Wat een
nacht... Het begon lekker rustig, hoewel de boot
heftig schommelde. De zee was sinds gistermiddag al
aardig ruig, en de golven redelijk hoog. In de
avond begon de wind toe te nemen, terwijl je
verwacht dat deze gaat liggen.
Midden in de nacht werden we wakker. Het schip ging goed tekeer, de wind was behoorlijk aangewakkerd. En de golven dus stukken hoger. We lagen een beetje dwars op de golven, dus dat ging heftig te keer, flink slingeren en stampen.
Rond 2:30 springt de eerste ankerlijn. Dat gaf een doffe dreun, alsof je ergens tegenaan voer. Omdat er nog een schip lag, konden we niet aan twee lijnen blijven liggen. De kans dat we een botsing zouden krijgen was redelijk groot. De kapitein gaf daarom de opdracht om de twee andere lijnen te kappen, waarna we weg zijn gevaren richting de tweede duik van vandaag. De eerst duik zou de Thistlegorm zijn. Helaas ging deze dus niet door. Maar ja, safety first!
Stampend en slingerend zijn we uiteindelijk vroeg in de ochtend onze duiksite aangekomen. Hoewel de boot rolde en schommelde, en de motoren best lawaai maakten lukte het toch om nog wat slaap te krijgen.
Gelukkig werden we pas na zevenen gewekt. En konden we beginnen aan de eerste duik van vandaag bij Shag Rock. De zee was nog erg wild, er stonden hoge golven. Een hele toer dus om in de zodiaks te komen en tegen de wind in naar het wrak van de Kingston te varen. Die was in 1881 al gezonken hier, dus erg veel is er niet meer van over. Het wrak ligt langs een rif, zodat we vanaf het wrak langs het rif weer naar de boot konden zwemmen. Het wrak zag er mooi uit. Erg veel koraal en leven. Vanaf het wrak zijn we naar het zuidwesten gezwommen, langs het rif terug naar de boot. Doordat het zulks woest weer is, zweeft er erg veel vuil in het water, waardoor het zicht iets minder helder wordt. Maar nog steeds meer dan voldoende te zien.
Na een klein uur is Chris aan het eind van zijn Nitrox, en laten we de deco-boei op. Na de decompressiestop van 3 minuten komen we aan de oppervlakte, en zien we de zodiak al aankomen om ons op te pikken. Dit was een leuke duik.
Terug aan boord gaan we aan het ontbijt, en verteld Nasty ons dat de komende tocht naar de volgende duikspot erg wild gaat worden...
We kunnen anti-beweging-ziekte pillen nemen, en dan doen we dan ook maar voor de zekerheid, hoewel we eigenlijk nooit ziek worden op zee.
De tocht naar de volgende stek is mega ruig. Het schip vliegt alle kanten op en soms lijkt het alsof de boot om zal slaan, zo heftig gaat het te keer. De golven zijn metershoog. Het eerste deel van de tocht gaan we recht tegen de golven in, en het tweede deel komen ze van schuin achter. Wat een geweld. Toch valt Kees gewoon in slaap.
Maar, we komen aan in een mega mooie baai waar we afmeren aan ankerlijnen. Het water is weer zo verschrikkelijk en ongelofelijk blauw...
Dit is Bluff Point. we liggen precies boven een wrak van een onbekend schip. Ze noemen het wrak The Barge. Is weinig meer van over dan wat stalen resten. Je kunt zien dat het een boot geweest is ooit. We gaan echter eerst lunchen en pas rond 15:30 gaan we duiken.
Chris en Kees liggen als eerste in het water en dalen af naar The Barge. Heel veel vis en leven. Lionfishes, krokodilvissen, heel veel koraal. We gaan op een gegeven moment een klein tukje richting het rif en zwemmen dan langs het rif weg, ondertussen kijkend naar al het moois. Na 64 minuten zijn we weer terug aan boord. Een prachtige duik, met mooi licht en veel dingen te zien.
Vlak nadat we aan boord zijn zwemmen er nog dolfijnen langs. De gekte van de vorige keer blijft echter uit. De dolfijnen verdwijnen ook snel weer.
Een grote groep besluit met de zodiak naar de wal te gaan. Het strand op en dan een klein stuk je wandelen naar het nest van een zeearend. Chris gaat mee, Kees blijft aan boord. Het lopen op land is weer eens wat anders dan op een bewegend schip. Hoewel de golven nu weer tot een minimale hoogte zijn gedaald, mede dankzij het feit dat we nu in een beschutte baai liggen natuurlijk.
's Avonds is er een nachtduik. Naar The Barge. Kees besluit ook deze nachtduik niet mee te gaan. Nachtduiken heeft minder charme. Er zijn meer die aan boord blijven. Chris teamt met Peter. De duik is leuk. Hoewel Nasty en Dan vertelden dat dit dé nachtduik van de Rode Zee zou zijn, vond Chris dat niet. Eigenlijk vond niemand dat.
Na de nachtduik uiteraard diner. Het eten hier aan boord is overigens uitstekend. Altijd veel variatie. Zo hadden we vandaag spinazie met rollade, pasta en uiteraard, elke dag, soep vooraf. Goed voor de nodige zouten, want uitdrogen doe je hier best wel. Zeker doordat je de hele dag in de warmte op zee bent, en nog zekerder door al die duiken die je maakt.
Na het diner direct weer naar bed. Chris niet, die ging pas rond 01:00u slapen.
Midden in de nacht werden we wakker. Het schip ging goed tekeer, de wind was behoorlijk aangewakkerd. En de golven dus stukken hoger. We lagen een beetje dwars op de golven, dus dat ging heftig te keer, flink slingeren en stampen.
Rond 2:30 springt de eerste ankerlijn. Dat gaf een doffe dreun, alsof je ergens tegenaan voer. Omdat er nog een schip lag, konden we niet aan twee lijnen blijven liggen. De kans dat we een botsing zouden krijgen was redelijk groot. De kapitein gaf daarom de opdracht om de twee andere lijnen te kappen, waarna we weg zijn gevaren richting de tweede duik van vandaag. De eerst duik zou de Thistlegorm zijn. Helaas ging deze dus niet door. Maar ja, safety first!
Stampend en slingerend zijn we uiteindelijk vroeg in de ochtend onze duiksite aangekomen. Hoewel de boot rolde en schommelde, en de motoren best lawaai maakten lukte het toch om nog wat slaap te krijgen.
Gelukkig werden we pas na zevenen gewekt. En konden we beginnen aan de eerste duik van vandaag bij Shag Rock. De zee was nog erg wild, er stonden hoge golven. Een hele toer dus om in de zodiaks te komen en tegen de wind in naar het wrak van de Kingston te varen. Die was in 1881 al gezonken hier, dus erg veel is er niet meer van over. Het wrak ligt langs een rif, zodat we vanaf het wrak langs het rif weer naar de boot konden zwemmen. Het wrak zag er mooi uit. Erg veel koraal en leven. Vanaf het wrak zijn we naar het zuidwesten gezwommen, langs het rif terug naar de boot. Doordat het zulks woest weer is, zweeft er erg veel vuil in het water, waardoor het zicht iets minder helder wordt. Maar nog steeds meer dan voldoende te zien.
Na een klein uur is Chris aan het eind van zijn Nitrox, en laten we de deco-boei op. Na de decompressiestop van 3 minuten komen we aan de oppervlakte, en zien we de zodiak al aankomen om ons op te pikken. Dit was een leuke duik.
Terug aan boord gaan we aan het ontbijt, en verteld Nasty ons dat de komende tocht naar de volgende duikspot erg wild gaat worden...
We kunnen anti-beweging-ziekte pillen nemen, en dan doen we dan ook maar voor de zekerheid, hoewel we eigenlijk nooit ziek worden op zee.
De tocht naar de volgende stek is mega ruig. Het schip vliegt alle kanten op en soms lijkt het alsof de boot om zal slaan, zo heftig gaat het te keer. De golven zijn metershoog. Het eerste deel van de tocht gaan we recht tegen de golven in, en het tweede deel komen ze van schuin achter. Wat een geweld. Toch valt Kees gewoon in slaap.
Maar, we komen aan in een mega mooie baai waar we afmeren aan ankerlijnen. Het water is weer zo verschrikkelijk en ongelofelijk blauw...
Dit is Bluff Point. we liggen precies boven een wrak van een onbekend schip. Ze noemen het wrak The Barge. Is weinig meer van over dan wat stalen resten. Je kunt zien dat het een boot geweest is ooit. We gaan echter eerst lunchen en pas rond 15:30 gaan we duiken.
Chris en Kees liggen als eerste in het water en dalen af naar The Barge. Heel veel vis en leven. Lionfishes, krokodilvissen, heel veel koraal. We gaan op een gegeven moment een klein tukje richting het rif en zwemmen dan langs het rif weg, ondertussen kijkend naar al het moois. Na 64 minuten zijn we weer terug aan boord. Een prachtige duik, met mooi licht en veel dingen te zien.
Vlak nadat we aan boord zijn zwemmen er nog dolfijnen langs. De gekte van de vorige keer blijft echter uit. De dolfijnen verdwijnen ook snel weer.
Een grote groep besluit met de zodiak naar de wal te gaan. Het strand op en dan een klein stuk je wandelen naar het nest van een zeearend. Chris gaat mee, Kees blijft aan boord. Het lopen op land is weer eens wat anders dan op een bewegend schip. Hoewel de golven nu weer tot een minimale hoogte zijn gedaald, mede dankzij het feit dat we nu in een beschutte baai liggen natuurlijk.
's Avonds is er een nachtduik. Naar The Barge. Kees besluit ook deze nachtduik niet mee te gaan. Nachtduiken heeft minder charme. Er zijn meer die aan boord blijven. Chris teamt met Peter. De duik is leuk. Hoewel Nasty en Dan vertelden dat dit dé nachtduik van de Rode Zee zou zijn, vond Chris dat niet. Eigenlijk vond niemand dat.
Na de nachtduik uiteraard diner. Het eten hier aan boord is overigens uitstekend. Altijd veel variatie. Zo hadden we vandaag spinazie met rollade, pasta en uiteraard, elke dag, soep vooraf. Goed voor de nodige zouten, want uitdrogen doe je hier best wel. Zeker doordat je de hele dag in de warmte op zee bent, en nog zekerder door al die duiken die je maakt.
Na het diner direct weer naar bed. Chris niet, die ging pas rond 01:00u slapen.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
9 juni 2010 - dag 5 van de reis.