Zo.
Vandaag de laatste dag aan boord, morgen verteken
we al weer naar huis. Naar het ijskoude Nederland,
we horen alleen maar berichten over een aanstaande
elfstedentocht. Zo koud is het…
En we doen vandaag niets. We gaan lekker luieren aan dek. Althans, dat was de bedoeling.
In de nacht varen we een stuk stroomafwaarts naar Dendera. Hier komen we in de ochtend aan, waar we afmeren. Er bestaat zelfs de mogelijkheid om hier nog een tempel te bezoeken, maar dat doen we niet.
Na het ontbijt gaan we naar het dek. Maar, dat valt tegen: Een koude wind en een dichte mist. Die mist blijft de hele dag hangen. Schijnt stof uit de woestijn te zijn. Dus geen zon, geen lekkere temperatuur. Hoewel het bijna 30 graden is, maakt de wind het onaangenaam koel.
We gaan echter wel liggen, in de hoop dat de mist optrekt en de zon doorbreekt. Zelfs tot aan de lunch houden we het vol. En erna ook nog even, waarna we maar besluiten naar de bar te verhuizen en daar een beetje te luieren en te lezen. Daar is het tenminste aangenaam, hoewel de muzak die er draait repeterend is: Het bandje laat jengelend steeds maar weer dezelfde 5 deuntjes langskomen.
Maar wat wel heel vreemd is deze dag:
In de ochtend, als we aan dek komen terwijl we afgemeerd liggen in Dendera, ontwaren we op het achterdek 2 militairen met een M16 machinegeweer in de aanslag. Op de 3 boten die naast ons liggen hetzelve tafereel. Overal militairen aan boord met een M16. Of soortgelijk groot kaliber machinegeweer. Op de kade geen enkele handelaar. Op de Nijl geen enkel bootje. Helemaal niets.
Rond de kade staat een groot hek, met maar één ingang. Toch zijn er mensen op excursie geweest vanaf de verschillende boten en die worden netjes voor die ene ingang afgezet. En vervolgens door één van de 20 militairen of politiemannen naar de boot gemanoeuvreerd. En niemand weet te vertellen wat er aan de hand is. Een enkeling die van boord gaat en buiten het het probeert te komen wordt spoorslags teruggefloten. Dit is niet normaal. De bewakers vertellen dat dit komt omdat er wel eens een toerist beroofd wordt op straat. Jaja. Die gaan ze dan vervolgens bewaken met zwaar kaliber geschut en 20 man personeel. Er is meer aan de hand, maar we krijgen het niet te horen.
Dat geldt overigens ook voor de vragen die we stellen over bijvoorbeeld de benzinepompen: Overal staan enorme rijen voor de benzinepompen te wachten. En niemand kan en wil ons vertellen waarom dat dit zo is. De politieke onrust in dit land wordt flink verdoezeld, zo lijkt het wel. En dat geeft toch een beetje een unheimisch gevoel.
Om 18:30 moeten we in de bar zijn voor een verhaal over ons vertrek morgen. Eigenlijk niets bijzonders, we krijgen de tickets terug en horen dat we morgen om 7:45 vertrekken naar het vliegveld.
Dus we zijn snel terug in ons hutje, om vervolgens om 20:00 te gaan eten. En het eten was zoals gewoonlijk weer erg lekker en gevarieerd.
’s Avonds hebben we nog een buikdansshow. Maar dat valt even tegen. Er staat een vent op een keyboard te hengsten, met het geluid zo verschrikkelijk hard dat de versterker volledig overstuurt raakt. Vervolgens staat er iemand anders te zingen over dezelfde versterker. Als je dan bedenkt dat het Egyptische muziek is, dan kun je je voorstellen dat het gewoon niet aan te horen is. We vluchten dan ook naar de kleine bar waar we nog even zitten voordat we naar bed gaan. Kees kijkt het laatste uurtje van de Blues Brothers nog even af, en gaat dan ook slapen. Morgen om 6:15 staan we weer op. Terug naar huis!
En we doen vandaag niets. We gaan lekker luieren aan dek. Althans, dat was de bedoeling.
In de nacht varen we een stuk stroomafwaarts naar Dendera. Hier komen we in de ochtend aan, waar we afmeren. Er bestaat zelfs de mogelijkheid om hier nog een tempel te bezoeken, maar dat doen we niet.
Na het ontbijt gaan we naar het dek. Maar, dat valt tegen: Een koude wind en een dichte mist. Die mist blijft de hele dag hangen. Schijnt stof uit de woestijn te zijn. Dus geen zon, geen lekkere temperatuur. Hoewel het bijna 30 graden is, maakt de wind het onaangenaam koel.
We gaan echter wel liggen, in de hoop dat de mist optrekt en de zon doorbreekt. Zelfs tot aan de lunch houden we het vol. En erna ook nog even, waarna we maar besluiten naar de bar te verhuizen en daar een beetje te luieren en te lezen. Daar is het tenminste aangenaam, hoewel de muzak die er draait repeterend is: Het bandje laat jengelend steeds maar weer dezelfde 5 deuntjes langskomen.
Maar wat wel heel vreemd is deze dag:
In de ochtend, als we aan dek komen terwijl we afgemeerd liggen in Dendera, ontwaren we op het achterdek 2 militairen met een M16 machinegeweer in de aanslag. Op de 3 boten die naast ons liggen hetzelve tafereel. Overal militairen aan boord met een M16. Of soortgelijk groot kaliber machinegeweer. Op de kade geen enkele handelaar. Op de Nijl geen enkel bootje. Helemaal niets.
Rond de kade staat een groot hek, met maar één ingang. Toch zijn er mensen op excursie geweest vanaf de verschillende boten en die worden netjes voor die ene ingang afgezet. En vervolgens door één van de 20 militairen of politiemannen naar de boot gemanoeuvreerd. En niemand weet te vertellen wat er aan de hand is. Een enkeling die van boord gaat en buiten het het probeert te komen wordt spoorslags teruggefloten. Dit is niet normaal. De bewakers vertellen dat dit komt omdat er wel eens een toerist beroofd wordt op straat. Jaja. Die gaan ze dan vervolgens bewaken met zwaar kaliber geschut en 20 man personeel. Er is meer aan de hand, maar we krijgen het niet te horen.
Dat geldt overigens ook voor de vragen die we stellen over bijvoorbeeld de benzinepompen: Overal staan enorme rijen voor de benzinepompen te wachten. En niemand kan en wil ons vertellen waarom dat dit zo is. De politieke onrust in dit land wordt flink verdoezeld, zo lijkt het wel. En dat geeft toch een beetje een unheimisch gevoel.
Om 18:30 moeten we in de bar zijn voor een verhaal over ons vertrek morgen. Eigenlijk niets bijzonders, we krijgen de tickets terug en horen dat we morgen om 7:45 vertrekken naar het vliegveld.
Dus we zijn snel terug in ons hutje, om vervolgens om 20:00 te gaan eten. En het eten was zoals gewoonlijk weer erg lekker en gevarieerd.
’s Avonds hebben we nog een buikdansshow. Maar dat valt even tegen. Er staat een vent op een keyboard te hengsten, met het geluid zo verschrikkelijk hard dat de versterker volledig overstuurt raakt. Vervolgens staat er iemand anders te zingen over dezelfde versterker. Als je dan bedenkt dat het Egyptische muziek is, dan kun je je voorstellen dat het gewoon niet aan te horen is. We vluchten dan ook naar de kleine bar waar we nog even zitten voordat we naar bed gaan. Kees kijkt het laatste uurtje van de Blues Brothers nog even af, en gaat dan ook slapen. Morgen om 6:15 staan we weer op. Terug naar huis!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 7 - 7 februari 2012.