Het moet
wel een hele bijzondere excursie zijn, als je er om
3:15 voor opstaat, er vervolgens 3 uur voor in een
bus gaat zitten dwars door een woestijn, twee uur
gaat rondkijken en dan weer 3 uur in de bus terug.
Waar dan nog bij komt dat dit veruit de duurste
excursie van de hele reis is. Ja, dat moet echt wel
iets bijzonders zijn. En dat is het dus niet….
We staan om 3:15 op, snel douchen en dan een kop thee naar binnen werken. De ontbijtzakjes staan al voor ons klaar. En om 4:10 zitten we in de bus, onderweg naar de excursie der excursies: een bezoek aan Abu Simbil, waar de tempel van Koning Ramses II staat. Dat is 280 kilometer verder naar het zuiden, aan de grens met Sudan.
We moeten in een konvooi met andere bussen rijden, omdat de woestijn te gevaarlijk is om alleen door te rijden. We vertrekken daarom naar het verzamelpunt voor de bussen, busjes en auto’s. Er staan al heel wat voertuigen te wachten. Het konvooi vertrekt om 4:40, met zeker een twintigtal bussen en heel veel kleinere voertuigen. Omdat het nog donker is, is er geen barst te zien. Reda had al gezegd dat we onze kussen mee moesten nemen de bus in, om wat comfortabeler te kunnen slapen. Dat deden we dan ook. Zowel de kussen meenemen als wat comfortabeler slapen.
Kees sliep praktisch de hele weg, tot een half uur voor aankomst. Gea dommelde wat meer.
Om 7:55 waren we dan eindelijk in Abu Simbil. Samen met alle andere bussen. En ook hier gold dat we best geluk hadden dat het laagseizoen is (en dat er natuurijk een revolutie aan de gang is in Egypte waardoor toeristen wegblijven) zodat het relatief rustig was hier. Eerst maar even een toilet-stop, en daarna het terrein op waar de twee tempels staan.
Deze tempels stonden vroeger aan de Nijl. Maar vanwege de bouw van de dam bij Aswan moesten ook deze twee tempels verplaatst worden. Dat was hier extra lastig, omdat de tempels waren uitgehakt in een berg. Maar men heeft dat wel gedaan, knap stukje werk overigens. De tempel staat nu 130 meter verderop, en een stuk hoger, in een kunstmatig aangelegde berg. Eigenlijk zijn het twee tempels: Een tempel voor Ramses, de tempel van Glorie, en een tempel voor zijn vrouw Nefertari, de tempel van de Liefde. Deze liggen naast elkaar, terwijl ze vroeger aan elkaar vast zaten. Er is nog een verschil: De tempel van Ramses II was vroeger zó gebouwd dat er een beeltenis van Ramses achterin de tempel werd verlicht door de zon op 21 februari en op 21 oktober. 21 Februari was z’n geboortedag, 21 oktober weten we niet meer. Maar doordat de tempel nu hoger ligt, zijn deze data één dag opgeschoven. Ach, wie maalt daar nog om?
We hebben eerst de tempel van Nefertari bezocht. Daar ben je redelijk snel klaar mee: Als je één tempel hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Dat geldt dan dus helemaal voor de tempel van Ramses II. Ook hier stonden we zó weer buiten. We hadden 2 uur en 20 minuten om rond te kijken, hiervan hebben we meer dan de helft op een terrasje gezeten koffie te drinken…
De attractie was de reis niet waard. Maar toch zijn we blij dat we geweest zijn, als was het alleen maar om zelf te constateren dat dit zo is.
Om 10:20 zaten we weer in de bus, want de konvooi vertrok om 10:30 precies. En dat gebeurde dan ook.
Op de terugreis hebben we nog flink wat geslapen, en daarnaast naar buiten zitten kijken. Waar je alleen maar zand ziet, afgewisseld met een berkje her en der. Zo ver je kunt kijken zand, zand en nog eens zand. Daar wordt je dus ook niet echt vrolijk van.
Even voor tweeën waren we weer aan boord. We konden meteen aanschuiven voor de lunch, maar niet voordat we snel even 4 bedjes op het zonnedek hadden gereserveerd. Vanmiddag zijn we namelijk vrij, en we willen nog even lekker zonnen. Dus na de lunch het zonnedek op. Maar, hoewel de zon flink scheen, was het best koud. Dat kwam door de koude wind. Toch zijn we tot een uur of 5 aan dek geweest, waarna we nog even in de kleine bar een afzakkertje hebben genomen.
Ondertussen was de boot al weer begonnen aan de terugreis We denken dat we naar Isna gaan, maar zeker weten doen we het niet. Het programma ligt volledig overhoop, we hebben geen idee wat we nog allemaal waar moeten gaan doen In ieder geval nog met een rijtuig door Luxor en op een quad door de woestijn crossen. Maar waar en wanneer? Wie weet...
Om 18:00 zijn we naar ons hutje gegaan. Douchen, even relaxen en dan weer naar het restaurant. Alweer eten :-)
Terwijl we het restaurant in lopen zien we veel mensen in Egyptische kleren. Althans, de goedkope versie er van. Blijkt dat het vanavond „Egyptische avond” is. Wij weten van niets. En daar komt bij dat we echt niet in moslim kleding rond gaan lopen. Na het eten, rond een uur of half tien, gaan we nog even naar de bar. Maar ook daar blijkt het Egyptische avond te zijn. Naast de typisch Egyptische muziek (wat niet echt tot de verbeelding spreekt) hangt het ook nog eens blauw van de rook, want er wordt stevig gerookt. We besluiten nog even bij de kleine bar te gaan zitten, en eigenlijk vrij vlot daar na gaan we naar bed.
Overigens schrikt Gea zich helemaal rot als ze de hut in komt: De schoonmakers hebben van dekens, schoenen en een zonnebril een pop gemaakt en die ligt op bed. Net alsof er een echt persoon ligt. Ruud en Kees horen het kabaal al aan de andere kant van de boot en spoeden zich naar de hut om te kijken wat er loos is.
Elke dag is er overigens wel iets wat die schoonmakers maken van dekens en kledingstukken die ze vinden.
En de boot? Zij voer voort...
We staan om 3:15 op, snel douchen en dan een kop thee naar binnen werken. De ontbijtzakjes staan al voor ons klaar. En om 4:10 zitten we in de bus, onderweg naar de excursie der excursies: een bezoek aan Abu Simbil, waar de tempel van Koning Ramses II staat. Dat is 280 kilometer verder naar het zuiden, aan de grens met Sudan.
We moeten in een konvooi met andere bussen rijden, omdat de woestijn te gevaarlijk is om alleen door te rijden. We vertrekken daarom naar het verzamelpunt voor de bussen, busjes en auto’s. Er staan al heel wat voertuigen te wachten. Het konvooi vertrekt om 4:40, met zeker een twintigtal bussen en heel veel kleinere voertuigen. Omdat het nog donker is, is er geen barst te zien. Reda had al gezegd dat we onze kussen mee moesten nemen de bus in, om wat comfortabeler te kunnen slapen. Dat deden we dan ook. Zowel de kussen meenemen als wat comfortabeler slapen.
Kees sliep praktisch de hele weg, tot een half uur voor aankomst. Gea dommelde wat meer.
Om 7:55 waren we dan eindelijk in Abu Simbil. Samen met alle andere bussen. En ook hier gold dat we best geluk hadden dat het laagseizoen is (en dat er natuurijk een revolutie aan de gang is in Egypte waardoor toeristen wegblijven) zodat het relatief rustig was hier. Eerst maar even een toilet-stop, en daarna het terrein op waar de twee tempels staan.
Deze tempels stonden vroeger aan de Nijl. Maar vanwege de bouw van de dam bij Aswan moesten ook deze twee tempels verplaatst worden. Dat was hier extra lastig, omdat de tempels waren uitgehakt in een berg. Maar men heeft dat wel gedaan, knap stukje werk overigens. De tempel staat nu 130 meter verderop, en een stuk hoger, in een kunstmatig aangelegde berg. Eigenlijk zijn het twee tempels: Een tempel voor Ramses, de tempel van Glorie, en een tempel voor zijn vrouw Nefertari, de tempel van de Liefde. Deze liggen naast elkaar, terwijl ze vroeger aan elkaar vast zaten. Er is nog een verschil: De tempel van Ramses II was vroeger zó gebouwd dat er een beeltenis van Ramses achterin de tempel werd verlicht door de zon op 21 februari en op 21 oktober. 21 Februari was z’n geboortedag, 21 oktober weten we niet meer. Maar doordat de tempel nu hoger ligt, zijn deze data één dag opgeschoven. Ach, wie maalt daar nog om?
We hebben eerst de tempel van Nefertari bezocht. Daar ben je redelijk snel klaar mee: Als je één tempel hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Dat geldt dan dus helemaal voor de tempel van Ramses II. Ook hier stonden we zó weer buiten. We hadden 2 uur en 20 minuten om rond te kijken, hiervan hebben we meer dan de helft op een terrasje gezeten koffie te drinken…
De attractie was de reis niet waard. Maar toch zijn we blij dat we geweest zijn, als was het alleen maar om zelf te constateren dat dit zo is.
Om 10:20 zaten we weer in de bus, want de konvooi vertrok om 10:30 precies. En dat gebeurde dan ook.
Op de terugreis hebben we nog flink wat geslapen, en daarnaast naar buiten zitten kijken. Waar je alleen maar zand ziet, afgewisseld met een berkje her en der. Zo ver je kunt kijken zand, zand en nog eens zand. Daar wordt je dus ook niet echt vrolijk van.
Even voor tweeën waren we weer aan boord. We konden meteen aanschuiven voor de lunch, maar niet voordat we snel even 4 bedjes op het zonnedek hadden gereserveerd. Vanmiddag zijn we namelijk vrij, en we willen nog even lekker zonnen. Dus na de lunch het zonnedek op. Maar, hoewel de zon flink scheen, was het best koud. Dat kwam door de koude wind. Toch zijn we tot een uur of 5 aan dek geweest, waarna we nog even in de kleine bar een afzakkertje hebben genomen.
Ondertussen was de boot al weer begonnen aan de terugreis We denken dat we naar Isna gaan, maar zeker weten doen we het niet. Het programma ligt volledig overhoop, we hebben geen idee wat we nog allemaal waar moeten gaan doen In ieder geval nog met een rijtuig door Luxor en op een quad door de woestijn crossen. Maar waar en wanneer? Wie weet...
Om 18:00 zijn we naar ons hutje gegaan. Douchen, even relaxen en dan weer naar het restaurant. Alweer eten :-)
Terwijl we het restaurant in lopen zien we veel mensen in Egyptische kleren. Althans, de goedkope versie er van. Blijkt dat het vanavond „Egyptische avond” is. Wij weten van niets. En daar komt bij dat we echt niet in moslim kleding rond gaan lopen. Na het eten, rond een uur of half tien, gaan we nog even naar de bar. Maar ook daar blijkt het Egyptische avond te zijn. Naast de typisch Egyptische muziek (wat niet echt tot de verbeelding spreekt) hangt het ook nog eens blauw van de rook, want er wordt stevig gerookt. We besluiten nog even bij de kleine bar te gaan zitten, en eigenlijk vrij vlot daar na gaan we naar bed.
Overigens schrikt Gea zich helemaal rot als ze de hut in komt: De schoonmakers hebben van dekens, schoenen en een zonnebril een pop gemaakt en die ligt op bed. Net alsof er een echt persoon ligt. Ruud en Kees horen het kabaal al aan de andere kant van de boot en spoeden zich naar de hut om te kijken wat er loos is.
Elke dag is er overigens wel iets wat die schoonmakers maken van dekens en kledingstukken die ze vinden.
En de boot? Zij voer voort...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 4 - 4 februari 2012.