We gaan
het nog één keer proberen: Het Grote Nietsdoen.
Vandaag is onze laatste zwembaddag. Immers, morgenmiddag gaan we naar de Spa en woensdag gaan we al weer op huis aan.
We ontbijten op ons dooie gemak, en rond 10:45 zitten we aan het zwembad. Lekker rustig.
Dachten we.
In dit hotel zijn drie nationaliteiten sterk vertegenwoordigd: Nederlanders, Japanners (kunnen ook Chinezen zijn, maar wij denken dat het Japanners zijn) en Engelsen.
Met name die laatste groep gedraagt zich a-sociaal. Moeders lopen bij het zwembad met op de ene arm een kleintje en in de andere hand een fles bier. Een open fles waar ze al lopend uit lopen te drinken. En dan is het 11:00 in de ochtend...
De vaders negeren hun kroost praktisch en zijn alleen druk met het bier en met elkaar. En een lawaai dat die gasten produceren... Niet te geloven.
Nu zit er in het zwembad ook een zwembad-bar, en die wordt alleen door de Engelsen bevolkt. De hele dag schreeuwen en zuipen.
Overigens zijn ze gekleed ook heel goed herkenbaar: Ze hebben allemaal wel iets aan kleding aan met het merk Bintang (= een lokale biersoort, met dezelfde ster als Heineken heeft) er op. Zie je Bintang, zie je Engelsen. Raar en irritant volk.
Maar goed, we worstelen ons door deze rustige dag, zonder enige spannende belevenis. Beetje zwemmen, beetje lezen, beetje zonnen, beetje slapen. We vermaken ons (ondanks de UK clan) prima. Toch haken we om 16:15 af, en gaan op ons hutje aan. Om daar even bij te trekken onder het genot van een sapje en een biertje (ja, Bintang...).
Als de zon net onder is gaan we de stad weer in. We lopen het hotel uit om naar de straat te gaan, en terwijl we weglopen komt er een grote bus het terrein van het hotel oprijden. Voorin staat een mafkees in reisleider-kleding heftig te zwaaien. Verhip... Da’s Yance! Dus wij terug zwaaien. We kunnen ‘m bijna horen giebelen daar in de bus :-)
We lopen de stad in en weten niet precies waar we allemaal langs komen. Overal winkeltjes en overal drukte. Wel leuk om hier zo te lopen.
Op een gegeven moment zien we een restaurant wat er gezellig uit ziet, en besluiten daar maar te gaan eten. En dat blijkt een goede keus: Het eten is er voortreffelijk. En niet eens duur. Alles smaakt geweldig. En we betalen nog geen 25 euro voor een voorgerecht, hoofdgerecht en toetje, met voldoende drankjes. Da’s echt niet duur!
Na het eten vragen we de weg terug naar ons hotel. Nou, da’s niet zo moeilijk. Straat uit, linksaf en je bent weer in de straat waar ons hotel staat, vlak bij de shopping mall. Hebben we weer een rondje gelopen. Hebben wij een afwijking, of zit dat Kuta zo raar in elkaar?
Vandaag is onze laatste zwembaddag. Immers, morgenmiddag gaan we naar de Spa en woensdag gaan we al weer op huis aan.
We ontbijten op ons dooie gemak, en rond 10:45 zitten we aan het zwembad. Lekker rustig.
Dachten we.
In dit hotel zijn drie nationaliteiten sterk vertegenwoordigd: Nederlanders, Japanners (kunnen ook Chinezen zijn, maar wij denken dat het Japanners zijn) en Engelsen.
Met name die laatste groep gedraagt zich a-sociaal. Moeders lopen bij het zwembad met op de ene arm een kleintje en in de andere hand een fles bier. Een open fles waar ze al lopend uit lopen te drinken. En dan is het 11:00 in de ochtend...
De vaders negeren hun kroost praktisch en zijn alleen druk met het bier en met elkaar. En een lawaai dat die gasten produceren... Niet te geloven.
Nu zit er in het zwembad ook een zwembad-bar, en die wordt alleen door de Engelsen bevolkt. De hele dag schreeuwen en zuipen.
Overigens zijn ze gekleed ook heel goed herkenbaar: Ze hebben allemaal wel iets aan kleding aan met het merk Bintang (= een lokale biersoort, met dezelfde ster als Heineken heeft) er op. Zie je Bintang, zie je Engelsen. Raar en irritant volk.
Maar goed, we worstelen ons door deze rustige dag, zonder enige spannende belevenis. Beetje zwemmen, beetje lezen, beetje zonnen, beetje slapen. We vermaken ons (ondanks de UK clan) prima. Toch haken we om 16:15 af, en gaan op ons hutje aan. Om daar even bij te trekken onder het genot van een sapje en een biertje (ja, Bintang...).
Als de zon net onder is gaan we de stad weer in. We lopen het hotel uit om naar de straat te gaan, en terwijl we weglopen komt er een grote bus het terrein van het hotel oprijden. Voorin staat een mafkees in reisleider-kleding heftig te zwaaien. Verhip... Da’s Yance! Dus wij terug zwaaien. We kunnen ‘m bijna horen giebelen daar in de bus :-)
We lopen de stad in en weten niet precies waar we allemaal langs komen. Overal winkeltjes en overal drukte. Wel leuk om hier zo te lopen.
Op een gegeven moment zien we een restaurant wat er gezellig uit ziet, en besluiten daar maar te gaan eten. En dat blijkt een goede keus: Het eten is er voortreffelijk. En niet eens duur. Alles smaakt geweldig. En we betalen nog geen 25 euro voor een voorgerecht, hoofdgerecht en toetje, met voldoende drankjes. Da’s echt niet duur!
Na het eten vragen we de weg terug naar ons hotel. Nou, da’s niet zo moeilijk. Straat uit, linksaf en je bent weer in de straat waar ons hotel staat, vlak bij de shopping mall. Hebben we weer een rondje gelopen. Hebben wij een afwijking, of zit dat Kuta zo raar in elkaar?
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
6 juni 2011 - Dag 14 van de reis.