Het is
al 8:30 als we wakker worden, niet eens van de
wekker maar uit onszelf. We hebben goed geslapen.
En we moeten ook opstaan, want om 9:30 moeten de koffers buiten de deur staan, en om 10:30 vertrekken we naar ons volgende hotel in Candidasa. Overigens spreek je de “C” hier uit als “tj”.
Na het ontbijt nog even proberen of we verbinding kunnen krijgen met het internet. Maar er is iets mis met de verbinding hier, dat hadden we gisteravond ook al gemerkt. Dus geen geluk, en dus geen nieuwe upload vandaag.
We vertrekken om 10:30 richting Klungkung. Nu had je hier vroeger op Bali diverse koningen en koninginnen, maar het grootste koningshuis was gevestigd in Klungkung. En hier staat nog een restant van het paleis uit de jaren 1700. De reis er naar toe duurt ongeveer drie kwartier. En de reis op zich is al leuk, want je komt dwars door de binnenlanden. De omgeving is erg mooi. Veel palmbomen, en andersoortige struiken en bomen, maar ok veel huisjes langs de weg. Het lijkt allemaal armoedig, maar in vergelijking met Vietnam, Maleisië of Thailand is het hier helemaal niet zo arm. Dat valt best mee. Het is hier wel heel erg schoon. De hele dag zie je dan ook mensen vegen en rommel opruimen.
We vermaken ons dus prima onderweg tot aan Klungkung. Als we daar aankomen blijkt de ruïne van het paleis midden in het stadje te liggen. En er is inderdaad niet veel meer van over. Alleen nog een ruimte waar besprekingen werden gehouden, een soort hofvijver en de toegangspoort naar het koninklijke verblijf. De rest is allemaal weg, vergane glorie dus. Wel is er een museum gekomen, waar we nog even naar binnen gaan, maar waar eigenlijk niet veel bijzonders te zien is. Behalve een paar kranten uit 1908 in het Nederlands, want Nederland was op dat moment de bezetter van het gebied. En het was er heet: De zon deed flink z’n best vandaag!
Nadat we hadden rondgekeken en het museum hadden bezocht bedacht Yance dat het tijd was om koffie te drinken. Op de plek waar de bus stond geparkeerd waren twee winkeltjes naast elkaar waar je ook koffie kon halen. Daar hebben we koffie gedronken, verdeeld over die 2 winkels. We zaten op kleine krukjes, want zo’n winkeltje is helemaal niet berekend op 25 personen tegelijk. Maar de koffie was er heerlijk! En weer had Yance ergens lekkers voor bij de koffie vandaag gehaald. Nu hadden we hem gisteren al jarig gemaakt en voor hem gezongen, maar dat belette ons niet omdat vandaag nog eens te doen.
Buiten stonden de gebruikelijke dames om sarongs en overhemden te verkopen. We hebben nog geprobeerd om voor 20.000 roepia een sarong te kopen, maar daar wou de mevrouw niet aan. En wij willen er niet meer voor betalen, dus de koop ging niet door. Zelfs toen we in de bus zaten zat ze nog te gebaren en te onderhandelen, maar et verschil was te groot.
In de bus weer verder naar een plaatsje in de bergen, op zo’n 800 meter hoogte. Rendang genaamd.
In de vroegere eeuwen, ten tijde van de VOC kwamen de Nederlanders hier om specerijen te halen. En in Rendag staat een soort bedrijfje, Teraz genaamd, waar alle specerijen groeien. Gecultiveerd uiteraard. De reis er naar toe, langs smalle kronkelweggetjes de berg op, was prachtig. Mooi uitzicht hoor. Links en rechts allerlei terrassen met rijst en pinda velden (voor wie het niet weet: Pinda’s groeien net als aardappelen onder de grond).
Aangekomen bij Teraz hebben we kalmpjes langs de specerijen gelopen. Kruidnagel, cacao, pepers, koffie, noem maar op. Leuk om te zien hoe dat groeit. Nooit geweten dat een peper-plant alleen als een soortement klimop bij een boom op kon groeien, en anders geen bestaansrecht heeft.
Ze hadden daar ook een proeverij van koffie en thee. Dat hebben we gedaan. 5 Verschillende dranken: Bali Coffee, Bali Cocoa, Ginseng Coffee, Ginger en Lemon Grass Tea. Voor Gea natuurlijk alleen de thee, die verschrikkelijk zoet was, maar wel erg lekker.
Ze hadden ook Kopi Luwak. Dat is de koffie gemaakt van bonen die eerst gegeten zijn door de Indonesische Civet kat. Dat is de duurste koffie ter wereld, vanwege de zeldzaamheid en de bereidingswijze. De kat eet de bonen namelijk en poept ze weer uit. Van die bonen wordt koffie gezet met allerlei helende eigenschappen. Kees wou wel eens weten of die koffie inderdaad zo lekker was en bestelde een kop. Nou, die koffie is heel zo bijzonder niet. Niemand die dat vond overigens, want natuurlijk liet Kees iedereen even proeven. Het zal dan wel gaan om de bijzonder gezonde eigenschappen van de koffie...
Nadat we klaar waren bij Teraz zouden we terug gaan naar de bus. Maar, iets verderop zat een vrouw doeria vruchten te verkopen. Dat zijn vruchten waarvan men zegt “they smell like hell but they taste like heaven”. Tja, die moesten we proberen...
Dus Yance zon vrucht gekocht en door de verkoopster laten “slachten”. En inderdaad, die dingen stinken een uur in de wind. Maar de vrucht die er in zit smaakt best lekker! Nadien moet je goed je handen wassen, want anders blijven die de hele dag stinken.
Vlakbij de plek waar Teraz zit, is een restaurant met een geweldig uitzicht op de bergen rondom, en natuurlijk op de terrassen op die bergen. Daar zijn we gaan lunchen. De lunch bestond uit een lopend buffet met de meest gangbare Indonesische zaken. Erg lekker, en een fantastisch uitzicht.
Na de lunch terug in de bus, en van de berg af weer richting Klungkung. Vanuit daar rijden we naar Goa Lawah, wat Vleermuis grot betekent. Hier is een tempel bij een grot waar vleermuizen in wonen. Hier zijn we gestopt. Uiteraard weer een sarong om de benen, en vervolgens de tempel in, rechtstreeks naar de grot waar de vleermuizen zitten. Wij dachten dat we een grot in moesten lopen, maar dat was niet waar. Want aan de voorkant van de grot was een tempel waar we niet mochten komen. Maar hier hingen ook meteen de vleermuizen ondersteboven in de grot. We hoefden de grot dus ook helemaal niet in om de vleermuizen te zien. In de grot woonde ook een slang, die zich nog even liet zien (evenals vele ratten en muizen). Deze slang leeft op vleermuisvlees, dus die is voorlopig nog niet uitgegeten daar...
Het liep inmiddels al tegen vijven toen we de bus in gingen op weg naar onze laatste stop: Tenganan. Dit is een dorp waar alleen echte Balinezen wonen. Om in Harry Potter termen te spreken: Zuiver bloed. Geen enkele inmenging van buitenaf. Er wordt alleen getrouwd met mensen van de eigen gemeenschap. Wil je niet trouwen met iemand van de eigen gemeenschap? Dan kun je je spullen pakken. Werken doen ze er niet, dat besteden ze uit aan anderen, die in ruil 50% van de opbrengsten krijgen. Dit gaat dus wel heel erg ver, een idee waar zelfs Geert Wilders schande van zou spreken.
Maar goed, we hebben een rondje gelopen door het dorp van de nietsnutten, en gezien dat er ook daadwerkelijk niets gebeurt. Behalve hanengevechten. Diverse hanen zitten in aparte manden opgesloten, en zijn allemaal in een eigen kleur geverfd. Stel je voor: Ben je een trotse haan, win je gevecht na gevecht en dan wordt je roze geverfd...
Vreemd is dat het Hindoeïsme voorschrijft dat als je niet goed omgaat met dieren je niet in het Nirvana (hemel) terecht komt, en dat hanengevechten vervolgens wel toegestaan worden. Noem het een tegenstelling.
Na het bezoek aan dit dorp weer terug in de bus, en binnen 10 minuten stonden we in ons resort. Het Rama Candidasa. Er hing al een spandoek buiten ter verwelkoming van de Fox Groep. Ondertussen liep het tegen zessen en we hebben er een lange en leuke dag op zitten. We krijgen een bloemenkrans omgehangen en een welkomst drankje aangeboden. Yance deelt de sleutels uit en roept nog iets over een excursie morgen naar een waterpaleis, waarna we vertrekken naar onze kamers. Het is een park met allemaal losstaande huisjes. Mooi strak ingericht, aan zee met een mooi zwembad en een strak restaurant. Helemaal ons ding dus! In onze kamer trekken we even bij en nemen een douche. Da’s wel jammer, die douche is het niet helemaal. We moeten in bad staan te douchen en de douchekop is zo lek als een mandje. Toch bevalt de douche goed, er komt zoveel water uit dat het lekken ruimschoots wordt gecompenseerd.
Om 19:30 moeten we in het restaurant zijn. vanavond hebben wij Yance uitgenodigd om met ons te komen eten. Wij zitten al in het restaurant als hij arriveert. Het is een gezellig diner, overstemd door twee gitaristen en een gast op een bongo, die met veel volume diverse nummers ten gehore brengen. Yance verteld honderd uit. En, niet geheel onbelangrijk, we hebben heerlijk gegeten. Het hoofdgerecht op aanbevelen van Yance smaakt geweldig! Halverwege het diner breekt een enorme regenbui los. We zitten gelukkig droog. Maar, het begint ook te waaien en de helft van het dak van het restaurant belandt met veel lawaai op het zandgedeelte naast het restaurant. Maar wij zitten nog steeds droog. Anderen moeten verplaatsen omdat ze nu in de lekkage zitten. Pak je toch even mee, zo’n mini tornado...
Rond half tien zijn we klaar met eten en gaan we in de bar zitten. Maar ook hier klinkt de band nog hard. Meer lieden van onze groep zitten hier, en het is best gezellig. Wij blijven, samen met Koos en Bianca, als laatste over. We kletsen nog wat en ver na elven besluiten we ook maar naar ons hutje te gaan. Morgen is er weer een dag. Waar we alleen om 14:00u een excursie hebben, en voor de rest helemaal niets!
En we moeten ook opstaan, want om 9:30 moeten de koffers buiten de deur staan, en om 10:30 vertrekken we naar ons volgende hotel in Candidasa. Overigens spreek je de “C” hier uit als “tj”.
Na het ontbijt nog even proberen of we verbinding kunnen krijgen met het internet. Maar er is iets mis met de verbinding hier, dat hadden we gisteravond ook al gemerkt. Dus geen geluk, en dus geen nieuwe upload vandaag.
We vertrekken om 10:30 richting Klungkung. Nu had je hier vroeger op Bali diverse koningen en koninginnen, maar het grootste koningshuis was gevestigd in Klungkung. En hier staat nog een restant van het paleis uit de jaren 1700. De reis er naar toe duurt ongeveer drie kwartier. En de reis op zich is al leuk, want je komt dwars door de binnenlanden. De omgeving is erg mooi. Veel palmbomen, en andersoortige struiken en bomen, maar ok veel huisjes langs de weg. Het lijkt allemaal armoedig, maar in vergelijking met Vietnam, Maleisië of Thailand is het hier helemaal niet zo arm. Dat valt best mee. Het is hier wel heel erg schoon. De hele dag zie je dan ook mensen vegen en rommel opruimen.
We vermaken ons dus prima onderweg tot aan Klungkung. Als we daar aankomen blijkt de ruïne van het paleis midden in het stadje te liggen. En er is inderdaad niet veel meer van over. Alleen nog een ruimte waar besprekingen werden gehouden, een soort hofvijver en de toegangspoort naar het koninklijke verblijf. De rest is allemaal weg, vergane glorie dus. Wel is er een museum gekomen, waar we nog even naar binnen gaan, maar waar eigenlijk niet veel bijzonders te zien is. Behalve een paar kranten uit 1908 in het Nederlands, want Nederland was op dat moment de bezetter van het gebied. En het was er heet: De zon deed flink z’n best vandaag!
Nadat we hadden rondgekeken en het museum hadden bezocht bedacht Yance dat het tijd was om koffie te drinken. Op de plek waar de bus stond geparkeerd waren twee winkeltjes naast elkaar waar je ook koffie kon halen. Daar hebben we koffie gedronken, verdeeld over die 2 winkels. We zaten op kleine krukjes, want zo’n winkeltje is helemaal niet berekend op 25 personen tegelijk. Maar de koffie was er heerlijk! En weer had Yance ergens lekkers voor bij de koffie vandaag gehaald. Nu hadden we hem gisteren al jarig gemaakt en voor hem gezongen, maar dat belette ons niet omdat vandaag nog eens te doen.
Buiten stonden de gebruikelijke dames om sarongs en overhemden te verkopen. We hebben nog geprobeerd om voor 20.000 roepia een sarong te kopen, maar daar wou de mevrouw niet aan. En wij willen er niet meer voor betalen, dus de koop ging niet door. Zelfs toen we in de bus zaten zat ze nog te gebaren en te onderhandelen, maar et verschil was te groot.
In de bus weer verder naar een plaatsje in de bergen, op zo’n 800 meter hoogte. Rendang genaamd.
In de vroegere eeuwen, ten tijde van de VOC kwamen de Nederlanders hier om specerijen te halen. En in Rendag staat een soort bedrijfje, Teraz genaamd, waar alle specerijen groeien. Gecultiveerd uiteraard. De reis er naar toe, langs smalle kronkelweggetjes de berg op, was prachtig. Mooi uitzicht hoor. Links en rechts allerlei terrassen met rijst en pinda velden (voor wie het niet weet: Pinda’s groeien net als aardappelen onder de grond).
Aangekomen bij Teraz hebben we kalmpjes langs de specerijen gelopen. Kruidnagel, cacao, pepers, koffie, noem maar op. Leuk om te zien hoe dat groeit. Nooit geweten dat een peper-plant alleen als een soortement klimop bij een boom op kon groeien, en anders geen bestaansrecht heeft.
Ze hadden daar ook een proeverij van koffie en thee. Dat hebben we gedaan. 5 Verschillende dranken: Bali Coffee, Bali Cocoa, Ginseng Coffee, Ginger en Lemon Grass Tea. Voor Gea natuurlijk alleen de thee, die verschrikkelijk zoet was, maar wel erg lekker.
Ze hadden ook Kopi Luwak. Dat is de koffie gemaakt van bonen die eerst gegeten zijn door de Indonesische Civet kat. Dat is de duurste koffie ter wereld, vanwege de zeldzaamheid en de bereidingswijze. De kat eet de bonen namelijk en poept ze weer uit. Van die bonen wordt koffie gezet met allerlei helende eigenschappen. Kees wou wel eens weten of die koffie inderdaad zo lekker was en bestelde een kop. Nou, die koffie is heel zo bijzonder niet. Niemand die dat vond overigens, want natuurlijk liet Kees iedereen even proeven. Het zal dan wel gaan om de bijzonder gezonde eigenschappen van de koffie...
Nadat we klaar waren bij Teraz zouden we terug gaan naar de bus. Maar, iets verderop zat een vrouw doeria vruchten te verkopen. Dat zijn vruchten waarvan men zegt “they smell like hell but they taste like heaven”. Tja, die moesten we proberen...
Dus Yance zon vrucht gekocht en door de verkoopster laten “slachten”. En inderdaad, die dingen stinken een uur in de wind. Maar de vrucht die er in zit smaakt best lekker! Nadien moet je goed je handen wassen, want anders blijven die de hele dag stinken.
Vlakbij de plek waar Teraz zit, is een restaurant met een geweldig uitzicht op de bergen rondom, en natuurlijk op de terrassen op die bergen. Daar zijn we gaan lunchen. De lunch bestond uit een lopend buffet met de meest gangbare Indonesische zaken. Erg lekker, en een fantastisch uitzicht.
Na de lunch terug in de bus, en van de berg af weer richting Klungkung. Vanuit daar rijden we naar Goa Lawah, wat Vleermuis grot betekent. Hier is een tempel bij een grot waar vleermuizen in wonen. Hier zijn we gestopt. Uiteraard weer een sarong om de benen, en vervolgens de tempel in, rechtstreeks naar de grot waar de vleermuizen zitten. Wij dachten dat we een grot in moesten lopen, maar dat was niet waar. Want aan de voorkant van de grot was een tempel waar we niet mochten komen. Maar hier hingen ook meteen de vleermuizen ondersteboven in de grot. We hoefden de grot dus ook helemaal niet in om de vleermuizen te zien. In de grot woonde ook een slang, die zich nog even liet zien (evenals vele ratten en muizen). Deze slang leeft op vleermuisvlees, dus die is voorlopig nog niet uitgegeten daar...
Het liep inmiddels al tegen vijven toen we de bus in gingen op weg naar onze laatste stop: Tenganan. Dit is een dorp waar alleen echte Balinezen wonen. Om in Harry Potter termen te spreken: Zuiver bloed. Geen enkele inmenging van buitenaf. Er wordt alleen getrouwd met mensen van de eigen gemeenschap. Wil je niet trouwen met iemand van de eigen gemeenschap? Dan kun je je spullen pakken. Werken doen ze er niet, dat besteden ze uit aan anderen, die in ruil 50% van de opbrengsten krijgen. Dit gaat dus wel heel erg ver, een idee waar zelfs Geert Wilders schande van zou spreken.
Maar goed, we hebben een rondje gelopen door het dorp van de nietsnutten, en gezien dat er ook daadwerkelijk niets gebeurt. Behalve hanengevechten. Diverse hanen zitten in aparte manden opgesloten, en zijn allemaal in een eigen kleur geverfd. Stel je voor: Ben je een trotse haan, win je gevecht na gevecht en dan wordt je roze geverfd...
Vreemd is dat het Hindoeïsme voorschrijft dat als je niet goed omgaat met dieren je niet in het Nirvana (hemel) terecht komt, en dat hanengevechten vervolgens wel toegestaan worden. Noem het een tegenstelling.
Na het bezoek aan dit dorp weer terug in de bus, en binnen 10 minuten stonden we in ons resort. Het Rama Candidasa. Er hing al een spandoek buiten ter verwelkoming van de Fox Groep. Ondertussen liep het tegen zessen en we hebben er een lange en leuke dag op zitten. We krijgen een bloemenkrans omgehangen en een welkomst drankje aangeboden. Yance deelt de sleutels uit en roept nog iets over een excursie morgen naar een waterpaleis, waarna we vertrekken naar onze kamers. Het is een park met allemaal losstaande huisjes. Mooi strak ingericht, aan zee met een mooi zwembad en een strak restaurant. Helemaal ons ding dus! In onze kamer trekken we even bij en nemen een douche. Da’s wel jammer, die douche is het niet helemaal. We moeten in bad staan te douchen en de douchekop is zo lek als een mandje. Toch bevalt de douche goed, er komt zoveel water uit dat het lekken ruimschoots wordt gecompenseerd.
Om 19:30 moeten we in het restaurant zijn. vanavond hebben wij Yance uitgenodigd om met ons te komen eten. Wij zitten al in het restaurant als hij arriveert. Het is een gezellig diner, overstemd door twee gitaristen en een gast op een bongo, die met veel volume diverse nummers ten gehore brengen. Yance verteld honderd uit. En, niet geheel onbelangrijk, we hebben heerlijk gegeten. Het hoofdgerecht op aanbevelen van Yance smaakt geweldig! Halverwege het diner breekt een enorme regenbui los. We zitten gelukkig droog. Maar, het begint ook te waaien en de helft van het dak van het restaurant belandt met veel lawaai op het zandgedeelte naast het restaurant. Maar wij zitten nog steeds droog. Anderen moeten verplaatsen omdat ze nu in de lekkage zitten. Pak je toch even mee, zo’n mini tornado...
Rond half tien zijn we klaar met eten en gaan we in de bar zitten. Maar ook hier klinkt de band nog hard. Meer lieden van onze groep zitten hier, en het is best gezellig. Wij blijven, samen met Koos en Bianca, als laatste over. We kletsen nog wat en ver na elven besluiten we ook maar naar ons hutje te gaan. Morgen is er weer een dag. Waar we alleen om 14:00u een excursie hebben, en voor de rest helemaal niets!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
29 mei 2011 - Dag 6 van de reis.