We
hebben vannacht heerlijk geslapen. Een enorm bed,
ook enorm hoog. Maar het lag lekker, en we werden
even voor achten wakker.
Snel douchen en aankleden en dan ontbijten. Het ontbijt was prima.
Om 9:00u gingen we de bus in. Volgens het schema zouden we een stadswandeling hebben, maar Yance had heel andere plannen. Betere plannen!
Als eerste reden we in de bus naar een plek buiten het dorp. Was best een aardig stukje rijden door de omgeving van Ubud. Hele mooie omgeving overigens.
Op een gegeven moment zijn we uit de bus gestapt, en gingen we lopend verder. Eerst door een stukje bos, over een smal pad, wat uit kwam in een dorpje. Een heel klein dorpje. Prachtig om te zien. De kokosnoten en de bananen groeien hier overal.
Aan het eind van het dorp waren veel mensen bezig. Met het kappen van bladeren uit palmbomen, met het vlechten van grote matten van deze bladeren en achter een omheining zaten echt heel veel mensen van alles te maken. Het bleek te gaan om de voorbereidingen van een massa crematie.
Hier is het zo dat alles wordt uitgevoerd op basis van een kalender. Op deze kalender staat bijvoorbeeld wanneer het de beste dag is om iemand te cremeren. Afgezien van het feit dat hij/zij wel eerst dood moet zijn natuurlijk. Maar ook staat er wanneer je het beste een vergadering kunt houden. Of wanneer de beste dag is om te trouwen.
Daarbij komt dat een crematie best veel geld kost. Tel dat bij elkaar op, en eens in de zoveel tijd worden alle doden opgegraven en vervolgens gecremeerd. Dat kan best eens per jaar of eens per twee jaar zijn.
In dit dorp werden dus de voorbereidingen getroffen voor een crematie op 18 juni. Van alle overledenen van de afgelopen 2 jaar uit dit dorp en dorpen uit de omgeving.
Een groot terrein wordt hiervoor ingericht. Er komen dus afdakken, er worden bakjes gemaakt voor de offers, er worden versieringen gemaakt, kortom, iedereen is hier bezig. Een drukte van belang, allemaal gecoördineerd door een priester. En deze voorbereidingen duren weken.
We hebben hier rond gekeken (dat mocht).
Vervolgens zijn we verder gewandeld. Door de prachtige natuur. De zon scheen en het was best warm, maar niet te heet. Prima te doen dus!
Op een gegeven moment zijn er wat mannen bezig in bomen om bladeren en kokosnoten te kappen. Een van de mannen komt naar ons toe met een kokosnoot en hakt er een klein gaatje in. Vervolgens snijdt hij uit het omhulsel van de kokosnoot een soort lipje en bevestigt deze weer onder het gaatje. Op die manier heb je een aardige wijze om uit een kokosnoot te drinken. Een aantal doen dat dan ook totdat de noot leeg is.
We lopen verder en zien opeens in een boom een kleine slang. Ligt daar te slapen. De helft van de club in paniek, inclusief onze reislijder Yance, maar de slang blijft stug liggen en verroert zich niet.
Na een stukje verder te hebben gelopen zijn we weer terug bij de bus. We stappen in en rijden verder, langs de terrassen met de rijstplantages. Bijzonder leuk om te zien.
Langs deze terrassen kun je koffie drinken, en dat hebben we dan ook gedaan. Met dat prachtige uitzicht. Deze terrassen staan overigens op de wereld erfgoed lijst.
Na de koffie door naar de volgende stop: De Pura Tirtha Empul. Een tempel. Maar wel heel iets anders dan we gewend waren uit Thailand ofzo. Dit is gewoon een erg groot complex in de buitenlucht. Geen gebouwen met allerlei beelden, maar gewoon een groot complex in de buitenlucht, welke erg netjes verzorgd is.
Je hebt hier drie stadia die je moet doorlopen als je gaat bidden. Hoe dat precies zit is niet bekend, maar het heeft alles te maken met water. Er zit dan ook een bron bij deze tempel die prachtig helder water voortbrengt waarin de mensen al biddend hun zonden kunnen wegwassen. Wel lekker gemakkelijk. Je begaat een zonde, gaat in het heerlijke heldere water liggen en hup, je bent weer zonden-vrij...
Bij de tempel was een enorme koi-vijver, met daarin veel te veel koi. Niet de mooi gekleurde beesten zoals wij die kennen, maar allemaal lelijke oranje vissen. Wel erg groot, wat wil je ook met die temperaturen hier, en de hoeveelheid voer die er in wordt gegooid. Maar alle vissen hadden wel een of meer plekjes of plekken die ontstoken waren. Niet best dus. Maar als je daar geen weet van hebt, ziet een vijver vol met van die grote vissen er erg mooi uit.
In het derde stadium van het hele verhaal mag je niet naar binnen zonder een sarong (zo heet dat toch, zo’n doek rond je benen?). Want de benen moeten bedekt zijn. Ook vrouwen die ongesteld zijn mogen niet naar binnen. Kun je dat aan de buitenkant zien dan? Kun je dan niet vergeven worden van je zonden? Ach, daar snappen wij ook niets van...
Het complex was best leuk om te zien. Als je naar buiten loopt krijg je nog een hele rits winkeltjes waar je allerlei souvenirs kunt kopen. Echt van dat marktspul. Leuk om even door te lopen. De verkopers zijn hier niet opdringerig. Als je niets wilt kopen zeuren ze niet door. Da’s wel fijn.
Nadat we weer in de bus zijn gaan zitten rijden we naar de laatste stop van vandaag: De lunch. Dat doen we we in een restaurant in Ubud, een paar kilometer van het hotel. De bediening daar was nieuw, dus Yance moest ingrijpen om te regelen dat we toch iets te eten en te drinken kregen. Ach, we hebben tijd zat.
Het eten was lekker: Een soepje vooraf, met daarna rijst met geroosterde kip en wat groente. En fruit als toetje.
Hoogtepunt was toch wel de aap die in het veld naast het restaurant op dook...
Na het eten richting het hotel. Wij zijn echter uit de bus gestapt bij de lokale markt, die wilden we nog even zien. Op deze markt echt allemaal van dat goedkope marktspul, en alle honderden kraampjes verkochten allemaal hetzelfde. Toch leuk om tussen al die winkeltjes en kraampjes door te lopen. En ook hier waren de verkopers niet te opdringerig.
Na de markt zijn we terug gaan lopen naar ons hotel. Het was inmiddels heet en klef. De gehele weg naar het hotel is voorzien van winkeltjes. Met van alles wat: Van keramiek en schilderijen tot kleding. En het was best druk op straat.
Rond half vijf waren we weer terug in het hotel. Helemaal nat van het zweet, maar wel een leuke dag gehad tot dusver. We hebben even wat gelezen, gezeten en gedoucht. Om vervolgens rond 19:30 de stad in te gaan, op zoek naar een restaurant. Yance had Murni’s Warung aanbevolen, 5 minuten lopen vanaf het hotel.
Daar zijn we dan ook maar naar toe gegaan. Er zaten meer leden van onze club. En Yance had niets te veel gezegd: Een gezellige tent, met erg lekker eten!
Gea had kip kerry (maar dan wel volgens lokaal recept) en Kees had iets van kip met rijst, maar dan ook volgens lokaal recept. Voorar hadden we saté genomen, en als toetje yoghurt met honing. Bijzonder lekker allemaal.
Nu ligt dat restaurant aan dezelfde rivier als waar ons hotel ook aan ligt. En die rivier ligt redelijk diep uitgesleten. Vanuit het restaurant kijk je naar de overkant, en zie je alleen maar bomen, die op een heuvel lijken te staan. Bovenaan die heuvel staat een huis. In dat huis brandt in 1 van de kamers een gele lamp. Volgens Gea was het erg romantisch, die volle maan... Totdat ze er achter kwam dat het gewoon een lamp in een kamer was :-) (toegeven, door al die bomen was het gewoon een gele vlek, het had inderdaad de maan kunnen zijn).
Na het eten terug naar ons hutje. 21:15 Waren we weer binnen. Moe maar voldaan!
Nu maar weer wachten wat de dag van morgen ons brengt. We gaan dan onderweg naar Candidasa.
Snel douchen en aankleden en dan ontbijten. Het ontbijt was prima.
Om 9:00u gingen we de bus in. Volgens het schema zouden we een stadswandeling hebben, maar Yance had heel andere plannen. Betere plannen!
Als eerste reden we in de bus naar een plek buiten het dorp. Was best een aardig stukje rijden door de omgeving van Ubud. Hele mooie omgeving overigens.
Op een gegeven moment zijn we uit de bus gestapt, en gingen we lopend verder. Eerst door een stukje bos, over een smal pad, wat uit kwam in een dorpje. Een heel klein dorpje. Prachtig om te zien. De kokosnoten en de bananen groeien hier overal.
Aan het eind van het dorp waren veel mensen bezig. Met het kappen van bladeren uit palmbomen, met het vlechten van grote matten van deze bladeren en achter een omheining zaten echt heel veel mensen van alles te maken. Het bleek te gaan om de voorbereidingen van een massa crematie.
Hier is het zo dat alles wordt uitgevoerd op basis van een kalender. Op deze kalender staat bijvoorbeeld wanneer het de beste dag is om iemand te cremeren. Afgezien van het feit dat hij/zij wel eerst dood moet zijn natuurlijk. Maar ook staat er wanneer je het beste een vergadering kunt houden. Of wanneer de beste dag is om te trouwen.
Daarbij komt dat een crematie best veel geld kost. Tel dat bij elkaar op, en eens in de zoveel tijd worden alle doden opgegraven en vervolgens gecremeerd. Dat kan best eens per jaar of eens per twee jaar zijn.
In dit dorp werden dus de voorbereidingen getroffen voor een crematie op 18 juni. Van alle overledenen van de afgelopen 2 jaar uit dit dorp en dorpen uit de omgeving.
Een groot terrein wordt hiervoor ingericht. Er komen dus afdakken, er worden bakjes gemaakt voor de offers, er worden versieringen gemaakt, kortom, iedereen is hier bezig. Een drukte van belang, allemaal gecoördineerd door een priester. En deze voorbereidingen duren weken.
We hebben hier rond gekeken (dat mocht).
Vervolgens zijn we verder gewandeld. Door de prachtige natuur. De zon scheen en het was best warm, maar niet te heet. Prima te doen dus!
Op een gegeven moment zijn er wat mannen bezig in bomen om bladeren en kokosnoten te kappen. Een van de mannen komt naar ons toe met een kokosnoot en hakt er een klein gaatje in. Vervolgens snijdt hij uit het omhulsel van de kokosnoot een soort lipje en bevestigt deze weer onder het gaatje. Op die manier heb je een aardige wijze om uit een kokosnoot te drinken. Een aantal doen dat dan ook totdat de noot leeg is.
We lopen verder en zien opeens in een boom een kleine slang. Ligt daar te slapen. De helft van de club in paniek, inclusief onze reislijder Yance, maar de slang blijft stug liggen en verroert zich niet.
Na een stukje verder te hebben gelopen zijn we weer terug bij de bus. We stappen in en rijden verder, langs de terrassen met de rijstplantages. Bijzonder leuk om te zien.
Langs deze terrassen kun je koffie drinken, en dat hebben we dan ook gedaan. Met dat prachtige uitzicht. Deze terrassen staan overigens op de wereld erfgoed lijst.
Na de koffie door naar de volgende stop: De Pura Tirtha Empul. Een tempel. Maar wel heel iets anders dan we gewend waren uit Thailand ofzo. Dit is gewoon een erg groot complex in de buitenlucht. Geen gebouwen met allerlei beelden, maar gewoon een groot complex in de buitenlucht, welke erg netjes verzorgd is.
Je hebt hier drie stadia die je moet doorlopen als je gaat bidden. Hoe dat precies zit is niet bekend, maar het heeft alles te maken met water. Er zit dan ook een bron bij deze tempel die prachtig helder water voortbrengt waarin de mensen al biddend hun zonden kunnen wegwassen. Wel lekker gemakkelijk. Je begaat een zonde, gaat in het heerlijke heldere water liggen en hup, je bent weer zonden-vrij...
Bij de tempel was een enorme koi-vijver, met daarin veel te veel koi. Niet de mooi gekleurde beesten zoals wij die kennen, maar allemaal lelijke oranje vissen. Wel erg groot, wat wil je ook met die temperaturen hier, en de hoeveelheid voer die er in wordt gegooid. Maar alle vissen hadden wel een of meer plekjes of plekken die ontstoken waren. Niet best dus. Maar als je daar geen weet van hebt, ziet een vijver vol met van die grote vissen er erg mooi uit.
In het derde stadium van het hele verhaal mag je niet naar binnen zonder een sarong (zo heet dat toch, zo’n doek rond je benen?). Want de benen moeten bedekt zijn. Ook vrouwen die ongesteld zijn mogen niet naar binnen. Kun je dat aan de buitenkant zien dan? Kun je dan niet vergeven worden van je zonden? Ach, daar snappen wij ook niets van...
Het complex was best leuk om te zien. Als je naar buiten loopt krijg je nog een hele rits winkeltjes waar je allerlei souvenirs kunt kopen. Echt van dat marktspul. Leuk om even door te lopen. De verkopers zijn hier niet opdringerig. Als je niets wilt kopen zeuren ze niet door. Da’s wel fijn.
Nadat we weer in de bus zijn gaan zitten rijden we naar de laatste stop van vandaag: De lunch. Dat doen we we in een restaurant in Ubud, een paar kilometer van het hotel. De bediening daar was nieuw, dus Yance moest ingrijpen om te regelen dat we toch iets te eten en te drinken kregen. Ach, we hebben tijd zat.
Het eten was lekker: Een soepje vooraf, met daarna rijst met geroosterde kip en wat groente. En fruit als toetje.
Hoogtepunt was toch wel de aap die in het veld naast het restaurant op dook...
Na het eten richting het hotel. Wij zijn echter uit de bus gestapt bij de lokale markt, die wilden we nog even zien. Op deze markt echt allemaal van dat goedkope marktspul, en alle honderden kraampjes verkochten allemaal hetzelfde. Toch leuk om tussen al die winkeltjes en kraampjes door te lopen. En ook hier waren de verkopers niet te opdringerig.
Na de markt zijn we terug gaan lopen naar ons hotel. Het was inmiddels heet en klef. De gehele weg naar het hotel is voorzien van winkeltjes. Met van alles wat: Van keramiek en schilderijen tot kleding. En het was best druk op straat.
Rond half vijf waren we weer terug in het hotel. Helemaal nat van het zweet, maar wel een leuke dag gehad tot dusver. We hebben even wat gelezen, gezeten en gedoucht. Om vervolgens rond 19:30 de stad in te gaan, op zoek naar een restaurant. Yance had Murni’s Warung aanbevolen, 5 minuten lopen vanaf het hotel.
Daar zijn we dan ook maar naar toe gegaan. Er zaten meer leden van onze club. En Yance had niets te veel gezegd: Een gezellige tent, met erg lekker eten!
Gea had kip kerry (maar dan wel volgens lokaal recept) en Kees had iets van kip met rijst, maar dan ook volgens lokaal recept. Voorar hadden we saté genomen, en als toetje yoghurt met honing. Bijzonder lekker allemaal.
Nu ligt dat restaurant aan dezelfde rivier als waar ons hotel ook aan ligt. En die rivier ligt redelijk diep uitgesleten. Vanuit het restaurant kijk je naar de overkant, en zie je alleen maar bomen, die op een heuvel lijken te staan. Bovenaan die heuvel staat een huis. In dat huis brandt in 1 van de kamers een gele lamp. Volgens Gea was het erg romantisch, die volle maan... Totdat ze er achter kwam dat het gewoon een lamp in een kamer was :-) (toegeven, door al die bomen was het gewoon een gele vlek, het had inderdaad de maan kunnen zijn).
Na het eten terug naar ons hutje. 21:15 Waren we weer binnen. Moe maar voldaan!
Nu maar weer wachten wat de dag van morgen ons brengt. We gaan dan onderweg naar Candidasa.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
28 mei 2011 - Dag 5 van de reis.