Eens
iets heel anders. Een Nijl Cruise. En dat begint al
op dag 1. Niet omdat Ruud en Yvonne meegaan, daar
wordt het niet anders van, alleen maar gezelliger.
Nee, we vliegen om 04:00u vanaf Schiphol. Zo’n vroege vertrektijd hebben we nog niet eerder meegemaakt…
Op dag 0, dus dinsdagavond, rond 23:30 arriveren Ruud en Yvonne in Almere. Even zitten en dan maar richting Schiphol. Kees had al een parkeerplaats gereserveerd op Langparkeren. Rond 01:15 kwamen we aan op de parkeerplaats. Omdat er geen treinen rijden op dit rare uur hebben we maar voor de auto gekozen. Ach, met de trein naar Schiphol en terug voor 4 personen is minstens zo duur!
Yvonne en Gea stapten uit bij de opstap plaats voor de bus die ons naar de vertrekhal brengt, en Ruud en Kees hebben de auto geparkeerd. Inmiddels was het bijna -10 en stond er een aardig windje, dus buiten was het koud, erg koud.
De bus bracht ons naar vertrekhal 3. En die was leeg. Helemaal leeg! Niemand te zien. Rare gewaarwording als je gewend bent dat het altijd erg druk is op Schiphol.
Bij de incheckbalie voor onze vlucht met Correndon stond echter al wel een rij. Mits wij goed en wel in de rij staan begon het inchecken. Wij hoefden alleen de bagage maar af te leveren, omdat Kees al online had ingecheckt. Maar dat duurt tegenwoordig net zo lang als het inchecken zelf, dus daar zit ook geen tijdsvoordeel meer aan. En dat maakt ook niets uit, we hadden tijd zat. Door de douane en dan op zoek naar een tentje wat open is. Want alles is dicht tot ongeveer een uur voordat de eerste vlucht vertrekt. Maar, we vonden een tentje en hebben daar onze tijd doorgebracht tot een uur of 3. Toen naar de gate, en meteen maar instappen, het verliep allemaal lekker vlot.
De vlucht vertrok echter een half uur te laat, maar zou er vervolgens 4:30 over doen om in Luxor aan te komen. Da’s al weer sneller dan vooraf verwacht. Omdat wij best moe zijn, we hebben de hele nacht immers zo ongeveer door gehaald, hebben we van de vlucht weinig gemerkt. Af en toe even de ogen open als er weer iets werd omgeroepen, maar daarna weer lekker slapen Tot ongeveer 45 minuten voor de landing aan toe. Kopje thee, en dan landen maar.
Het vliegveld in Luxor is mega groot. Maar er landen volgens ons maar weinig toestellen. We werden met de bus naar de aankomsthal gebracht. Heerlijk, als je bij -10 in het vliegtuig stapt en er bij +17 weer uit stapt. Het is echt heerlijk weer hier. Wel hangt er een stoffig grijs/bruine sluier in de lucht, vanwege al het zand. Luxor, en de hele Nijl oever, ligt midden in een enorme woestijn. Vanuit de lucht was dat goed te zien: Zand, rotsen, zo ver je kunt kijken. En dan opeens een groene strook van enkele kilometers breed rond de Nijl. Best raar.
Bij de aankomst de nodige plichtplegingen en dan naar buiten. Daar staan de reisleiders ons al op te wachten. Maar, raar: Kees en Gea vertrekken met bus C, Ruud en Yvonne met bus D. Dat komt niet goed. Dus eerst maar de hele situatie uitgelegd, da we met z’n vieren zijn. Dat werd allemaal geregeld, maar eerst de bus in. Onze reisleider Michael verzekerde ons dat dit goed zou komen. De reisleider van Ruud en Yvonne verzekerde hen dat ook. Nou, we zijn benieuwd!
De boot licht in Luxor aan de kade, dus de busreis duurt een kwartier ofzo. Dachten we. Bus D reed al vrij vlot weg, een 10 minuten later reden wij er achter aan. En in de bus werd doodleuk verteld dat de sluis bij Isna dicht was vanwege een staking, waardoor de boot stroomopwaarts van de sluis ligt. En we daar dus met de bus naar toe moeten rijden. Da’s meer dan 60 kilometer! Daar gaat het programma… Maar, ook dat werd wel opgelost, aldus onze reisleider. We zullen het beleven…
De reis met de bus was best comfortabel als je de tientallen drempels en verkeersopstoppingen niet mee rekent. De omgeving was bijzonder: Erg bruingrauw en stoffig. Niets van alles is af: Overal is men aan het bouwen. En de huizen zien er niet uit alsof men daar nu echt aandacht aan besteed. Veel groen, want we blijven op de Nijl oevers. Er wordt veel suikerriet verbouwd: Overal karretjes met vers geoogst suikerriet. Net alsof je in Cuba bent… Deja Vu!
En overal waar je de Nijl ziet, zie je cruise schepen. Ze zien er zowat allemaal hetzelfde uit. Da’s big business hier dus, die Nijl Cruises.
Rond 12:45 kwamen we aan in Isna. Op een kade die de naam kade niet mag dragen. Want het was meer gewoon een oever aan een weg waar je met een smalle loopplank aan boord kunt gaan. De bagage hoeven we ons geen zorgen meer over te maken, dat regelt het boordpersoneel. Over de fooi trouwens ook niet, we konden meteen in de bus € 30,00 per persoon aan foi voor op de boot aftikken. Geregeld dus.
De boot ziet er groter uit dan verwacht. In ieder geval langer dan verwacht. Alle hutten zien er hetzelfde uit en hebben allemaal een deur met een Frans balkon. Waar je nu niets aan hebt als je aan de kade ligt. Want er lopen veel Egyptenaren rond die hun handel aanprijzen. Er is echter wel een bewaker die zorgt dat ze allemaal op gepaste afstand blijven.
De boot ziet er goed uit. Het is schoon, maar wel erg oud. En redelijk laag, zodat Kees op moet passen dat hij z’n hoofd niet stoot. Het interieur is van bruin hout en blauw leer. Vier etages, waarvan de bovenste een zonnedek is, met zwembad en 2 bubbelbaden! Op de overige etages zitten in ieder geval hutten (behalve de onderste, hier zit alleen de receptie). Op de tweede zit het restaurant en op de derde de bar. Echt verdwalen kun je hier niet.
We krijgen in de bar een welkomstdrankje, en verhip: De reisleiders hebben geregeld dat we bij elkaar in de groep zitten, dat we twee hutten naast elkaar hebben én dat we met z’n vieren aan één tafel zitten. E tafel indeling is namelijk vastgesteld en voor elke maaltijd de gehele reis hetzelfde. Dat is dus inderdaad goed geregeld van de mannen.
Iedereen krijgt een hutnummer uitgereikt en we kunnen vervolgens de sleutel halen. Terwijl de bellboys hun werk doen.
Onze hut is klein en netjes. Ook oud, het systeemplafond mankeert nogal wat aan, maar alles doet het en is schoon. Dat is het voornaamste. We kijken op de wal, dus de verkopers lopen langs onze ramen. Mooi de gordijnen dicht houden dus. We frissen ons op en moeten dan terug naar het restaurant voor de lunch. Lopend buffet, maar da’s logisch natuurlijk. En erg lekker! Vlees, vis, aardappelen, pasta, lekker toetjes. Het lijkt wel dinner… We krijgen nog twee personen aan onze tafel, zodat we met z’n zessen zitten. Aan een tafel aan het raam. Prima geregeld dus.
We laten ons het eten lekker smaken, en besluiten dan even op het zonnedek te kijken. Er is van alles te zien: Schepen die aanmeren (er liggen hier wel een stuk of tien van die cruise schepen), verkopers op de wal, de stoffige straat, kortom: Vertier zat. Ruud zoekt echter zijn eigen vertier en valt als een blok in de zon in slaap. Het ligt er ook wel erg lekker. Na verloop van tijd wordt het best koud. Het is dan ook al zo’n 17:00u! We besluiten naar ons hutje te gaan, om ons op te frissen. Want om 20:00u moeten we weer eten.
De badkamer is klein, maar effectief. Een heel klein zitbadje waarin je je kunt douchen. Kees kan echter niet rechtop staan onder de douche. Maar schoon worden we toch wel. Nog even zitten, beetje muziek luisteren op de laptop van Kees. We hebben een TV, maar daar zijn alleen Arabische zenders, CNN en twee wazige filmkanalen op. Niet veel dus.
Om 20:00 werd het diner geserveerd. En rond die tijd zijn we ook richting restaurant getogen. Wederom erg lekker eten. Ze besteden hier wel aandacht aan de maaltijden. Voor elk wat wils, en lekkere toetjes!
Na het eten zijn we nog even in de bar gaan zitten.helaas mogen ze daar ook roken, dus dat is minder leuk. Rond tienen zijn we nog even naar het zonnedek gelopen, waar het nu wel erg koud was, en vervolgens zijn we naar ons hutje getogen. Waar we acuut in slaap vielen...
Nee, we vliegen om 04:00u vanaf Schiphol. Zo’n vroege vertrektijd hebben we nog niet eerder meegemaakt…
Op dag 0, dus dinsdagavond, rond 23:30 arriveren Ruud en Yvonne in Almere. Even zitten en dan maar richting Schiphol. Kees had al een parkeerplaats gereserveerd op Langparkeren. Rond 01:15 kwamen we aan op de parkeerplaats. Omdat er geen treinen rijden op dit rare uur hebben we maar voor de auto gekozen. Ach, met de trein naar Schiphol en terug voor 4 personen is minstens zo duur!
Yvonne en Gea stapten uit bij de opstap plaats voor de bus die ons naar de vertrekhal brengt, en Ruud en Kees hebben de auto geparkeerd. Inmiddels was het bijna -10 en stond er een aardig windje, dus buiten was het koud, erg koud.
De bus bracht ons naar vertrekhal 3. En die was leeg. Helemaal leeg! Niemand te zien. Rare gewaarwording als je gewend bent dat het altijd erg druk is op Schiphol.
Bij de incheckbalie voor onze vlucht met Correndon stond echter al wel een rij. Mits wij goed en wel in de rij staan begon het inchecken. Wij hoefden alleen de bagage maar af te leveren, omdat Kees al online had ingecheckt. Maar dat duurt tegenwoordig net zo lang als het inchecken zelf, dus daar zit ook geen tijdsvoordeel meer aan. En dat maakt ook niets uit, we hadden tijd zat. Door de douane en dan op zoek naar een tentje wat open is. Want alles is dicht tot ongeveer een uur voordat de eerste vlucht vertrekt. Maar, we vonden een tentje en hebben daar onze tijd doorgebracht tot een uur of 3. Toen naar de gate, en meteen maar instappen, het verliep allemaal lekker vlot.
De vlucht vertrok echter een half uur te laat, maar zou er vervolgens 4:30 over doen om in Luxor aan te komen. Da’s al weer sneller dan vooraf verwacht. Omdat wij best moe zijn, we hebben de hele nacht immers zo ongeveer door gehaald, hebben we van de vlucht weinig gemerkt. Af en toe even de ogen open als er weer iets werd omgeroepen, maar daarna weer lekker slapen Tot ongeveer 45 minuten voor de landing aan toe. Kopje thee, en dan landen maar.
Het vliegveld in Luxor is mega groot. Maar er landen volgens ons maar weinig toestellen. We werden met de bus naar de aankomsthal gebracht. Heerlijk, als je bij -10 in het vliegtuig stapt en er bij +17 weer uit stapt. Het is echt heerlijk weer hier. Wel hangt er een stoffig grijs/bruine sluier in de lucht, vanwege al het zand. Luxor, en de hele Nijl oever, ligt midden in een enorme woestijn. Vanuit de lucht was dat goed te zien: Zand, rotsen, zo ver je kunt kijken. En dan opeens een groene strook van enkele kilometers breed rond de Nijl. Best raar.
Bij de aankomst de nodige plichtplegingen en dan naar buiten. Daar staan de reisleiders ons al op te wachten. Maar, raar: Kees en Gea vertrekken met bus C, Ruud en Yvonne met bus D. Dat komt niet goed. Dus eerst maar de hele situatie uitgelegd, da we met z’n vieren zijn. Dat werd allemaal geregeld, maar eerst de bus in. Onze reisleider Michael verzekerde ons dat dit goed zou komen. De reisleider van Ruud en Yvonne verzekerde hen dat ook. Nou, we zijn benieuwd!
De boot licht in Luxor aan de kade, dus de busreis duurt een kwartier ofzo. Dachten we. Bus D reed al vrij vlot weg, een 10 minuten later reden wij er achter aan. En in de bus werd doodleuk verteld dat de sluis bij Isna dicht was vanwege een staking, waardoor de boot stroomopwaarts van de sluis ligt. En we daar dus met de bus naar toe moeten rijden. Da’s meer dan 60 kilometer! Daar gaat het programma… Maar, ook dat werd wel opgelost, aldus onze reisleider. We zullen het beleven…
De reis met de bus was best comfortabel als je de tientallen drempels en verkeersopstoppingen niet mee rekent. De omgeving was bijzonder: Erg bruingrauw en stoffig. Niets van alles is af: Overal is men aan het bouwen. En de huizen zien er niet uit alsof men daar nu echt aandacht aan besteed. Veel groen, want we blijven op de Nijl oevers. Er wordt veel suikerriet verbouwd: Overal karretjes met vers geoogst suikerriet. Net alsof je in Cuba bent… Deja Vu!
En overal waar je de Nijl ziet, zie je cruise schepen. Ze zien er zowat allemaal hetzelfde uit. Da’s big business hier dus, die Nijl Cruises.
Rond 12:45 kwamen we aan in Isna. Op een kade die de naam kade niet mag dragen. Want het was meer gewoon een oever aan een weg waar je met een smalle loopplank aan boord kunt gaan. De bagage hoeven we ons geen zorgen meer over te maken, dat regelt het boordpersoneel. Over de fooi trouwens ook niet, we konden meteen in de bus € 30,00 per persoon aan foi voor op de boot aftikken. Geregeld dus.
De boot ziet er groter uit dan verwacht. In ieder geval langer dan verwacht. Alle hutten zien er hetzelfde uit en hebben allemaal een deur met een Frans balkon. Waar je nu niets aan hebt als je aan de kade ligt. Want er lopen veel Egyptenaren rond die hun handel aanprijzen. Er is echter wel een bewaker die zorgt dat ze allemaal op gepaste afstand blijven.
De boot ziet er goed uit. Het is schoon, maar wel erg oud. En redelijk laag, zodat Kees op moet passen dat hij z’n hoofd niet stoot. Het interieur is van bruin hout en blauw leer. Vier etages, waarvan de bovenste een zonnedek is, met zwembad en 2 bubbelbaden! Op de overige etages zitten in ieder geval hutten (behalve de onderste, hier zit alleen de receptie). Op de tweede zit het restaurant en op de derde de bar. Echt verdwalen kun je hier niet.
We krijgen in de bar een welkomstdrankje, en verhip: De reisleiders hebben geregeld dat we bij elkaar in de groep zitten, dat we twee hutten naast elkaar hebben én dat we met z’n vieren aan één tafel zitten. E tafel indeling is namelijk vastgesteld en voor elke maaltijd de gehele reis hetzelfde. Dat is dus inderdaad goed geregeld van de mannen.
Iedereen krijgt een hutnummer uitgereikt en we kunnen vervolgens de sleutel halen. Terwijl de bellboys hun werk doen.
Onze hut is klein en netjes. Ook oud, het systeemplafond mankeert nogal wat aan, maar alles doet het en is schoon. Dat is het voornaamste. We kijken op de wal, dus de verkopers lopen langs onze ramen. Mooi de gordijnen dicht houden dus. We frissen ons op en moeten dan terug naar het restaurant voor de lunch. Lopend buffet, maar da’s logisch natuurlijk. En erg lekker! Vlees, vis, aardappelen, pasta, lekker toetjes. Het lijkt wel dinner… We krijgen nog twee personen aan onze tafel, zodat we met z’n zessen zitten. Aan een tafel aan het raam. Prima geregeld dus.
We laten ons het eten lekker smaken, en besluiten dan even op het zonnedek te kijken. Er is van alles te zien: Schepen die aanmeren (er liggen hier wel een stuk of tien van die cruise schepen), verkopers op de wal, de stoffige straat, kortom: Vertier zat. Ruud zoekt echter zijn eigen vertier en valt als een blok in de zon in slaap. Het ligt er ook wel erg lekker. Na verloop van tijd wordt het best koud. Het is dan ook al zo’n 17:00u! We besluiten naar ons hutje te gaan, om ons op te frissen. Want om 20:00u moeten we weer eten.
De badkamer is klein, maar effectief. Een heel klein zitbadje waarin je je kunt douchen. Kees kan echter niet rechtop staan onder de douche. Maar schoon worden we toch wel. Nog even zitten, beetje muziek luisteren op de laptop van Kees. We hebben een TV, maar daar zijn alleen Arabische zenders, CNN en twee wazige filmkanalen op. Niet veel dus.
Om 20:00 werd het diner geserveerd. En rond die tijd zijn we ook richting restaurant getogen. Wederom erg lekker eten. Ze besteden hier wel aandacht aan de maaltijden. Voor elk wat wils, en lekkere toetjes!
Na het eten zijn we nog even in de bar gaan zitten.helaas mogen ze daar ook roken, dus dat is minder leuk. Rond tienen zijn we nog even naar het zonnedek gelopen, waar het nu wel erg koud was, en vervolgens zijn we naar ons hutje getogen. Waar we acuut in slaap vielen...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 1 - 1 februari 2012.