Na het
uitslapen tot zo’n 8:30, weer lekker op de porch
hangen. Aangezien Gea vandaag wil gaan koken,
moeten we even boodschappen gaan doen. Dus zijn we
naar de supermarkt gereden.
Meteen maar wat lekkers meegenomen voor bij de koffie. Puddingbroodjes.
Nadat we deze thuis hadden opgemaakt, samen met Paul en Helene natuurlijk, besloten we een rondje te gaan rijden. Eerst naar Santa Martha. Dat is een resort aan een mooi aangelegde baai. Maar, het ligt ook een end uit de bewoonde wereld. Daarom is het resort gesloten. Het is nu een spookstad geworden. Alles wat niet spijkervast zat is gesloopt en meegenomen. Bizar om daar rond te lopen. We zijn nog even op het strandde wezen kijken, maar ook daar was het onderhoud al jaren niet uitgevoerd.
We zijn vervolgens verder gereden, een rondje om de west. En natuurlijk even kijken op de diverse standjes. Playa Santa Cruz, Jeremi Beach, Grote Knip, Kleine Knip.
Bij Westpunt zijn we gaan eten in een restaurantje op Playa Forti. Een beetje een haveloze boel daar. Maar wel lekker. En we zaten op een mooi punt. Het restaurant kijkt namelijk uit over een baaitje, en je hebt daarom een mooi uitzicht op Westpunt. Hier is ook een rotst die uitsteekt boven het water, op zo’n 12 meter hoogte. Met regelmaat springt de jeugd (ook Sam en Max) hier van af. Het water is diep genoeg om dat te kunnen.
We zijn verder gereden langs de noordkant van het eiland, om zo weer terug te gaan. Vlak na het dorp Barber hoorden we echter een raar geluid onder de auto. Dus meteen maar aan de kant, kijken wat er aan de hand is: Lekke band. Nu heeft Kees wel vaker een band gewisseld, maar dit was toch een uitdaging. De auto is best nieuw, nog geen 7000km gelopen, en de reserveband lag nog te glimmen in de kofferbak. Samen met al het benodigde gereedschap. Maar echter zonder krik. En da’s lastig krikken…
Gelukkig lag de handleiding van de auto nog gewoon in het handschoenenvakje, en daarin stond dat de krik ingenieus was ingebouwd onder de bestuurdersstoel.
Nadat we dat probleem hadden overwonnen konden we aan de slag. En het was warm: We zaten precies in een bocht, tussen allemaal bomen in. Zag er heel pittoresk uit, maar er staat dan geen wind. En dat maakt het extra heet.
De band was snel vervangen, we zijn meteen doorgereden naar huis. De reserve band was namelijk een thuiskomertje en daar wil je niet het hele eiland mee rondcrossen. Het was praktisch om de hoek, nog geen 5km verderop.
Thuis gekomen is Kees meteen even gaan zwemmen om af te koelen. En daarna onder het genot van een koel biertje op de porch gaan zitten.
Helene vond het een goed idee om even naar de Happy Hour te gaan bij het Kunuku Resort. Zit hier 5 minuten met de auto vandaan. Toevallig was Sam daar ook aan het werk.
Leek ons een goed plan. Paul was nog in Willemstad, die zou later komen.
Het Kunuku Resort is vrij nieuw, net een aantal maanden open. En het ziet er best mooi uit.
Ook een leuk barretje, maar er was maar weinig klandizie. Voorheen was het altijd heel druk met Happy Hour, maar nu zaten wij er op een gegeven moment met z’n vieren.
Paul, die inmiddels ook was gearriveerd, opperde om te gaan eten bij de Buurvrouw. Dit restaurant bestaat al een poosje maar heeft net een nieuwe eigenaar. Paul wilde wel eens kijken hoe dat er nu uit zag.
Dus zijn we die kant maar opgegaan. Het geplande diner wat Gea zou maken stellen we dan maar een dagje uit.
De Buurvrouw is echt een mooi restaurant. Ruim, relaxed, en gewoon in de open lucht (eigenlijk alleen een groot dak op palen) zodat de wind er gewoon doorheen kan waaien.
We hebben daar echt prima gegeten. Uiteindelijk waren we rond 23:30 pas weer thuis. En was het al weer tijd om te gaan slapen… Zo gaan we wel erg snel door onze dagen heen…
Meteen maar wat lekkers meegenomen voor bij de koffie. Puddingbroodjes.
Nadat we deze thuis hadden opgemaakt, samen met Paul en Helene natuurlijk, besloten we een rondje te gaan rijden. Eerst naar Santa Martha. Dat is een resort aan een mooi aangelegde baai. Maar, het ligt ook een end uit de bewoonde wereld. Daarom is het resort gesloten. Het is nu een spookstad geworden. Alles wat niet spijkervast zat is gesloopt en meegenomen. Bizar om daar rond te lopen. We zijn nog even op het strandde wezen kijken, maar ook daar was het onderhoud al jaren niet uitgevoerd.
We zijn vervolgens verder gereden, een rondje om de west. En natuurlijk even kijken op de diverse standjes. Playa Santa Cruz, Jeremi Beach, Grote Knip, Kleine Knip.
Bij Westpunt zijn we gaan eten in een restaurantje op Playa Forti. Een beetje een haveloze boel daar. Maar wel lekker. En we zaten op een mooi punt. Het restaurant kijkt namelijk uit over een baaitje, en je hebt daarom een mooi uitzicht op Westpunt. Hier is ook een rotst die uitsteekt boven het water, op zo’n 12 meter hoogte. Met regelmaat springt de jeugd (ook Sam en Max) hier van af. Het water is diep genoeg om dat te kunnen.
We zijn verder gereden langs de noordkant van het eiland, om zo weer terug te gaan. Vlak na het dorp Barber hoorden we echter een raar geluid onder de auto. Dus meteen maar aan de kant, kijken wat er aan de hand is: Lekke band. Nu heeft Kees wel vaker een band gewisseld, maar dit was toch een uitdaging. De auto is best nieuw, nog geen 7000km gelopen, en de reserveband lag nog te glimmen in de kofferbak. Samen met al het benodigde gereedschap. Maar echter zonder krik. En da’s lastig krikken…
Gelukkig lag de handleiding van de auto nog gewoon in het handschoenenvakje, en daarin stond dat de krik ingenieus was ingebouwd onder de bestuurdersstoel.
Nadat we dat probleem hadden overwonnen konden we aan de slag. En het was warm: We zaten precies in een bocht, tussen allemaal bomen in. Zag er heel pittoresk uit, maar er staat dan geen wind. En dat maakt het extra heet.
De band was snel vervangen, we zijn meteen doorgereden naar huis. De reserve band was namelijk een thuiskomertje en daar wil je niet het hele eiland mee rondcrossen. Het was praktisch om de hoek, nog geen 5km verderop.
Thuis gekomen is Kees meteen even gaan zwemmen om af te koelen. En daarna onder het genot van een koel biertje op de porch gaan zitten.
Helene vond het een goed idee om even naar de Happy Hour te gaan bij het Kunuku Resort. Zit hier 5 minuten met de auto vandaan. Toevallig was Sam daar ook aan het werk.
Leek ons een goed plan. Paul was nog in Willemstad, die zou later komen.
Het Kunuku Resort is vrij nieuw, net een aantal maanden open. En het ziet er best mooi uit.
Ook een leuk barretje, maar er was maar weinig klandizie. Voorheen was het altijd heel druk met Happy Hour, maar nu zaten wij er op een gegeven moment met z’n vieren.
Paul, die inmiddels ook was gearriveerd, opperde om te gaan eten bij de Buurvrouw. Dit restaurant bestaat al een poosje maar heeft net een nieuwe eigenaar. Paul wilde wel eens kijken hoe dat er nu uit zag.
Dus zijn we die kant maar opgegaan. Het geplande diner wat Gea zou maken stellen we dan maar een dagje uit.
De Buurvrouw is echt een mooi restaurant. Ruim, relaxed, en gewoon in de open lucht (eigenlijk alleen een groot dak op palen) zodat de wind er gewoon doorheen kan waaien.
We hebben daar echt prima gegeten. Uiteindelijk waren we rond 23:30 pas weer thuis. En was het al weer tijd om te gaan slapen… Zo gaan we wel erg snel door onze dagen heen…
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
04 november 2011 - Dag 8 van de reis.