Deze
vakantie begint wel met een set hoogtepunten...
Gisteren al diverse wereldberoemde dingen gezien,
vandaag gaan we beginnen met één
van de zeven Wereldwonderen: De Chinese Muur.
En daar hebben we echt heel veel zin in!
Eerst om 7:00u opstaan, douchen en ontbijten, vervolgens anderhalf uur in de bus naar het plaatsje Mutianyu, waar we een deel van de Chinese muur gaan bewandelen. Een deel, want dat ding is in totaal 6000 kilometer lang... Dit deel is gerestaureerd (er zijn delen bij die compleet overwoekerd zijn, lekker van die Chinezen met hun wereldwonder) en ziet er erg goed uit.
Het weer is perfect: Als we vertrekken is het geheel onbewolkt en 13 graden, als we in Mutianyu aankomen nog steeds onbewolkt, maar wel 22 graden.
Met een kabelbaan gaan we naar Toren 14. Da’s bovenop de top van een berg, vanwaar we naar Toren 6 gaan wandelen. Om de paar honderd meter is een uitkijkpost gebouwd op de muur. Een Toren.
Het is niet eens zo heel erg druk, maar dat komt vooral omdat wij redelijk vroeg op de dag zijn.
Omdat Toren 14 op de top van een berg is, beginnen we aan een afdaling met ongelofelijk veel onregelmatige traptreden. De muur is zo’n 4 meter breed, dus ruimte zat voor tegenliggers. De traptreden worden afgewisseld met vlakke stukken met een behoorlijk dalingspercentage. Maar, we hebben de tijd en doen het kalm aan. Daarbij is iedere stap genieten!
Er is niets aan de berg gewijzigd, dus geen vlakke stukken aangebracht of paden uitgehakt. De muur is gewoon op de berg gezet, en volgt dus de contouren van de berg (de Chinezen vinden dit alsof een grote draak een vlucht over de bergen maakt). Het pad gaat dus ook op en neer. En niet een beetje op en een beetje neer, maar gewoon fors, met een stijgingspercentage waar ze bij de Alpe d’Hues jaloers op kunnen zijn.
Wat een belevenis op deze muur. Dit mag met recht als officieel wow-moment gekwalificeerd worden!
In zo’n 45 minuten lopen we naar Toren 6. Kim, een van de medereizigers, heeft best last van dieptevrees en voor haar is het een hele prestatie om de muur over te gaan. Gea ziet bij één van de talloze kleine kraampjes die langs de kant staan (met water, bier en kleine souvenirs) een gouden medaille liggen, en koopt die voor Kim, als beloning voor een niet geringe prestatie. Die daar vervolgens erg blij mee is :-)
Helaas gaat de tijd op de muur veel te snel voorbij. Het is ook bijna niet te beschrijven hoe het is, je moet daar gewoon zelf geweest zijn.
Vanaf Toren 6 kun je de muur weer verlaten. Op 3 manieren, officieel dan: Via een wandelroute met enkel trappen, zo’n 20 minuten wandelen, via een stoeltjeslift, ben je zo beneden, of via een rodelbaan. Dat schiet pas op! Wij kiezen er voor om met de rodelbaan te gaan. Lekker scheuren over een metalen baan van anderhalf kilometer lang.
Wij staan al in de wachtrij als zo’n Chinees, die bij het begin van de baan de “lancering” begeleidt, uit gaat leggen hoe het werkt. Hij maakt er een hele show van. Eerst in het Chinees, daarna in het Engels. Althans wat er voor doorgaat. Hij moet ongeveer 6x een bepaald woord uitleggen voordat we doorhebben dat hij “Schumacher” zegt.
Gea gaat voor Kees aan, en daarvoor gaan twee Chinese meisjes. Die al vlot alle pret bederven. We werden al wat langer vastgehouden voordat Gea kon beginnen, om de meisjes een voorsprong te geven. Gea gaat plankgas de baan af, en haalt de meisjes al spoedig in. Passeren gaat niet, dus je moet ook langzaam aan. Kees volgt al snel, die gaat zonder ok maar 1x te remmen naar beneden. De bochten met de markering “Slow” en de mannen met rode vlagen die tot langzaamaan manen negerend. Dus ook al vlot zit Kees achter Gea en keutelen we samen naar beneden. Maar wel leuk.
Overigens hoor je achteraf iedereen zeggen die naar beneden gerodeld is dat je de baan eigenlijk helemaal voor jezelf moet hebben.
Als we allemaal weer beneden zijn, gaan we met de bus verder, richting lunch. In een restaurant in the middle of nowhere. We komen daar rond enen aan. De lunch is weer meer van hetzelfde. In hetzelfde gebouw worden ook kunstwerkjes gemaakt, cloisonne genaamd. Dit zijn sculpturen (vaak vazen of schalen) van koper die met de hand geslagen worden. Daarop wordt met koperdraad een complete tekening op het koper gemaakt, waarna de ruimten die dan ontstaan met emaille wordt opgevuld. Leuk om te zien hoe ze dat maken. Wat een enorm werk.
Natuurlijk zit er een grote winkel aan het verhaal vast waar we dergelijke kunstwerkjes kunnen kopen. Maar dat doen we niet.
Terug in de bus is het 20 minuten rijden naar de laatste stop voor vandaag, uiteraard wederom een tempel. In het Huairhou District staat de zgn. Rode Slakken Tempel. Het verhaal wil dat er ooit twee engelen neerdaalden in dit gebied, de Rode Slakken Heuvel, die op de grond veranderden in rode slakken. Die ’s nachts ook nog eens licht geven. Ik zei het al, rare jongens die Chinezen.
Daar is deze Boeddhistische tempel aan gewijd. Het is niet een hele grote tempel, maar ligt wel in een mooie bamboe tuin. Het is er een klein beetje pretpark achtig.
Na 45 minuten zijn we al weer onderweg, terug naar Beijing.
En dat is zeker nog een uur rijden, maar vanwege een oponthoud werd dat iets langer:
Onderweg komen we een tolpoort tegen. Dat was op de heenweg ook zo, en dus op de terugweg ook. Onze chauffeur, mr. Chong, kent deze tolpoort, want hij rijdt hier nogal vaak rond. Wat hij echter niet wist is dat ze sinds gisteren op de 8 linker doorgangen een hoogtebeperking van 2,7 meter hebben ingesteld. En dat hij alleen via de twee rechter doorgangen kan gaan.
Mr. Chong komt dus aanrijden op één van de middelste poorten, en komt 200 meter ervoor tot de ontdekking dat hij een aantal banen naar rechts moet opschuiven. En het is heel erg druk, we stonden al een kwartiertje in de file.
Nu zijn Nederlanders asociaal op de weg, maar we hebben nu een volk gevonden wat nog minder sociaal is op de weg: De Chinezen. Die laten je dus echt niet voor of door. Pakken elk gat wat er is en gebruiken de claxon als breekijzer om het gat groter te maken als dat nodig is. Zonder je ook maar een blik waardig te gunnen. Dus wij kwamen met geen mogelijkheid naar rechts, ondanks het vele getoeter. Mr. Chong stapt op een gegeven moment achter het stuur vandaan, opent de deur en gaat een potje staan schelden tegen zijn medelandgenoten en collega weggebruikers. Maar helaas, ook dat hielp letterlijk geen centimeter. Totdat Sharon zich er mee gaat bemoeien. Die stuift op een gegeven moment de bus uit, en scheldt iedereen en alles binnen een straal van 10 meter compleet van de wereld. En gaat vervolgens midden op de rijbaan staan rechts van ons om het verkeer te blokkeren. En dat helpt! Zo schuiven we de nodige banen op totdat we in een rij voor het juiste poortje staan. Sharon komt terug de bus in en krijgt een warm applaus. We vervolgen onze weg alsof er niets aan de hand is...
In het hotel aangekomen zijn we qua programma klaar voor vandaag. We douchen even en lopen dan de stad in. 10 Minuten lopen vanaf het hotel is een gloednieuw winkelcentrum: Solana. We hadden al begrepen van Jacqueline en Evelien dat daar voldoende keuze in restaurants was. Dus daar maar naar toe. Blijkt een prachtig winkelcomplex te zijn, zowel overdekt als in de open lucht. Met een enorme keuze aan restaurants. En winkels, maar we gaan eerst eten. We vinden een gezellig restaurant en nemen buiten plaats. De temperatuur is nog steeds erg aangenaam. Gea neemt een maaltijd-salade en Kees een maaltijd-salade en een kipgerecht. Smaakt goed! Na het eten is het al donker geworden, en we doen nog een rondje shoppingmall. Prachtig verlicht. Volgens ons is dit gebouw vast niet langer dan anderhalf jaar open.
Om half tien vinden we het welletjes en lopen naar het hotel. Alvast de koffer inpakken, want die moet morgen om 7:45 buiten de deur staan. We hebben zelf morgenvroeg niets, en kunnen dus nog even rustig in bed blijven liggen, maar de koffers moeten al wel vast weg. Hoe dat zit, lees je in het verslag van morgen!
En daar hebben we echt heel veel zin in!
Eerst om 7:00u opstaan, douchen en ontbijten, vervolgens anderhalf uur in de bus naar het plaatsje Mutianyu, waar we een deel van de Chinese muur gaan bewandelen. Een deel, want dat ding is in totaal 6000 kilometer lang... Dit deel is gerestaureerd (er zijn delen bij die compleet overwoekerd zijn, lekker van die Chinezen met hun wereldwonder) en ziet er erg goed uit.
Het weer is perfect: Als we vertrekken is het geheel onbewolkt en 13 graden, als we in Mutianyu aankomen nog steeds onbewolkt, maar wel 22 graden.
Met een kabelbaan gaan we naar Toren 14. Da’s bovenop de top van een berg, vanwaar we naar Toren 6 gaan wandelen. Om de paar honderd meter is een uitkijkpost gebouwd op de muur. Een Toren.
Het is niet eens zo heel erg druk, maar dat komt vooral omdat wij redelijk vroeg op de dag zijn.
Omdat Toren 14 op de top van een berg is, beginnen we aan een afdaling met ongelofelijk veel onregelmatige traptreden. De muur is zo’n 4 meter breed, dus ruimte zat voor tegenliggers. De traptreden worden afgewisseld met vlakke stukken met een behoorlijk dalingspercentage. Maar, we hebben de tijd en doen het kalm aan. Daarbij is iedere stap genieten!
Er is niets aan de berg gewijzigd, dus geen vlakke stukken aangebracht of paden uitgehakt. De muur is gewoon op de berg gezet, en volgt dus de contouren van de berg (de Chinezen vinden dit alsof een grote draak een vlucht over de bergen maakt). Het pad gaat dus ook op en neer. En niet een beetje op en een beetje neer, maar gewoon fors, met een stijgingspercentage waar ze bij de Alpe d’Hues jaloers op kunnen zijn.
Wat een belevenis op deze muur. Dit mag met recht als officieel wow-moment gekwalificeerd worden!
In zo’n 45 minuten lopen we naar Toren 6. Kim, een van de medereizigers, heeft best last van dieptevrees en voor haar is het een hele prestatie om de muur over te gaan. Gea ziet bij één van de talloze kleine kraampjes die langs de kant staan (met water, bier en kleine souvenirs) een gouden medaille liggen, en koopt die voor Kim, als beloning voor een niet geringe prestatie. Die daar vervolgens erg blij mee is :-)
Helaas gaat de tijd op de muur veel te snel voorbij. Het is ook bijna niet te beschrijven hoe het is, je moet daar gewoon zelf geweest zijn.
Vanaf Toren 6 kun je de muur weer verlaten. Op 3 manieren, officieel dan: Via een wandelroute met enkel trappen, zo’n 20 minuten wandelen, via een stoeltjeslift, ben je zo beneden, of via een rodelbaan. Dat schiet pas op! Wij kiezen er voor om met de rodelbaan te gaan. Lekker scheuren over een metalen baan van anderhalf kilometer lang.
Wij staan al in de wachtrij als zo’n Chinees, die bij het begin van de baan de “lancering” begeleidt, uit gaat leggen hoe het werkt. Hij maakt er een hele show van. Eerst in het Chinees, daarna in het Engels. Althans wat er voor doorgaat. Hij moet ongeveer 6x een bepaald woord uitleggen voordat we doorhebben dat hij “Schumacher” zegt.
Gea gaat voor Kees aan, en daarvoor gaan twee Chinese meisjes. Die al vlot alle pret bederven. We werden al wat langer vastgehouden voordat Gea kon beginnen, om de meisjes een voorsprong te geven. Gea gaat plankgas de baan af, en haalt de meisjes al spoedig in. Passeren gaat niet, dus je moet ook langzaam aan. Kees volgt al snel, die gaat zonder ok maar 1x te remmen naar beneden. De bochten met de markering “Slow” en de mannen met rode vlagen die tot langzaamaan manen negerend. Dus ook al vlot zit Kees achter Gea en keutelen we samen naar beneden. Maar wel leuk.
Overigens hoor je achteraf iedereen zeggen die naar beneden gerodeld is dat je de baan eigenlijk helemaal voor jezelf moet hebben.
Als we allemaal weer beneden zijn, gaan we met de bus verder, richting lunch. In een restaurant in the middle of nowhere. We komen daar rond enen aan. De lunch is weer meer van hetzelfde. In hetzelfde gebouw worden ook kunstwerkjes gemaakt, cloisonne genaamd. Dit zijn sculpturen (vaak vazen of schalen) van koper die met de hand geslagen worden. Daarop wordt met koperdraad een complete tekening op het koper gemaakt, waarna de ruimten die dan ontstaan met emaille wordt opgevuld. Leuk om te zien hoe ze dat maken. Wat een enorm werk.
Natuurlijk zit er een grote winkel aan het verhaal vast waar we dergelijke kunstwerkjes kunnen kopen. Maar dat doen we niet.
Terug in de bus is het 20 minuten rijden naar de laatste stop voor vandaag, uiteraard wederom een tempel. In het Huairhou District staat de zgn. Rode Slakken Tempel. Het verhaal wil dat er ooit twee engelen neerdaalden in dit gebied, de Rode Slakken Heuvel, die op de grond veranderden in rode slakken. Die ’s nachts ook nog eens licht geven. Ik zei het al, rare jongens die Chinezen.
Daar is deze Boeddhistische tempel aan gewijd. Het is niet een hele grote tempel, maar ligt wel in een mooie bamboe tuin. Het is er een klein beetje pretpark achtig.
Na 45 minuten zijn we al weer onderweg, terug naar Beijing.
En dat is zeker nog een uur rijden, maar vanwege een oponthoud werd dat iets langer:
Onderweg komen we een tolpoort tegen. Dat was op de heenweg ook zo, en dus op de terugweg ook. Onze chauffeur, mr. Chong, kent deze tolpoort, want hij rijdt hier nogal vaak rond. Wat hij echter niet wist is dat ze sinds gisteren op de 8 linker doorgangen een hoogtebeperking van 2,7 meter hebben ingesteld. En dat hij alleen via de twee rechter doorgangen kan gaan.
Mr. Chong komt dus aanrijden op één van de middelste poorten, en komt 200 meter ervoor tot de ontdekking dat hij een aantal banen naar rechts moet opschuiven. En het is heel erg druk, we stonden al een kwartiertje in de file.
Nu zijn Nederlanders asociaal op de weg, maar we hebben nu een volk gevonden wat nog minder sociaal is op de weg: De Chinezen. Die laten je dus echt niet voor of door. Pakken elk gat wat er is en gebruiken de claxon als breekijzer om het gat groter te maken als dat nodig is. Zonder je ook maar een blik waardig te gunnen. Dus wij kwamen met geen mogelijkheid naar rechts, ondanks het vele getoeter. Mr. Chong stapt op een gegeven moment achter het stuur vandaan, opent de deur en gaat een potje staan schelden tegen zijn medelandgenoten en collega weggebruikers. Maar helaas, ook dat hielp letterlijk geen centimeter. Totdat Sharon zich er mee gaat bemoeien. Die stuift op een gegeven moment de bus uit, en scheldt iedereen en alles binnen een straal van 10 meter compleet van de wereld. En gaat vervolgens midden op de rijbaan staan rechts van ons om het verkeer te blokkeren. En dat helpt! Zo schuiven we de nodige banen op totdat we in een rij voor het juiste poortje staan. Sharon komt terug de bus in en krijgt een warm applaus. We vervolgen onze weg alsof er niets aan de hand is...
In het hotel aangekomen zijn we qua programma klaar voor vandaag. We douchen even en lopen dan de stad in. 10 Minuten lopen vanaf het hotel is een gloednieuw winkelcentrum: Solana. We hadden al begrepen van Jacqueline en Evelien dat daar voldoende keuze in restaurants was. Dus daar maar naar toe. Blijkt een prachtig winkelcomplex te zijn, zowel overdekt als in de open lucht. Met een enorme keuze aan restaurants. En winkels, maar we gaan eerst eten. We vinden een gezellig restaurant en nemen buiten plaats. De temperatuur is nog steeds erg aangenaam. Gea neemt een maaltijd-salade en Kees een maaltijd-salade en een kipgerecht. Smaakt goed! Na het eten is het al donker geworden, en we doen nog een rondje shoppingmall. Prachtig verlicht. Volgens ons is dit gebouw vast niet langer dan anderhalf jaar open.
Om half tien vinden we het welletjes en lopen naar het hotel. Alvast de koffer inpakken, want die moet morgen om 7:45 buiten de deur staan. We hebben zelf morgenvroeg niets, en kunnen dus nog even rustig in bed blijven liggen, maar de koffers moeten al wel vast weg. Hoe dat zit, lees je in het verslag van morgen!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 4 - 30 maart 2014