Hiep
Hiep Hoera! Gea is vandaag jarig. De hele dag, en
de dag duurt voor ons 6 uur langer dan standaard.
We gaan namelijk terug naar Nederland, en daar hebben wee tijdsverschil van 6 uur mee namelijk.
Om 7:30u staan we op, douchen en de koffer inpakken. Die moet om 8:15u gereed staan, en dat staan ze dan ook.
Ontbijten, voor de laatste keer in China, en dan de laatste spullen halen en naar de bus.
Barbara is er al, die is de afgelopen dagen naar huis geweest, en begeleidt ons nu naar het vliegveld. Henk gaat ook mee, die gaat meteen door naar Beijing, waar hij vrijdagochtend de nieuwe groep zal ontvangen. Hij gaat dezelfde reis nogmaals maken.
In de bus aangekomen moet er natuurlijk worden gezongen voor Gea. Gelukkig hadden we dat we in de gaten en hadden we gisteren al wat lekkers gekocht, zodat Gea ook kan trakteren in de bus.
Henk bedankt ons allemaal voor de gezelligheid, hij heeft het leuk gevonden met ons. We waren ook een leuke groep. Niemand viel er buiten, en we konden het allemaal goed met elkaar vinden. Dat is wel eens anders geweest met groepen (hoewel nooit dermate erg dat het de vakantie verstoorde).
Kees neemt nadien de microfoon als aangewezen vrijwilliger, en bedankt ook Henk namens de hele groep voor zijn inzet, want hij heeft er toch maar voor gezorgd dat wij een onbezorgde vakantie konden vieren. En zet zijn bedankje kracht bij met een persoonlijk cadeautje van Kees en Gea, een blik met stroopwafels waarin ook een fooi.
Op het vliegveld checken we in. In tegenstelling tot veel andere groepsleden hebben wij geen overgewicht. We zitten netjes beneden de 20kg elk, terwijl er lieden zijn met zelfs 26kg bagage. Maar dat is allemaal geen probleem hier. Het inchecken van de begane gaat vlot. We nemen afscheid van Barbara en Henk begeleidt ons naar de douane, waar we ook afscheid van hem nemen.
Bij de douane gaat Gea eerst. Paspoort, ticket, alles onder controle. Totdat de dame achter de balie zich afvraagt waarom Gea twee achternamen heeft (in haar paspoort staat Bolt, e/v Uffen). Dat is blijkbaar dermate afwijkend at ze het niet begrijpt. En ze spreekt nauwelijks Engels. Ze vraag collega’s aan weerszijden, maar die hebben het te druk. Ze blijft lachen, en snapt opeens wat er aan de hand is als Gea haar tatoeage laat zien die ze op haar pols heeft. Ze begrijpt meteen hoe de vork in de steel zit, en kan verder gaan. Kees komt als volgende en zegt “I’m the husband” en stralend laat ze ook Kees zonder problemen door. Handig, zo’n tattoo.
Op het vliegveld moeten we 2,5 uur wachten. We lopen even langs de winkeltjes en gaan dan een colaatje drinken. Met een stukje taart, want Gea is tenslotte jarig!
Kees checkt via het draadloze netwerk van het vliegveld op welke plaatsen we zitten in het vliegtuig. En komt tot de ontdekking dat we met een Airbus A380 vliegen, zo’n grote dubbeldeks vliegtuig. Wij helemaal blij, dan heb je tenminste wat ruimte en minder lawaai in het vliegtuig.
We lopen terug en staan wat te kletsen met groepsgenoten. Nog een kop koffie drinken met Jacqueline en Evelien, en al onze Yuan zijn op.
Het instappen gaat lekker vlot. Wij zitten op de derde rij van voren in het vliegtuig, bij het raam. Met een Chinese jongeman naast ons. We vertrekken wegens drukte zo’n 20 minuten te laat. Maar, komen uiteindelijk toch nog 15 minuten te vroeg aan in Frankfurt. Tijdens de vlucht vermaken we ons met films en muziek. Af en toe even wat kletsen met onze groepsgenoten. Onze Chinese buurman ziet opeens de tattoo van Gea, en schiet in de lach. “Cool”, zegt ie.
Na de landing op Frankfurt is het best wel gedoe met douane, duurt allemaal lang. Maar we hebben de tijd, we kunnen zelfs op onze dooie gemak nog een kop koffie drinken.
Om 21:15 vertrekken we vanaf Frankfurt naar Amsterdam. Aan boord krijgen we een broodje en wat te drinken. Past allemaal net in het schema, want tegen de tijd dat alle afval opgehaald is zijn we al op Schiphol. Uitstappen, koffers halen en dan afscheid nemen van de groep.
We lopen naar de trein en zien dat de sprinter van 22:41 naar Almere 10 minuten verdaging heeft. En dat komt goed uit, we kunnen deze trein net halen. In Almere pakken we meteen de bus, die al op het punt stond te vertrekken. En zo zijn we op 23:45 thuis. Moe, maar voldaan.
We kunnen terugkijken op een geweldige reis. Met veel hoogtepunten in rap tempo achter elkaar aan. Met een leuke groep mensen.
We gaan namelijk terug naar Nederland, en daar hebben wee tijdsverschil van 6 uur mee namelijk.
Om 7:30u staan we op, douchen en de koffer inpakken. Die moet om 8:15u gereed staan, en dat staan ze dan ook.
Ontbijten, voor de laatste keer in China, en dan de laatste spullen halen en naar de bus.
Barbara is er al, die is de afgelopen dagen naar huis geweest, en begeleidt ons nu naar het vliegveld. Henk gaat ook mee, die gaat meteen door naar Beijing, waar hij vrijdagochtend de nieuwe groep zal ontvangen. Hij gaat dezelfde reis nogmaals maken.
In de bus aangekomen moet er natuurlijk worden gezongen voor Gea. Gelukkig hadden we dat we in de gaten en hadden we gisteren al wat lekkers gekocht, zodat Gea ook kan trakteren in de bus.
Henk bedankt ons allemaal voor de gezelligheid, hij heeft het leuk gevonden met ons. We waren ook een leuke groep. Niemand viel er buiten, en we konden het allemaal goed met elkaar vinden. Dat is wel eens anders geweest met groepen (hoewel nooit dermate erg dat het de vakantie verstoorde).
Kees neemt nadien de microfoon als aangewezen vrijwilliger, en bedankt ook Henk namens de hele groep voor zijn inzet, want hij heeft er toch maar voor gezorgd dat wij een onbezorgde vakantie konden vieren. En zet zijn bedankje kracht bij met een persoonlijk cadeautje van Kees en Gea, een blik met stroopwafels waarin ook een fooi.
Op het vliegveld checken we in. In tegenstelling tot veel andere groepsleden hebben wij geen overgewicht. We zitten netjes beneden de 20kg elk, terwijl er lieden zijn met zelfs 26kg bagage. Maar dat is allemaal geen probleem hier. Het inchecken van de begane gaat vlot. We nemen afscheid van Barbara en Henk begeleidt ons naar de douane, waar we ook afscheid van hem nemen.
Bij de douane gaat Gea eerst. Paspoort, ticket, alles onder controle. Totdat de dame achter de balie zich afvraagt waarom Gea twee achternamen heeft (in haar paspoort staat Bolt, e/v Uffen). Dat is blijkbaar dermate afwijkend at ze het niet begrijpt. En ze spreekt nauwelijks Engels. Ze vraag collega’s aan weerszijden, maar die hebben het te druk. Ze blijft lachen, en snapt opeens wat er aan de hand is als Gea haar tatoeage laat zien die ze op haar pols heeft. Ze begrijpt meteen hoe de vork in de steel zit, en kan verder gaan. Kees komt als volgende en zegt “I’m the husband” en stralend laat ze ook Kees zonder problemen door. Handig, zo’n tattoo.
Op het vliegveld moeten we 2,5 uur wachten. We lopen even langs de winkeltjes en gaan dan een colaatje drinken. Met een stukje taart, want Gea is tenslotte jarig!
Kees checkt via het draadloze netwerk van het vliegveld op welke plaatsen we zitten in het vliegtuig. En komt tot de ontdekking dat we met een Airbus A380 vliegen, zo’n grote dubbeldeks vliegtuig. Wij helemaal blij, dan heb je tenminste wat ruimte en minder lawaai in het vliegtuig.
We lopen terug en staan wat te kletsen met groepsgenoten. Nog een kop koffie drinken met Jacqueline en Evelien, en al onze Yuan zijn op.
Het instappen gaat lekker vlot. Wij zitten op de derde rij van voren in het vliegtuig, bij het raam. Met een Chinese jongeman naast ons. We vertrekken wegens drukte zo’n 20 minuten te laat. Maar, komen uiteindelijk toch nog 15 minuten te vroeg aan in Frankfurt. Tijdens de vlucht vermaken we ons met films en muziek. Af en toe even wat kletsen met onze groepsgenoten. Onze Chinese buurman ziet opeens de tattoo van Gea, en schiet in de lach. “Cool”, zegt ie.
Na de landing op Frankfurt is het best wel gedoe met douane, duurt allemaal lang. Maar we hebben de tijd, we kunnen zelfs op onze dooie gemak nog een kop koffie drinken.
Om 21:15 vertrekken we vanaf Frankfurt naar Amsterdam. Aan boord krijgen we een broodje en wat te drinken. Past allemaal net in het schema, want tegen de tijd dat alle afval opgehaald is zijn we al op Schiphol. Uitstappen, koffers halen en dan afscheid nemen van de groep.
We lopen naar de trein en zien dat de sprinter van 22:41 naar Almere 10 minuten verdaging heeft. En dat komt goed uit, we kunnen deze trein net halen. In Almere pakken we meteen de bus, die al op het punt stond te vertrekken. En zo zijn we op 23:45 thuis. Moe, maar voldaan.
We kunnen terugkijken op een geweldige reis. Met veel hoogtepunten in rap tempo achter elkaar aan. Met een leuke groep mensen.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 14 - 09 april 2014