Omdat er
hier nog volop gebouwd worden is het best wel vroeg
dag. De werklui werken hier 7 dagen per week, dus
ook op zondag.
Maar vroeg opstaan is hier geen straf. Het is heerlijk op de porch zo in de ochtend.
Sam en Max moesten werken. Sam heeft een rijbewijs en kan zichzelf vervoeren, maar Max moet worden gebracht en gehaald. Zelfs hier mag je met 16 jaar niet achter het stuur.
Helene bracht Sam weg, en wij hebben wat zitten kletsen, koffie gedronken en ontbeten.
Paul vertelde over een nieuwe te ontwikkelen gedeelte langs de kust, direct gelegen aan Coral Estate.
Dat Coral Estate is een „wijk” van ongeveer 400 huizen aan de kust, gebouwd op een berg. Deze huizen worden bewoond door Nederlanders. Veel van die huizen staan het merendeel van het jaar leeg. Het resort is omgeven door een muur, en je moet je bij de poort melden, je komt er zo maar niet in. Wij waren in 2009 hier ook al geweest, maar konden toen niet verder omdat we het terrein niet op kwamen.
Op dit resort hebben types als Jan des Bouvrie en de baas van RTL een huis. En een mooi huis! Ook Barry Hay van de Golden Earring woont hier, maar die woont hier permanent. Mooi huis ook.
De locals hier bouwen hun huis „op de wind”. Ze houden rekening met de wind die hier altijd waait, en zorgen ervoor dat hun porch en de ramen van de slaapkamer altijd op de wind liggen. Da’s lekker koel dus.
Die huizen hier in het resort zijn gebouwd op het uitzicht. En staan dus eigenlijk net verkeerd om, waardoor het er altijd enorm heet is. Daar wordt je dus niet vrolijk van lijkt ons…
Omdat Paul mensen kent op het resort konden wij dus het terrein op. Helaas was de toegang naar de locatie waar ze het nieuwe gedeelte (wat dan wel weer openbaar te bereiken zal zijn) niet open. We konden daar dus niet naar toe. Hier komt bijvoorbeeld een steiger voor boten en een horeca gelegenheid. En er is een strand bij.
Wij dus een rondje gereden en weer terug naar huis om Helene op te halen.
Het voordeel van mensen die hier wonen is dat ze dingen weten die de gemiddelde toerist niet weet. En zo weten Paul en Helene dus een geweldig mooi strandje, waar gewoon nooit iemand komt. En daar gingen we naar toe, samen met de honden. Die vinden dat ook leuk, hoewel ze het ritje in de bak van de pick-up van Paul het leukst vinden.
We hadden dit strandje zelf ook niet gevonden. Heel klein, met 1 boom waar we onder konden liggen. Wel veel koraal en stenen op het strand, maar verder heerlijk. Het zeewater is gewoon warm. Dus zelfs Gea stapte zonder twijfel de zee in. En verder niemand in de buurt. Geen lawaai, geen schreeuwende kinderen, heerlijk dus! Lekker een beetje zwemmen en zonnen.
De terugweg, net als de heenweg overigens, gaat over een redelijk onbegaanbaar pad. Volgens Paul konden we met de huurauto ook wel dit pad volgen, maar daar heeft Kees geen vertrouwen in. Zitten best wel steile hellingen en diepe kuilen.
Toen we terug waren hebben we weer een beetje zitten kleppen. En een beetje zwemmen in het zwembad.
We besloten om voor het avondeten Pizza te gaan eten bij Sol. En dat zit in Westpunt, toch een flink end rijden nog.
Paul wilde graag bijtijds weg om ons nog wat van de omgeving te laten zien. En dat kan alleen als het licht is. Zo rond 18:30 wordt het hier al aardig donker.
We zijn dus richting het westen gaan rijden. Op een gegeven moment gingen we van de weg af, richting Santa Martha, naar een resort wat daar ooit gebouwd was, maar wat nu helemaal leeg stond. Halverwege heb je een echt kodak-punt. Daar zijn we even gestopt voor een mooi uitzicht en wat foto’s. Het verlaten resort hebben we niet gezien, maar dat gaan we deze week nog wel even bekijken.
Toen we in Westpunt aankwamen begon het al donker te worden. Sol is een redelijk klein restaurantje, maar wel erg gezellig. Met een aardige Amerikaanse eigenaresse. En heerlijk eten!
We konden nog net wat foto’s maken van het uitzicht, voordat het echt donker was.
De pizza was heerlijk! En het was erg gezellig. Als toetje hadden ze o.a. Brownies, speciaal door Helene aanbevolen. En die was lekker!
Rond 21:30 waren we weer thuis. Nog even zitten, en even voor half elf vielen bij Kees de luiken dicht. Hij ging naar bed, Gea bleef nog even zitten kleppen.
Maar vroeg opstaan is hier geen straf. Het is heerlijk op de porch zo in de ochtend.
Sam en Max moesten werken. Sam heeft een rijbewijs en kan zichzelf vervoeren, maar Max moet worden gebracht en gehaald. Zelfs hier mag je met 16 jaar niet achter het stuur.
Helene bracht Sam weg, en wij hebben wat zitten kletsen, koffie gedronken en ontbeten.
Paul vertelde over een nieuwe te ontwikkelen gedeelte langs de kust, direct gelegen aan Coral Estate.
Dat Coral Estate is een „wijk” van ongeveer 400 huizen aan de kust, gebouwd op een berg. Deze huizen worden bewoond door Nederlanders. Veel van die huizen staan het merendeel van het jaar leeg. Het resort is omgeven door een muur, en je moet je bij de poort melden, je komt er zo maar niet in. Wij waren in 2009 hier ook al geweest, maar konden toen niet verder omdat we het terrein niet op kwamen.
Op dit resort hebben types als Jan des Bouvrie en de baas van RTL een huis. En een mooi huis! Ook Barry Hay van de Golden Earring woont hier, maar die woont hier permanent. Mooi huis ook.
De locals hier bouwen hun huis „op de wind”. Ze houden rekening met de wind die hier altijd waait, en zorgen ervoor dat hun porch en de ramen van de slaapkamer altijd op de wind liggen. Da’s lekker koel dus.
Die huizen hier in het resort zijn gebouwd op het uitzicht. En staan dus eigenlijk net verkeerd om, waardoor het er altijd enorm heet is. Daar wordt je dus niet vrolijk van lijkt ons…
Omdat Paul mensen kent op het resort konden wij dus het terrein op. Helaas was de toegang naar de locatie waar ze het nieuwe gedeelte (wat dan wel weer openbaar te bereiken zal zijn) niet open. We konden daar dus niet naar toe. Hier komt bijvoorbeeld een steiger voor boten en een horeca gelegenheid. En er is een strand bij.
Wij dus een rondje gereden en weer terug naar huis om Helene op te halen.
Het voordeel van mensen die hier wonen is dat ze dingen weten die de gemiddelde toerist niet weet. En zo weten Paul en Helene dus een geweldig mooi strandje, waar gewoon nooit iemand komt. En daar gingen we naar toe, samen met de honden. Die vinden dat ook leuk, hoewel ze het ritje in de bak van de pick-up van Paul het leukst vinden.
We hadden dit strandje zelf ook niet gevonden. Heel klein, met 1 boom waar we onder konden liggen. Wel veel koraal en stenen op het strand, maar verder heerlijk. Het zeewater is gewoon warm. Dus zelfs Gea stapte zonder twijfel de zee in. En verder niemand in de buurt. Geen lawaai, geen schreeuwende kinderen, heerlijk dus! Lekker een beetje zwemmen en zonnen.
De terugweg, net als de heenweg overigens, gaat over een redelijk onbegaanbaar pad. Volgens Paul konden we met de huurauto ook wel dit pad volgen, maar daar heeft Kees geen vertrouwen in. Zitten best wel steile hellingen en diepe kuilen.
Toen we terug waren hebben we weer een beetje zitten kleppen. En een beetje zwemmen in het zwembad.
We besloten om voor het avondeten Pizza te gaan eten bij Sol. En dat zit in Westpunt, toch een flink end rijden nog.
Paul wilde graag bijtijds weg om ons nog wat van de omgeving te laten zien. En dat kan alleen als het licht is. Zo rond 18:30 wordt het hier al aardig donker.
We zijn dus richting het westen gaan rijden. Op een gegeven moment gingen we van de weg af, richting Santa Martha, naar een resort wat daar ooit gebouwd was, maar wat nu helemaal leeg stond. Halverwege heb je een echt kodak-punt. Daar zijn we even gestopt voor een mooi uitzicht en wat foto’s. Het verlaten resort hebben we niet gezien, maar dat gaan we deze week nog wel even bekijken.
Toen we in Westpunt aankwamen begon het al donker te worden. Sol is een redelijk klein restaurantje, maar wel erg gezellig. Met een aardige Amerikaanse eigenaresse. En heerlijk eten!
We konden nog net wat foto’s maken van het uitzicht, voordat het echt donker was.
De pizza was heerlijk! En het was erg gezellig. Als toetje hadden ze o.a. Brownies, speciaal door Helene aanbevolen. En die was lekker!
Rond 21:30 waren we weer thuis. Nog even zitten, en even voor half elf vielen bij Kees de luiken dicht. Hij ging naar bed, Gea bleef nog even zitten kleppen.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
30 oktober 2011 - Dag 3 van de reis.