandaag jarig is en misschien al een cadeautje wilde… We zullen het nooit weten :-)
Afijn, Kees lag nog in bed, dus die kon meteen opstaan, douchen en aankleden. Om netjes om 8:55 samen naar de ontbijtzaal te kunnen. Waar, zeker in vergelijking met gistermorgen, meer dan voldoende ruimte was. We kozen een plek aan stuurboordzijde, want we lagen al weer aan wal. Om 8:30 zijn we afgemeerd in de haven van Muscat, de hoofdstad van het oliestaatje Oman. We liggen midden in de haven, dus bedrijvigheid zat.
Tijdens het ontbijt maar eens besproken wat we zouden gaan doen. We hebben geen excursies geboekt, want die zijn nogal duur. Nee, we gaan zelf een taxi scoren en dan naar de Muttrah Souk. Een souk is een soort markt. Met allemaal hele kleine straatjes waar je alleen maar oosterse „zooi” kunt kopen. Van oudsher voor de bevolking, maar nu enorm op het toerisme gericht. Een soort kasbah dus.
Na het ontbijt de spullen pakken en dan naar dek 1 om van boord te gaan. Omdat we ons paspoort hebben ingeleverd krijgen we een toeristenvisa mee (soort roze creditcard). Samen met onze Costa Card het bewijs dat we aan boord van dit schip horen. We mogen zelf niet in de haven lopen, en taxi’s mogen hier ook niet komen. De bussen voor de excursies wel. En voor de personen die zelf de wal op willen rijdt er een gratis pendelbusje naar de uitgang van de haven. Die hebben we dus genomen en we werden netjes bij de uitgang afgezet. Aangezien bijna iedereen georganiseerde excursies doet, was het lekker rustig. Een jonge taxichauffeur kwam op ons af, of we een taxi wilden. En wat we gingen doen. Ja, dat wisten we niet. In ieder geval naar de Muttrah Souk. Maar die was 5 minuten lopen verderop, dus daar hoefden we geen taxi voor. Hij wilde ons wel rondrijden, 3 uur lang, om de mooiste plekken van Muscat te laten zien. En dat hebben we maar gedaan, dat leek ons helemaal OK. Natuurlijk eerst even over de prijs onderhandelen, en daar kwamen we prima uit.
De chauffeur, Soud, is een prima gast. Spreekt goed Engels, en is lekker vlot.
We gingen als eerste naar 2 forten die in 1750 door Portugezen hier gebouwd zijn. Die staan nu aan weerszijden van een baai, waaraan het paleis van Sultan Quaboos is gevestigd. Het werkpaleis, niet zijn woning. Dat paleis zit er best mooi uit. Wat ons meteen opviel is hoe schoon het hier is op straat. Overal zijn mensen aan het opruimen, plantjes verzorgen en schoonmaken. Geen rommel te vinden in dit land.
Het bleek dat we aan de achterkant van het paleis stonden te kijken, dus de volgende stop was de voorkant. De weg naar het paleis was afgesloten, dus de taxi geparkeerd en wij met z’n vieren naar het paleis. En we waren daar met z’n vieren, heerlijk rustig. Later op de dag, toen we terug gingen naar de boot, zagen we bussen vol met mensen staan. We hadden dus mazzel.
Wat foto’s gemaakt natuurlijk en toen weer verder.
Het was overigens heerlijk weer. Graadje of 30, met een zacht, verkoelend briesje. Daar kun je wel aan wennen als je uit een land komt waar het al maanden koud is!
We reden de oude stad uit (Muscat heeft een kleine oude stad aan de haven, maar met daarachter een metropool die redelijk nieuw is) de bergen in. Soud wilde ons naar El Shangrila brengen, een prachtig punt in de bergen met een fantastisch uitzicht. Onderweg er naar toe zijn we nog een paar keer gestopt voor foto’s, Soud wist precies waar de goede Kodak Spots zijn!
Al rijdend door de bergen merkten we op dat dit precies leek op Fuerteventura. Eén grote rots met her en der een palmboom en verder niets. Alleen de geiten ontbraken nog.
We rijden op een gegeven moment een villawijk in, waarlangs we moesten rijden naar het uitzichtpunt. Helaas was de weg naar het uitzichtpunt afgesloten. Soud probeerde de bewaker ervan te overtuigen dat we toch enkel even wilden kijken, maar we kwamen er niet in. Jammer, maar we weten toch niet wat we missen, nietwaar?
Dus maar verder gereden om even bij een heel luxe hotel naar binnen te gaan om even te kijken. Leek heel veel op het Mariott in Thailand, waar we jaren geleden zaten.
Vervolgens terug richting de oude stad, waar we in de souk werden afgezet. Daar lekker even tussen de rommel gestruind. Yvonne en Gea moesten natuurlijk weer slippers kopen, maar verder hebben we geen geld uitgegeven daar. Precies op het afgesproken tijdstip kwamen we weer uit de souk en stond Soud op ons te wachten. Hoewel we vanmorgen hadden aangegeven niet zo’n trek te hebben om moskeën te gaan bezoeken, vond Soud toch dat we naar de Grote Moskee moesten. Nou, vooruit dan maar. En dat was nog zeker 20 minuten rijden ook. Dwars door Muscat. Waar enkel mega grote gebouwen staan. Je kunt wel zien dat je hier in een heel rijk land bent…
De Grote Moskee is een hele grote moskee. Maar dan ook heel groot. Je zult er mar naast wonen… Ruimte voor 19.000 bezoekers.
En, het ziet er rond de moskee erg netjes uit. Geen rommel te bekennen op straat en overal weer mannetjes aan het opruimen en poetsen.
Na de moskee werd het tijd om terug te gaan. Soud heeft ons weer netjes bij de haven afgezet. We hebben ’m een aardige fooi gegeven, hij heeft ons veel dingen laten zien. En wij weer met het pendelbusje naar het schip, waar we eerst maar eens zijn gaan lunchen. Daar waren we ook echt aan toe.
Overigens heeft het ons ca. € 200 bespaard om niet met de georganiseerde excursies mee te gaan maar door zelf een taxi te nemen… Dat kan wel uit dus :-)
Na de lunch zijn we wat gaan relaxen op het achterdek. Van in-de-zon liggen was niet echt meer sprake, de lucht betrok nogal. Maar toch blijft het heerlijk weer, en dus blijven we ook gewoon buiten. Rond half vijf zijn we naar ons hutje gegaan, opfrissen voor het diner.
Om 18:30 gingen we weer richting het restaurant. Zelfde tijd, zelfde tafel, zelfde tafelgasten (dat blijft de hele week zo). Vandaag was iedereen feestelijk gekleed. In gala. Niet omdat Yvonne jarig was, hoewel Yvonne dat natuurlijk wel vond, maar omdat men dit nu eenmaal zo besloten heeft. Ook de kapitein en zijn gevolg zaten in het restaurant te eten (vandaar waarschijnlijk het gala-verhaal).
We hebben weer heerlijk gegeten. Ruud kreeg een extra groot stuk vlees, omdat het nu eenmaal een grote kerel is. Vond de ober. Maar, het zag er weer voortreffelijk uit en het smaakte goed. Uiteraard met onze Deense tafelgenoten de ervaringen van de dag uitgewisseld. Bleek dat zij in een bus 2 uur onderweg zijn geweest naar de Grote Moskee…
Na het diner zijn we weer richting theater getogen. Om te zien wat er vandaag te doen was. Maar, wederom klassieke en lichte muziek, niet echt ons ding. We hebben daarom nog maar wat rond gelopen totdat we een leuk plekje vonden om even te gaan zitten om wat te drinken. Later gingen we naar dek 3, om daar eens rond te kijken (en wat winkeltjes te bekijken). Vervolgens naar dek 10 waar ook iets te beleven zou zijn, maar meer dan een leeg restaurant en een dansschool kwamen we daar niet tegen. Dus maar terug naar dek 2, om even in de discotheek te gaan kijken. Het was inmiddels half elf. En de disco was helemaal leeg. De DJ zat verveeld voor zich uit te kijken en draaide kinderliedjes. Dat schiet niet op dus. Later bleek dat er een hele horde kinderen verkleed als heks onderweg was, dus daar was het wachten blijkbaar op. We zijn buiten de discotheek nog even gaan zitten.
Net dat we zaten komt er een artiest aanlopen die muziek wil gaan maken. Dat wisten we omdat er in de hoek van de ruimte waar we zaten een klein podiumpje was waar al een muziekset met 2 gitaren klaar stond. We dachten dat we dus een soortement Jan Akkerman zouden gaan horen. Helaas. Niets was minder waar. De ruige rocker bleek een hoog stemmetje te hebben en zong „top 40 klassiekers” van Elvis, de Pappa’s en de Mamma’s en soortgelijk geneuzel, ook wel muzak genoemd. Hij speelde gitaar terwijl een slecht ingespeeld orkestband de rest van de begeleiding verzorgde. Na het eerste nummer kwam er overigens versterking in de vorm van een zangeres. Al met al klonk het wel aardig, maar een CD zullen we er nooit van weggeven. Laat staan van kopen.
Op een gegeven moment speelden ze een nummer van Abba. En zowaar, daar werd op gedanst! Na het uitvinden van deze succesformule werd het hele Abba repertoire wat ze kenden ten gehore gebracht. Waarbij wij opmerkten dat de Abba’s toch wel heel vee nummers hadden gemaakt. En gedanst werd er! Iedereen blij natuurlijk. Hoewel Benny en Björn zich bij het horen van deze vertolkingen om zouden hebben gedraaid in hun graf, als ze dood zouden zijn geweest natuurlijk.
Nu hadden we de eerste avond al een stel gespot van Italiaanse komaf, die, om het zo te noemen, nogal opviel. De dame in kwestie, jaar of 25 was noga stevig, met lang blond haar, een dikke kont en even zo’n grote voorgevel. Die dacht dat ze minstens fotomodel was. De jongen van ca. 2 meter met een redelijk onnozel uiterlijk die er bij hoorde was helemaal verliefd op haar.
We merkten ze op toen ze foto’s stonden te maken. Althans, hij maakte foto’s van haar terwijl zij wulps stond te draaien. En plain public. Dat was de eerste avond. Gisteren waren ze in het zwembad ook weer foto’s aan het maken terwijl madam over de rand van het zwembad zwoele poses aan het innemen was. Iedereen zag ze natuurlijk bezig.
Datzelfde stel kwam dus ook tijdens de Abba tribute langs gelopen. En madam meteen aan het discodansen alsof ze de vrouwelijke reïncarnatie van John Travolta was. Als die doos was geweest dan hè. Iedereen zag ze natuurlijk aan de gang. Het leek nergens naar. Maar madam denkt dat ze de beste danseres is en hij staat er bij en geniet er van, met volle teugen (en moedigt haar zelfs aan). Gingen ze ook nog vlak bij ons zitten om uit de maat met de muziek mee te klappen. De band zong vals, maar zij was beter. Ze kon nog valser namelijk…
Kees was er op een gegeven moment helemaal klaar mee, we besloten naar ons bedje te gaan. Het was toen ook al bijna twaalf uur. Lekker slapen...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 3 - 24 maart 2013