De
vlucht was lang, maar we hebben best geslapen en
gegeten. Twee warme maaltijden, hoewel de ene
eigenlijk een ontbijt moest zijn.
Rond 7:45 plaatselijke tijd (da’s 1:45 NL tijd) landen we op Hong Kong. En weer een dikke bewolking en een grijze toestand daar. Is dat altijd zo in Hong Kong? Snel uit het vliegtuig, sanitaire stop en op zoek naar de Starbucks (sorry Evelien. Hoewel... Jij zit in de USA waar op elke straathoek een Starbucks zit. Dus geen medelijden met jou deze keer :-)). We staan ons nog even te vergapen aan een Airbus A380 (het grootste passagier vliegtuig ter wereld). Daarna de gate zoeken. Wat blijkt? We vliegen gewoon met hetzelfde vliegtuig door naar Bali. Inchecken gaat vlot en om 10:20 vertrekken we. Om rond 14:45 op Bali aan te komen. Hèhè. Einddoel bereikt.
We moeten hier een visum kopen voor $ 25,00 per persoon. Vervolgens in de rij om ons visum te mogen laten zien aan de douane en daarna naar buiten om onze koffers te zoeken. Die staan al klaar, natuurlijk met zo’n Balineesje er bij die de koffer voor ons wel even naar de scanner wil rollen. Ja, daag. Dat kunnen we zelf ook wel. We geven gemakkelijk geld uit, maar zo gemakkelijk nou ook weer niet.
Nadat de koffer door de scanner was en we alle formaliteiten hadden afgerond waren we eindelijk echt op Bali. In Denpasar. Buiten stond men ons al op te wachten, en na het verzamelen van de kudde konden we onder begeleiding van Yance (spreek uit: Jantje, genoemd naar de familienaam Jansen), onze reisgids, in een echte blauwe Fox-bus naar het eerste hotel worden gebracht. Half uurtje rijden naar het Oasis Benoa Beach Resort in Nusa Dua. Dwars door de stad in de spits. En geweldig mooi weer. Heerlijk die warmte. Ondertussen verteld Jantje wat bijzonderheden die je moet weten bij aanvang van de rondreis. Standaard dus.
We hebben een mooi hotel. Met een zwembad van 70 meter! Ruime kamer met een ruime badkamer. Wat wil je nog meer!
Na een welkomst drankje gaan we even bijkomen op onze kamer. Even douchen en dan aankleden.
Om 19:00 hebben we namelijk een welkomstdiner op het strand. Nou, ja, bij het strand. Het hotel ligt tegen het strand aan, met een eigen privé strand, en tussenin ligt een stukje gras waar men een lopend buffet heeft neergezet.
Voordat we daar naar toe gaan lopen we eerst nog even een klein rondje in de buurt. Wat ons opvalt is dat het erg rustig is. Weinig mensen op straat.
Als we terug komen in het hotel zien we Jantje zitten. We nemen wat te drinken, geven Jantje ook wat en raken aan de praat over vakanties (ja, waar ook anders over). Voor we het weten is het 19:00 en moeten we naar het strand. Naar het grasveldje er voor dus. Iedereen is er al, en we zitten elkaar wat onwennig aan te kijken.
Het blijkt dat het lopend buffet aangevuld wordt met vlees die men aan het bbq’en is. Erg lekker! We missen alleen de saté’s. Die hadden we hier echt wel verwacht, maar helaas, zitten er niet bij. Ter compensatie staat er een toetsenist met een zangeres die de teksten van bladmuziek af heeft geleerd. Engels kent ze niet en de timing is belabberd. Henk Jan Smits zou zich omdraaien in zijn graf (als hij dood zou zijn)...
We praten met z’n allen een beetje bij. Waar kom je vandaan, enzo. Het is gezellig. Op het eerste gezicht ontstaan er geen losse groepjes, dus dat ziet er goed uit.
Rond half negen vertrekken de eersten naar hun ledikantje. Het is ook een vermoeiende dag (of eigenlijk: dagen) geweest. Om half tien zijn wij ook weer in ons hutje.
Verslag schrijven, kijken of we die kunnen uploaden en dan naar bed. Tot morgen!
Rond 7:45 plaatselijke tijd (da’s 1:45 NL tijd) landen we op Hong Kong. En weer een dikke bewolking en een grijze toestand daar. Is dat altijd zo in Hong Kong? Snel uit het vliegtuig, sanitaire stop en op zoek naar de Starbucks (sorry Evelien. Hoewel... Jij zit in de USA waar op elke straathoek een Starbucks zit. Dus geen medelijden met jou deze keer :-)). We staan ons nog even te vergapen aan een Airbus A380 (het grootste passagier vliegtuig ter wereld). Daarna de gate zoeken. Wat blijkt? We vliegen gewoon met hetzelfde vliegtuig door naar Bali. Inchecken gaat vlot en om 10:20 vertrekken we. Om rond 14:45 op Bali aan te komen. Hèhè. Einddoel bereikt.
We moeten hier een visum kopen voor $ 25,00 per persoon. Vervolgens in de rij om ons visum te mogen laten zien aan de douane en daarna naar buiten om onze koffers te zoeken. Die staan al klaar, natuurlijk met zo’n Balineesje er bij die de koffer voor ons wel even naar de scanner wil rollen. Ja, daag. Dat kunnen we zelf ook wel. We geven gemakkelijk geld uit, maar zo gemakkelijk nou ook weer niet.
Nadat de koffer door de scanner was en we alle formaliteiten hadden afgerond waren we eindelijk echt op Bali. In Denpasar. Buiten stond men ons al op te wachten, en na het verzamelen van de kudde konden we onder begeleiding van Yance (spreek uit: Jantje, genoemd naar de familienaam Jansen), onze reisgids, in een echte blauwe Fox-bus naar het eerste hotel worden gebracht. Half uurtje rijden naar het Oasis Benoa Beach Resort in Nusa Dua. Dwars door de stad in de spits. En geweldig mooi weer. Heerlijk die warmte. Ondertussen verteld Jantje wat bijzonderheden die je moet weten bij aanvang van de rondreis. Standaard dus.
We hebben een mooi hotel. Met een zwembad van 70 meter! Ruime kamer met een ruime badkamer. Wat wil je nog meer!
Na een welkomst drankje gaan we even bijkomen op onze kamer. Even douchen en dan aankleden.
Om 19:00 hebben we namelijk een welkomstdiner op het strand. Nou, ja, bij het strand. Het hotel ligt tegen het strand aan, met een eigen privé strand, en tussenin ligt een stukje gras waar men een lopend buffet heeft neergezet.
Voordat we daar naar toe gaan lopen we eerst nog even een klein rondje in de buurt. Wat ons opvalt is dat het erg rustig is. Weinig mensen op straat.
Als we terug komen in het hotel zien we Jantje zitten. We nemen wat te drinken, geven Jantje ook wat en raken aan de praat over vakanties (ja, waar ook anders over). Voor we het weten is het 19:00 en moeten we naar het strand. Naar het grasveldje er voor dus. Iedereen is er al, en we zitten elkaar wat onwennig aan te kijken.
Het blijkt dat het lopend buffet aangevuld wordt met vlees die men aan het bbq’en is. Erg lekker! We missen alleen de saté’s. Die hadden we hier echt wel verwacht, maar helaas, zitten er niet bij. Ter compensatie staat er een toetsenist met een zangeres die de teksten van bladmuziek af heeft geleerd. Engels kent ze niet en de timing is belabberd. Henk Jan Smits zou zich omdraaien in zijn graf (als hij dood zou zijn)...
We praten met z’n allen een beetje bij. Waar kom je vandaan, enzo. Het is gezellig. Op het eerste gezicht ontstaan er geen losse groepjes, dus dat ziet er goed uit.
Rond half negen vertrekken de eersten naar hun ledikantje. Het is ook een vermoeiende dag (of eigenlijk: dagen) geweest. Om half tien zijn wij ook weer in ons hutje.
Verslag schrijven, kijken of we die kunnen uploaden en dan naar bed. Tot morgen!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
25 mei 2011 - Dag 2 van de reis.