Elke
vakantie gebeurt het wel weer. En elke keer vraag
je je af wat het met vakantie te maken heeft: Vroeg
opstaan...
Vandaag gaat om 5:30 de wekker. Het is nog donker buiten, geen spoor van de zon te zien.
Om 6:00 worden we op het strand verwacht: We gaan op dolfijnen jacht. Hier in de Balische Zee zwemmen heel veel van die beesten. En op het moment dat wij onze tenen in het zeewater doen, weten we meteen waarom: Het zeewater is hier gewoon warm. Heerlijk!
We gaan in kleine bootjes. Met 4 personen en een stuurman. Niet iedereen gaat mee, we gaan in totaal met 5 bootjes de zee op.
Als we vertrekken kleurt de lucht in het oosten net licht. De zon gaat straks opkomen. Als we op zee zitten komt de zon ook vlotjes op. En dat is een machtig mooi schouwspel. Zelfs als we niet een dolfijn tegen zouden komen is de dag hiermee al geslaagd! De moeite van het opstaan waard.
We varen de zee verder op. De kalme zee gaat plaats maken voor een wat ruwere zee. Gea zit voorin in de boot en krijgt het meeste boegwater over zicht heen. Die wordt dus zeiknat bij deze snelheid. Koos en Bianca zitten bij ons in. En Bianca zit naast de motor, en dat ding geeft best een lawaai. Koos en Kees komen het er beste van af, en de indeling in de boot was niet eens door hun zelf verzonnen!
Op een gegeven moment, we zijn al een uur op zee en varen wat heen en weer, hebben we nog geen dolfijn gezien en wordt er voorzichtig weer koers gezet naar het strand. Overigens zijn er nog veen meer boten op het water, er varen er tientallen. Allemaal op zoek naar dolfijnen.
Als we terug varen gebeurt het plotseling: Dolfijnen!
Wij er achter aan, en met ons iedere andere boot. De dolfijnen laten zich even zien en verdwijnen dan weer. Verderop verschijnt dan een nieuwe groep, dus wij daar weer naar toe. En iedereen druk foto’s aan het maken! Maar dat valt nog niet mee: Spot de dolfijn, richt je camera, zoom in, stel scherp en druk af. De dolfijn is dan inmiddels al weer onder water... En lacht je waarschijnlijk gewoon uit.
Uiteindelijk varen we een half uur achter de dolfijnen aan, totdat ze weg zijn en zich niet meer laten zien. Gelukkig hebben we een paar foto’s kunnen maken.
We keren terug naar het strand, en iedereen is enthousiast over wat we gezien hebben. Wat een start van de dag! En het is pas tien voor acht...
Snel terug naar ons hutje. Douchen, aankleden en de koffer buiten de deur. Ontbijten en om 9:20 zitten we weer in de bus.
Vandaag rijden we naar Kuta, dat ligt helemaal aan de zuidkant van het eiland. We moeten dus terug over de bergen. Leuke toch.
Eerst gaan we in een dorp verderop, Singaraja, naar de lokale markt. De markt voor de locals dus en niet voor de toeristen. En dat is leuk. Hier liggen de dagelijkse benodigdheden voor de locals. Gereedschap, huishoudelijke zaken, maar ook groente, vis, vlees en gevogelte. En kruiden natuurlijk. Dit is veel leuker dan zo’n toeristenmarkt!
Na de markt trekken we de bergen weer in. Aan de kust was het prachtig weer, maar in de bergen betrekt de lucht toch weer. Als we vanuit de bergen naar de kust kijken, zitten we gewoon tegen de wolken aan te kijken...
We zijn onderweg naar onze koffiestop (overigens is Balinesche koffie best lekker, net zoiets als Cubaanse koffie maar dan minder sterk) bij een tweelingmeer. Deze meren waren ooit één, maar zijn gescheiden door de vulkaanuitbarsting in 1926. Dwars door de meren heen ontstond een dam. EN dus hebben we nu het Buyan meer en het Tamblingan meer. Precies op de scheiding vinden we onze koffiestop. We kijken uit over de meren, een prachtig gezicht. Ook omdat de zon even doorbreekt.
Overigens staat er bij onze koffiestop een vent met een slang, een vliegende hond (enorme vleermuis) en wat hagedissen. Typisch zo’n gast die zich in het water van een tempel even wast om zich van zijn zonden te ontdoen: Want, het niet respecteren van de dieren staat haaks op het geloof. Om met deze beesten langs de kant van de weg te gaan staan en er geld mee te verdienen op de wijze waarop hij dat doet, heeft niets meer met respect te maken. Vanavond zal hij wel weer in bad gaan om z’n geweten schoon te spoelen...
Naast deze twee meren is er nog een derde meer in de buurt: Het Bratan meer. Bij dit meer staat een tempel, gewijd aan de godin van het meer. Ja, hier hebben ze overal een god(in) of een demoon voor, het houdt niet op. Nu hebben we al wat tempels gezien en we denken “zal wel”, maar deze tempel is best aardig. Ligt direct aan het water. En de wandeling door het tempelcomplex is heerlijk. In de bergen is het niet zo heet, dus heel goed uit te houden!
Het treft dat deze tempel net z’n verjaardag aan het vieren is. Dat gebeurt eens in de 10 jaar, dus dat pakken we mooi mee. Er zijn heel wat mensen aanwezig die aan het bidden zijn of anderszins met de festiviteiten bezig zijn. We vermaken ons dus prima.
Vlak bij de tempel is de Bloemenmarkt. Eigenlijk gewoon een markt voor toeristen op een groot plein, met kraampjes met “meer van hetzelfde”. Shirtjes, sarongs, houten olifanten en giraffen en meer van dat soort ongein. En de verkopers van echte namaak horloges. Zo noemen ze deze dingen ook, “echt namaak, met 100 jaar garantie”. Uiteindelijk koopt Gea drie horloges, en het afdingen is een spel waar we hartelijk lol om hebben. Uiteindelijk zwicht de verkoper voor argumenten en het overtuigingskracht van Gea. Al met al zal hij best geld hebben verdiend, anders gingen die horloges echt niet mee.
Omdat al dat gewandel ons best hongerig heeft gemaakt gaan we onderweg naar onze lunchstop. Niet zo heel ver weg, net 20 minuten rijden. Wederom in een restaurant op een berghelling met een enorm goed uitzicht. Overigens wel het slechtste restaurant wat we tot dusver aantreffen: Het personeel is niet accuraat, en vergeet de helft van de drankjes, de borden bij het lopend buffet zijn telkens op, de helft van het eten is continue op, kortom, gedoe. Maar we hebben er gezellig gezeten en van het uitzicht genoten!
We moeten nog twee uur rijden en dan zijn we bij ons hotel in Kuta. Vanuit de bergen zijn we snel weer op het vlakke land, en we rijden helemaal door naar het zuiden. Vlak voor Kuta is het zo druk dat de weg volloopt. File. Ach, die Balinezen lossen dat praktisch op: Gewoon door de berm verder rijden onder het motto “Alles kan, alles mag”.
Uiteindelijk komen we om 16:30 aan in ons laatste hotel. Dat betekent dat de rondreis er op zit! Nog een weekje relaxen aan het zwembad of strand, of in de massagesalon. Een heerlijk vooruitzicht. Dit betekent ook dat we afscheid nemen van onze chauffeur en zijn bijrijder, en natuurlijk ook van Yance. Maar eerst tijd voor een groepsfoto! (om de foto op ware grootte te openen of op te slaan, klik deze link). Yance regelt nog de sleutels van de kamers en dan nemen we afscheid van hem. Uiteraard onder de overhandiging van de fooien, zoals dat hoort.
We lopen nog even met Yance mee naar de bus, waar de chauffeurs al op hem wachten, en zwaaien hem uit. We hebben erg genoten van Yance als reisleider. Niets was hem te veel, en hij is geweldig humoristisch. Overigens hebben we een hele leuke groep, niemand valt buiten de boot. Voor ons de eerste keer dat de hele groep zo leuk is.
Nu staan we er alleen voor... Acht, dat redden we heus wel.
Eerst even naar onze kamer. De bellboy komt toevallig net met onze koffers aan dus we lopen meteen mee. Kamer is ruim en mooi. Hier houden we het echt wel een week in uit. Het complex waar we zitten, Ramada Bintang Resort, is erg groot. Honderden kamers. En het is er dus ook best druk. Da’s heel wat anders dan we tot dusver hebben gezien hier.
We blazen even uit en besluiten dan een rondje te gaan lopen. We ontdekken het zwembad en komen op het strand uit. Meteen een hele horde van de verkopers op ons af die we uiteindelijk met een snauw weg jagen. We lopen en stukje langs het pad langs het strand en komen dan bij een enorme shopping mall uit. Een geheel overdekt winkelcentrum met veel winkels en andere toebehoren, op Amerikaanse wijze. We lopen even naar binnen en kopen wat boodschappen bij een mini-mart. Als we weer buiten komen besluiten we meteen te gaan eten bij een leuk restaurantje op de hoek. Het is er gezellig druk, en er speelt een duo gitaar.
Na het eten lopen we terug naar ons hotel. Het is inmiddels donker en even na achten komen we binnen. Nog even TV kijken, douchen en dan lekker naar bed!
Vandaag gaat om 5:30 de wekker. Het is nog donker buiten, geen spoor van de zon te zien.
Om 6:00 worden we op het strand verwacht: We gaan op dolfijnen jacht. Hier in de Balische Zee zwemmen heel veel van die beesten. En op het moment dat wij onze tenen in het zeewater doen, weten we meteen waarom: Het zeewater is hier gewoon warm. Heerlijk!
We gaan in kleine bootjes. Met 4 personen en een stuurman. Niet iedereen gaat mee, we gaan in totaal met 5 bootjes de zee op.
Als we vertrekken kleurt de lucht in het oosten net licht. De zon gaat straks opkomen. Als we op zee zitten komt de zon ook vlotjes op. En dat is een machtig mooi schouwspel. Zelfs als we niet een dolfijn tegen zouden komen is de dag hiermee al geslaagd! De moeite van het opstaan waard.
We varen de zee verder op. De kalme zee gaat plaats maken voor een wat ruwere zee. Gea zit voorin in de boot en krijgt het meeste boegwater over zicht heen. Die wordt dus zeiknat bij deze snelheid. Koos en Bianca zitten bij ons in. En Bianca zit naast de motor, en dat ding geeft best een lawaai. Koos en Kees komen het er beste van af, en de indeling in de boot was niet eens door hun zelf verzonnen!
Op een gegeven moment, we zijn al een uur op zee en varen wat heen en weer, hebben we nog geen dolfijn gezien en wordt er voorzichtig weer koers gezet naar het strand. Overigens zijn er nog veen meer boten op het water, er varen er tientallen. Allemaal op zoek naar dolfijnen.
Als we terug varen gebeurt het plotseling: Dolfijnen!
Wij er achter aan, en met ons iedere andere boot. De dolfijnen laten zich even zien en verdwijnen dan weer. Verderop verschijnt dan een nieuwe groep, dus wij daar weer naar toe. En iedereen druk foto’s aan het maken! Maar dat valt nog niet mee: Spot de dolfijn, richt je camera, zoom in, stel scherp en druk af. De dolfijn is dan inmiddels al weer onder water... En lacht je waarschijnlijk gewoon uit.
Uiteindelijk varen we een half uur achter de dolfijnen aan, totdat ze weg zijn en zich niet meer laten zien. Gelukkig hebben we een paar foto’s kunnen maken.
We keren terug naar het strand, en iedereen is enthousiast over wat we gezien hebben. Wat een start van de dag! En het is pas tien voor acht...
Snel terug naar ons hutje. Douchen, aankleden en de koffer buiten de deur. Ontbijten en om 9:20 zitten we weer in de bus.
Vandaag rijden we naar Kuta, dat ligt helemaal aan de zuidkant van het eiland. We moeten dus terug over de bergen. Leuke toch.
Eerst gaan we in een dorp verderop, Singaraja, naar de lokale markt. De markt voor de locals dus en niet voor de toeristen. En dat is leuk. Hier liggen de dagelijkse benodigdheden voor de locals. Gereedschap, huishoudelijke zaken, maar ook groente, vis, vlees en gevogelte. En kruiden natuurlijk. Dit is veel leuker dan zo’n toeristenmarkt!
Na de markt trekken we de bergen weer in. Aan de kust was het prachtig weer, maar in de bergen betrekt de lucht toch weer. Als we vanuit de bergen naar de kust kijken, zitten we gewoon tegen de wolken aan te kijken...
We zijn onderweg naar onze koffiestop (overigens is Balinesche koffie best lekker, net zoiets als Cubaanse koffie maar dan minder sterk) bij een tweelingmeer. Deze meren waren ooit één, maar zijn gescheiden door de vulkaanuitbarsting in 1926. Dwars door de meren heen ontstond een dam. EN dus hebben we nu het Buyan meer en het Tamblingan meer. Precies op de scheiding vinden we onze koffiestop. We kijken uit over de meren, een prachtig gezicht. Ook omdat de zon even doorbreekt.
Overigens staat er bij onze koffiestop een vent met een slang, een vliegende hond (enorme vleermuis) en wat hagedissen. Typisch zo’n gast die zich in het water van een tempel even wast om zich van zijn zonden te ontdoen: Want, het niet respecteren van de dieren staat haaks op het geloof. Om met deze beesten langs de kant van de weg te gaan staan en er geld mee te verdienen op de wijze waarop hij dat doet, heeft niets meer met respect te maken. Vanavond zal hij wel weer in bad gaan om z’n geweten schoon te spoelen...
Naast deze twee meren is er nog een derde meer in de buurt: Het Bratan meer. Bij dit meer staat een tempel, gewijd aan de godin van het meer. Ja, hier hebben ze overal een god(in) of een demoon voor, het houdt niet op. Nu hebben we al wat tempels gezien en we denken “zal wel”, maar deze tempel is best aardig. Ligt direct aan het water. En de wandeling door het tempelcomplex is heerlijk. In de bergen is het niet zo heet, dus heel goed uit te houden!
Het treft dat deze tempel net z’n verjaardag aan het vieren is. Dat gebeurt eens in de 10 jaar, dus dat pakken we mooi mee. Er zijn heel wat mensen aanwezig die aan het bidden zijn of anderszins met de festiviteiten bezig zijn. We vermaken ons dus prima.
Vlak bij de tempel is de Bloemenmarkt. Eigenlijk gewoon een markt voor toeristen op een groot plein, met kraampjes met “meer van hetzelfde”. Shirtjes, sarongs, houten olifanten en giraffen en meer van dat soort ongein. En de verkopers van echte namaak horloges. Zo noemen ze deze dingen ook, “echt namaak, met 100 jaar garantie”. Uiteindelijk koopt Gea drie horloges, en het afdingen is een spel waar we hartelijk lol om hebben. Uiteindelijk zwicht de verkoper voor argumenten en het overtuigingskracht van Gea. Al met al zal hij best geld hebben verdiend, anders gingen die horloges echt niet mee.
Omdat al dat gewandel ons best hongerig heeft gemaakt gaan we onderweg naar onze lunchstop. Niet zo heel ver weg, net 20 minuten rijden. Wederom in een restaurant op een berghelling met een enorm goed uitzicht. Overigens wel het slechtste restaurant wat we tot dusver aantreffen: Het personeel is niet accuraat, en vergeet de helft van de drankjes, de borden bij het lopend buffet zijn telkens op, de helft van het eten is continue op, kortom, gedoe. Maar we hebben er gezellig gezeten en van het uitzicht genoten!
We moeten nog twee uur rijden en dan zijn we bij ons hotel in Kuta. Vanuit de bergen zijn we snel weer op het vlakke land, en we rijden helemaal door naar het zuiden. Vlak voor Kuta is het zo druk dat de weg volloopt. File. Ach, die Balinezen lossen dat praktisch op: Gewoon door de berm verder rijden onder het motto “Alles kan, alles mag”.
Uiteindelijk komen we om 16:30 aan in ons laatste hotel. Dat betekent dat de rondreis er op zit! Nog een weekje relaxen aan het zwembad of strand, of in de massagesalon. Een heerlijk vooruitzicht. Dit betekent ook dat we afscheid nemen van onze chauffeur en zijn bijrijder, en natuurlijk ook van Yance. Maar eerst tijd voor een groepsfoto! (om de foto op ware grootte te openen of op te slaan, klik deze link). Yance regelt nog de sleutels van de kamers en dan nemen we afscheid van hem. Uiteraard onder de overhandiging van de fooien, zoals dat hoort.
We lopen nog even met Yance mee naar de bus, waar de chauffeurs al op hem wachten, en zwaaien hem uit. We hebben erg genoten van Yance als reisleider. Niets was hem te veel, en hij is geweldig humoristisch. Overigens hebben we een hele leuke groep, niemand valt buiten de boot. Voor ons de eerste keer dat de hele groep zo leuk is.
Nu staan we er alleen voor... Acht, dat redden we heus wel.
Eerst even naar onze kamer. De bellboy komt toevallig net met onze koffers aan dus we lopen meteen mee. Kamer is ruim en mooi. Hier houden we het echt wel een week in uit. Het complex waar we zitten, Ramada Bintang Resort, is erg groot. Honderden kamers. En het is er dus ook best druk. Da’s heel wat anders dan we tot dusver hebben gezien hier.
We blazen even uit en besluiten dan een rondje te gaan lopen. We ontdekken het zwembad en komen op het strand uit. Meteen een hele horde van de verkopers op ons af die we uiteindelijk met een snauw weg jagen. We lopen en stukje langs het pad langs het strand en komen dan bij een enorme shopping mall uit. Een geheel overdekt winkelcentrum met veel winkels en andere toebehoren, op Amerikaanse wijze. We lopen even naar binnen en kopen wat boodschappen bij een mini-mart. Als we weer buiten komen besluiten we meteen te gaan eten bij een leuk restaurantje op de hoek. Het is er gezellig druk, en er speelt een duo gitaar.
Na het eten lopen we terug naar ons hotel. Het is inmiddels donker en even na achten komen we binnen. Nog even TV kijken, douchen en dan lekker naar bed!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
1 juni 2011 - Dag 9 van de reis.