Vandaag
doen we het rustig aan.
We gaan vanavond met de trein naar Xi’an. Dat ligt 1200 kilometer verderop, naar het zuidwesten. De koffers moeten daarom vanmorgen om uiterlijk 7:45u voor de deur staan.
We hadden de koffers gisteravond al ingepakt, zodat we ze enkel nog even aan de andere kant van de deur hoeven te zetten. Kees had daarvoor zijn wekker op 7:30u gezet, en zet dan ook snel de koffers buiten de deur, en weer naar bed. Pas om 8:30u staan we op, om te ontbijten. Dat kan namelijk tot 09:00u.
De hele groep, behalve wij en Jacqueline en Evelien (die gaan shoppen) is naar het zomerpaleis van de keizerin. Daar hadden wij geen zin in, wij doen lekker relaxed.
Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. Nog even slapen, dan douchen en uitchecken, om 12:00u. Later mag niet.
Henk heeft geregeld dat de bus ons komt halen om 12:45u, zodat we nog mee kunnen naar het winkelcentrum waar we gaan eten in een foodcourt. De beide andere dames zijn daar al.
Om 13:10 stuurt Henk een SMS dat we bij het kruispunt moeten gaan staan, daar komen ze zo langs. Als we op het kruispunt komen staat de bus er al. Snel naar het Yashow winkelcentrum.
Is een soort shoppingmall van 4 verdiepingen hoog. Maar de winkels staan zo tjokvol spullen dat de helft gewoon in de looppaden ligt. Het is net de zwarte markt in Beverwijk in het klein. En iedereen vraagt aan je of je iets komt kopen.
Op de bovenste etage is een foodcourt. We gaan daar onze maaltijd scoren bij een apart hutje op de court, waar ze veel salades enzo hebben. We zitten net met ons voer aan tafel als er een enorme groep Maleisiërs hetzelfde idee krijgt. Een enorme rij is het gevolg. We hebben net tijd genoeg om nog eens voor de tweede keer te gaan halen, zo druk is het opeens. Maar wel gezellig.
Om 14:30u moeten we weer verzamelen bij de uitgang. We gaan met de bus verder, want we moeten naar de Hutongs. Dat zijn een soort sloppenwijken, maar dan geen slop meer. De huisjes die daar staan worden allemaal gerenoveerd. Maar het is wel een wijk met allemaal van die kleine straatjes. Alle huisjes zijn ook best klein, en allemaal rond een eigen vierkant pleintje gesitueerd, zodat de hele familie bij elkaar kan wonen. Eigen sanitaire voorzieningen hebben ze niet, het toilet en de douches zitten in aparte gebouwen. En hoe netjes het hier ook is, sanitair schoonhouden kunnen de Chinezen niet. Het is werkelijk ranzig, die openbare toiletten... Zelfs in restaurants, ook al zijn ze nog zo schoon, is het toilet altijd een stinkende bende.
Anyway, we zouden dus de Hutongs gaan bekijken. En dat doen we in een riksja. Je weet wel, ventje op een fiets met een bakje er achter waar twee personen onder een luifeltje kunnen gaan zitten. En dan van die gespierde spijkers die ons voort-trappen. Dat was leuk. We krijgen een aardige indruk van de wijk. Op een gegeven moment stoppen we, en lopen we een klein stukje naar een lokale markt. Typisch Aziatisch: Groot hok met alles wat je op voedsel-gebied kunt kopen. Kruiden, noten, specerijen, groente maar ook vlees (wat gewoon weer open en bloot uitgestald ligt en waar iedereen met de handen aan zit), gevogelte (idem) en vis (levend, in grote bakken met water). Heb je een zwakke maag, spring de volgende alinea even over...
Als je verse vis koopt, dan wijs je de vis aan die je wilt hebben. De verkoper vangt deze dan voor je en gooit de vis vervolgens keihard op de grond, zodat ‘ie dood is (de vis, niet de verkoper). Pakt de vis vervolgens op en stopt ‘m in een zakje om mee te nemen. Jakkiebah.
Na de lokale markt gaan we weer verder op de riksja’s. We gaan een lokaal gezin bezoeken, waar we binnen mogen kijken. Helaas gaat dat niet door. We mogen wel op de binnenplaats komen, maar niet in de huisjes zelf. Een filmploeg is bezig een set op te bouwen voor de film 2019, die door een beroemde regisseur uit Hongkong wordt gemaakt. Geen idee welke regisseur, maar het gaat in ieder geval over martial arts.
Vechtfilm dus.
Als we terug zijn lopen we naar de bus, en gaan we door de spits richting station. De koffers zijn ’s morgens al met een apart busje opgehaald en naar het station gebracht, die zien we morgen pas terug in het hotel. We hebben dus een tas met de nodige spullen voor vanavond en vannacht mee. Maar, eerst gaan we eten, in een restaurant 10 minuten lopen van het station.
De chauffeur zet ons af, en we nemen afscheid van hem. Hij is klaar met onze reis, want in Xi’an krijgen we een nieuwe bus met een nieuwe chauffeur.
In het restaurant de gebruikelijke schalen met vlees, groenten en rijst, deze keer aangevuld met glasnoedels. Het smaakt prima. Na het diner nemen we ook afscheid van Sharon. Zij blijft in Beijing. Gea had een mooi Delfts blauw potje meegenomen voor de fooi, maar de fooi is hier door Henk al geregeld. Allemaal hetzelfde bedrag (zit bij het totaalbedrag aan fooien in). Het potje is dus naar Henk verhuisd die namens iedereen deze aanbied aan Sharon, met daarin dan de envelop met inhoud. Ze heeft echter nog één taak te verrichten: Ons afleveren op de trein.
We lopen in ganzenpas naar het station. Het is erg druk, we moeten goed opletten dat we bij elkaar blijven. Eerst nog even langs de supermarkt, een flesje wijn halen. Dan bij de McDonalds nog wat bekertjes scoren en we kunnen gaan! De kaartjes had Henk al geregeld, daarop staat namelijk je paspoortnummer. We hoefden hier dus niet veel mer aan te doen.
Om 20:43 zou de trein vertrekken vanaf spoor 5. We hebben in wagon 10 de eerste 4 cabines waarin per cabine 4 personen kunnen slapen.
Sharon brengt ons tot in de trein en neemt dan afscheid. Wij slapen samen met Jacqueline en Evelien in één cabine. Iedereen commentaar, want ja, Kees daar met 3 blonde vrouwen...
’s Avonds is het gezellig in de trein, we zitten wat in de cabines op de onderste twee bedden (een cabine heeft 2x een stapelbed met daartussen een heel smal gangpad. Niet echt heel veel ruimte dus). Zo ook de anderen, die in de cabines naast ons zitten. Kim schuift bij ons aan, en Kees is al gauw verwikkeld in vrouwenpraat... Tja. Vrouwen zijn nog erger als mannen, zo blijkt.
De wijn gaat er in rap tempo door, en om half elf vindt iedereen het welletjes. In de wasruimte (cabine met 3 wasbakken) tanden poetsen en dan naar bed. Kees slaapt boven, Gea beneden.
De bedden zijn iets zachter dan in het hotel, maar alsnog te hard. En nu ook nog eens erg smal en redelijk kort. Maar het gaat prima! We slapen allemaal redelijk snel in. In de trein, die de volgende ochtend om 8:30 in Xi’an aan zal gaan komen.
We gaan vanavond met de trein naar Xi’an. Dat ligt 1200 kilometer verderop, naar het zuidwesten. De koffers moeten daarom vanmorgen om uiterlijk 7:45u voor de deur staan.
We hadden de koffers gisteravond al ingepakt, zodat we ze enkel nog even aan de andere kant van de deur hoeven te zetten. Kees had daarvoor zijn wekker op 7:30u gezet, en zet dan ook snel de koffers buiten de deur, en weer naar bed. Pas om 8:30u staan we op, om te ontbijten. Dat kan namelijk tot 09:00u.
De hele groep, behalve wij en Jacqueline en Evelien (die gaan shoppen) is naar het zomerpaleis van de keizerin. Daar hadden wij geen zin in, wij doen lekker relaxed.
Na het ontbijt gaan we terug naar de kamer. Nog even slapen, dan douchen en uitchecken, om 12:00u. Later mag niet.
Henk heeft geregeld dat de bus ons komt halen om 12:45u, zodat we nog mee kunnen naar het winkelcentrum waar we gaan eten in een foodcourt. De beide andere dames zijn daar al.
Om 13:10 stuurt Henk een SMS dat we bij het kruispunt moeten gaan staan, daar komen ze zo langs. Als we op het kruispunt komen staat de bus er al. Snel naar het Yashow winkelcentrum.
Is een soort shoppingmall van 4 verdiepingen hoog. Maar de winkels staan zo tjokvol spullen dat de helft gewoon in de looppaden ligt. Het is net de zwarte markt in Beverwijk in het klein. En iedereen vraagt aan je of je iets komt kopen.
Op de bovenste etage is een foodcourt. We gaan daar onze maaltijd scoren bij een apart hutje op de court, waar ze veel salades enzo hebben. We zitten net met ons voer aan tafel als er een enorme groep Maleisiërs hetzelfde idee krijgt. Een enorme rij is het gevolg. We hebben net tijd genoeg om nog eens voor de tweede keer te gaan halen, zo druk is het opeens. Maar wel gezellig.
Om 14:30u moeten we weer verzamelen bij de uitgang. We gaan met de bus verder, want we moeten naar de Hutongs. Dat zijn een soort sloppenwijken, maar dan geen slop meer. De huisjes die daar staan worden allemaal gerenoveerd. Maar het is wel een wijk met allemaal van die kleine straatjes. Alle huisjes zijn ook best klein, en allemaal rond een eigen vierkant pleintje gesitueerd, zodat de hele familie bij elkaar kan wonen. Eigen sanitaire voorzieningen hebben ze niet, het toilet en de douches zitten in aparte gebouwen. En hoe netjes het hier ook is, sanitair schoonhouden kunnen de Chinezen niet. Het is werkelijk ranzig, die openbare toiletten... Zelfs in restaurants, ook al zijn ze nog zo schoon, is het toilet altijd een stinkende bende.
Anyway, we zouden dus de Hutongs gaan bekijken. En dat doen we in een riksja. Je weet wel, ventje op een fiets met een bakje er achter waar twee personen onder een luifeltje kunnen gaan zitten. En dan van die gespierde spijkers die ons voort-trappen. Dat was leuk. We krijgen een aardige indruk van de wijk. Op een gegeven moment stoppen we, en lopen we een klein stukje naar een lokale markt. Typisch Aziatisch: Groot hok met alles wat je op voedsel-gebied kunt kopen. Kruiden, noten, specerijen, groente maar ook vlees (wat gewoon weer open en bloot uitgestald ligt en waar iedereen met de handen aan zit), gevogelte (idem) en vis (levend, in grote bakken met water). Heb je een zwakke maag, spring de volgende alinea even over...
Als je verse vis koopt, dan wijs je de vis aan die je wilt hebben. De verkoper vangt deze dan voor je en gooit de vis vervolgens keihard op de grond, zodat ‘ie dood is (de vis, niet de verkoper). Pakt de vis vervolgens op en stopt ‘m in een zakje om mee te nemen. Jakkiebah.
Na de lokale markt gaan we weer verder op de riksja’s. We gaan een lokaal gezin bezoeken, waar we binnen mogen kijken. Helaas gaat dat niet door. We mogen wel op de binnenplaats komen, maar niet in de huisjes zelf. Een filmploeg is bezig een set op te bouwen voor de film 2019, die door een beroemde regisseur uit Hongkong wordt gemaakt. Geen idee welke regisseur, maar het gaat in ieder geval over martial arts.
Vechtfilm dus.
Als we terug zijn lopen we naar de bus, en gaan we door de spits richting station. De koffers zijn ’s morgens al met een apart busje opgehaald en naar het station gebracht, die zien we morgen pas terug in het hotel. We hebben dus een tas met de nodige spullen voor vanavond en vannacht mee. Maar, eerst gaan we eten, in een restaurant 10 minuten lopen van het station.
De chauffeur zet ons af, en we nemen afscheid van hem. Hij is klaar met onze reis, want in Xi’an krijgen we een nieuwe bus met een nieuwe chauffeur.
In het restaurant de gebruikelijke schalen met vlees, groenten en rijst, deze keer aangevuld met glasnoedels. Het smaakt prima. Na het diner nemen we ook afscheid van Sharon. Zij blijft in Beijing. Gea had een mooi Delfts blauw potje meegenomen voor de fooi, maar de fooi is hier door Henk al geregeld. Allemaal hetzelfde bedrag (zit bij het totaalbedrag aan fooien in). Het potje is dus naar Henk verhuisd die namens iedereen deze aanbied aan Sharon, met daarin dan de envelop met inhoud. Ze heeft echter nog één taak te verrichten: Ons afleveren op de trein.
We lopen in ganzenpas naar het station. Het is erg druk, we moeten goed opletten dat we bij elkaar blijven. Eerst nog even langs de supermarkt, een flesje wijn halen. Dan bij de McDonalds nog wat bekertjes scoren en we kunnen gaan! De kaartjes had Henk al geregeld, daarop staat namelijk je paspoortnummer. We hoefden hier dus niet veel mer aan te doen.
Om 20:43 zou de trein vertrekken vanaf spoor 5. We hebben in wagon 10 de eerste 4 cabines waarin per cabine 4 personen kunnen slapen.
Sharon brengt ons tot in de trein en neemt dan afscheid. Wij slapen samen met Jacqueline en Evelien in één cabine. Iedereen commentaar, want ja, Kees daar met 3 blonde vrouwen...
’s Avonds is het gezellig in de trein, we zitten wat in de cabines op de onderste twee bedden (een cabine heeft 2x een stapelbed met daartussen een heel smal gangpad. Niet echt heel veel ruimte dus). Zo ook de anderen, die in de cabines naast ons zitten. Kim schuift bij ons aan, en Kees is al gauw verwikkeld in vrouwenpraat... Tja. Vrouwen zijn nog erger als mannen, zo blijkt.
De wijn gaat er in rap tempo door, en om half elf vindt iedereen het welletjes. In de wasruimte (cabine met 3 wasbakken) tanden poetsen en dan naar bed. Kees slaapt boven, Gea beneden.
De bedden zijn iets zachter dan in het hotel, maar alsnog te hard. En nu ook nog eens erg smal en redelijk kort. Maar het gaat prima! We slapen allemaal redelijk snel in. In de trein, die de volgende ochtend om 8:30 in Xi’an aan zal gaan komen.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 5 - 31 maart 2014