Gea
staat om 6:15 op, als we worden gewekt door de
telefonische wekservice. Snel aankleden en dan
stilletjes naar het restaurant voor een ontbijtje,
samen met Yvonne. Pannenkoeken met suiker.
Ze gaan naar 4 tempels vanmorgen.
Om 7:00 de bus in en dan naar de eerste tempel: De Al-Deir Al-Bahari tempel. Reda gaf weer uitleg, en dan weer een half uurtje vrij. De bus weer in en naar de tweede stop: De valei van de Koningen.
Hier liggen veel dode Egyptische koningen waaronder Ramses III en Toutanchamon. Waar je bij overige tempels alles kunt aanraken en bijna overal mag komen, mar dat hier niet. Veel van de muurschilderingen, de hier in het kleur zijn, zitten dan ook achter glas. Doet je je afvragen of de tekeningen in de andere tempels dan minder belangrijk zijn. Die kun je immers aanraken enzo?
Dit onderdeel is best interessant, eigenlijk de reden om mee te gaan met deze excursie. Overigens kunnen we overal met de bus bijna tot in de tempel parkeren, hier is dat niet het geval. De bus parkeert en Gea en Yvonne worden met een treintje naar de vallei gebracht.
Hierna weer in de bus, op naar de derde en laatste stop, de Habu Tempel. Dit is één van de velen. Meer van hetzelfde dus, waardoor de bijzonderheid er af gaat. Leuk, maar wel met mate.
Om 13:45 komen Gea en Yvonne weer terug aan boord.
Voor Kees gaat de wekker om 8:30. Douchen, aankleden om om 09:00 Ruud halen voor het ontbijt. Maar da’s een deceptie: Het ontbijt is al voorbij, was om 8:30 al afgelopen. Dat had Reda ook wel even kunnen vertellen… Ach, met die hoeveelheden eten die we hier hebben gehad is het niet erg een maaltijd over te slaan. Kees en Ruud hebben ook niet echt veel honger.
Ze gaan aan dek zitten, lekker rustig. Er is bijna niemand. Kees loopt nog even terug naar de kleine bar voor twee koppen koffie. Maar die moeten we boven halen, op het zonnedek. Daar zegt de ober dat hij de koffie even beneden gaat halen en wel komt brengen. Rare jongens, die Egyptenaren. Maar goed, Kees en Ruud vermaken zich prima. Het is bijna dertig graden in de schaduw (raar als je bedenkt dat het in Nederland 50 graden kouder is…) en in de zon is het lekker heet. Beetje luieren en een beetje zwemmen in het zwembad met Olympische afmetingen (2x4 meter, gevuld met ijskoud water) om af te koelen, af en toe een colaatje en de ochtend vliegt om.
Rond 13:30 gaan Kees en Ruud eten. Mag ook wel, ze hebben het ontbijt fijn gemist.
Halverwege de lunch komen de dames er ook bij, en de verhalen worden uitgewisseld.
Na het eten hebben we nog een uurtje vrij. Om 15:30 worden we voor de laatste excursie opgehaald. Dus we staan dan ook klaar voor vertrek.
Met de bus gaan we de stad in. We zitten best een eind van het centrum van Luxor, dus na een klein half uurtje komen we aan bij het eerste deel van deze excursie: De tempel van Luxor. Meer stenen met plaatjes dus. Reda geeft een rondleiding van een half uur, en dan hebben we nog een half uurtje om zelf te kijken en foto’s te maken.
Vervolgens de bus in en dan naar het laatste programmaonderdeel van deze vakantie: Een rondrit door Luxor met paard en wagen. In zo’n twee persoons koetsje met een paard er voor. Als we aankomen staan de koetsjes al te wachten. Met hun bestuurders er bij. En een driftig baasje die daar de leiding heeft. Een hoogst onaangenaam persoontje. Later merken we aan de koetsier dat hij dat ook vindt.
We krijgen een koets toegewezen en gaan aan boord. Na een kilometer rijden zijn we eindelijk in slagorde opgesteld, nadat de chef op een motor nog even scheldend is langs gereden.
De tocht gaat door de stad, maar dan ook langs de delen waar de toerist niet langs komt. Zo rijden we over een bazaar. Hele smalle straatjes, met aan weerskanten kraampjes. Gewoon een grote bende, maar je merkt wel dat dit niet voor de toeristen is, maar voor de locals. De koetsjes passen ook net door de straatjes. Wel indrukwekkend om te zien. De koetsier weet heel handig de obstakels te omzeilen. Iedereen schreeuwt ook naar elkaar, één grote chaos.
Vervolgens rijden we door een „woonwijk”. Wat een armzalige toestanden… Rommel op straat, ongezellig, smerige kinderen, geen pretje.
Daarna rijden we de bewoonde wereld uit, en via een landweggetje komen we in een dorpje. Ook hier geen enkele vorm van gezelligheid. Dit hele land straalt gewoon geen sfeer uit. Alles is grauw en ongezellig. We rijden op een kruispunt af en daar staan allemaal joelende mensen. We dachten dat er eindelijk wat gezelligheid zou zijn, maar nee, dit betreft een begrafenis. Tenminste als we het gegooi met een kist en de woorden van de koetsier („finito”) mogen geloven. Weer geen gezelligheid dus.
We rijden verder terwijl het donker wordt. Gea mag nog even een poosje „sturen”, en we komen uiteindelijk aan bij de boot. Gea en Yvonne hadden ’s middags broodjes meegenomen uit het restaurant, en voerden dat aan de paardjes die ons getrokken hadden. We geven de koetsier het dubbele van de fooi die ons was aanbevolen (en dan heb je het over 2 euro) en nemen afscheid. Met veel scheldpartijen en geschreeuw onderling keren de koetsiers hun koetsen om terug te rijden naar de stad. De paarden zijn een beetje wild: Ze weten dat ze naar huis gaan.
We gaan aan boord, en zien dat het al bijna 19:00u is. Gauw naar de hut, even lekker douchen en het stof van de stad afwassen. En dan maar weer eten.
Na het eten gaan we nog even in de bar zitten en daarna is het weer bedtijd. Kees kijkt nog even een stuk van de Blues Brothers op z’n laptop, terwijl Gea al slaapt. Het einde van de film haalt Kees niet.
Ze gaan naar 4 tempels vanmorgen.
Om 7:00 de bus in en dan naar de eerste tempel: De Al-Deir Al-Bahari tempel. Reda gaf weer uitleg, en dan weer een half uurtje vrij. De bus weer in en naar de tweede stop: De valei van de Koningen.
Hier liggen veel dode Egyptische koningen waaronder Ramses III en Toutanchamon. Waar je bij overige tempels alles kunt aanraken en bijna overal mag komen, mar dat hier niet. Veel van de muurschilderingen, de hier in het kleur zijn, zitten dan ook achter glas. Doet je je afvragen of de tekeningen in de andere tempels dan minder belangrijk zijn. Die kun je immers aanraken enzo?
Dit onderdeel is best interessant, eigenlijk de reden om mee te gaan met deze excursie. Overigens kunnen we overal met de bus bijna tot in de tempel parkeren, hier is dat niet het geval. De bus parkeert en Gea en Yvonne worden met een treintje naar de vallei gebracht.
Hierna weer in de bus, op naar de derde en laatste stop, de Habu Tempel. Dit is één van de velen. Meer van hetzelfde dus, waardoor de bijzonderheid er af gaat. Leuk, maar wel met mate.
Om 13:45 komen Gea en Yvonne weer terug aan boord.
Voor Kees gaat de wekker om 8:30. Douchen, aankleden om om 09:00 Ruud halen voor het ontbijt. Maar da’s een deceptie: Het ontbijt is al voorbij, was om 8:30 al afgelopen. Dat had Reda ook wel even kunnen vertellen… Ach, met die hoeveelheden eten die we hier hebben gehad is het niet erg een maaltijd over te slaan. Kees en Ruud hebben ook niet echt veel honger.
Ze gaan aan dek zitten, lekker rustig. Er is bijna niemand. Kees loopt nog even terug naar de kleine bar voor twee koppen koffie. Maar die moeten we boven halen, op het zonnedek. Daar zegt de ober dat hij de koffie even beneden gaat halen en wel komt brengen. Rare jongens, die Egyptenaren. Maar goed, Kees en Ruud vermaken zich prima. Het is bijna dertig graden in de schaduw (raar als je bedenkt dat het in Nederland 50 graden kouder is…) en in de zon is het lekker heet. Beetje luieren en een beetje zwemmen in het zwembad met Olympische afmetingen (2x4 meter, gevuld met ijskoud water) om af te koelen, af en toe een colaatje en de ochtend vliegt om.
Rond 13:30 gaan Kees en Ruud eten. Mag ook wel, ze hebben het ontbijt fijn gemist.
Halverwege de lunch komen de dames er ook bij, en de verhalen worden uitgewisseld.
Na het eten hebben we nog een uurtje vrij. Om 15:30 worden we voor de laatste excursie opgehaald. Dus we staan dan ook klaar voor vertrek.
Met de bus gaan we de stad in. We zitten best een eind van het centrum van Luxor, dus na een klein half uurtje komen we aan bij het eerste deel van deze excursie: De tempel van Luxor. Meer stenen met plaatjes dus. Reda geeft een rondleiding van een half uur, en dan hebben we nog een half uurtje om zelf te kijken en foto’s te maken.
Vervolgens de bus in en dan naar het laatste programmaonderdeel van deze vakantie: Een rondrit door Luxor met paard en wagen. In zo’n twee persoons koetsje met een paard er voor. Als we aankomen staan de koetsjes al te wachten. Met hun bestuurders er bij. En een driftig baasje die daar de leiding heeft. Een hoogst onaangenaam persoontje. Later merken we aan de koetsier dat hij dat ook vindt.
We krijgen een koets toegewezen en gaan aan boord. Na een kilometer rijden zijn we eindelijk in slagorde opgesteld, nadat de chef op een motor nog even scheldend is langs gereden.
De tocht gaat door de stad, maar dan ook langs de delen waar de toerist niet langs komt. Zo rijden we over een bazaar. Hele smalle straatjes, met aan weerskanten kraampjes. Gewoon een grote bende, maar je merkt wel dat dit niet voor de toeristen is, maar voor de locals. De koetsjes passen ook net door de straatjes. Wel indrukwekkend om te zien. De koetsier weet heel handig de obstakels te omzeilen. Iedereen schreeuwt ook naar elkaar, één grote chaos.
Vervolgens rijden we door een „woonwijk”. Wat een armzalige toestanden… Rommel op straat, ongezellig, smerige kinderen, geen pretje.
Daarna rijden we de bewoonde wereld uit, en via een landweggetje komen we in een dorpje. Ook hier geen enkele vorm van gezelligheid. Dit hele land straalt gewoon geen sfeer uit. Alles is grauw en ongezellig. We rijden op een kruispunt af en daar staan allemaal joelende mensen. We dachten dat er eindelijk wat gezelligheid zou zijn, maar nee, dit betreft een begrafenis. Tenminste als we het gegooi met een kist en de woorden van de koetsier („finito”) mogen geloven. Weer geen gezelligheid dus.
We rijden verder terwijl het donker wordt. Gea mag nog even een poosje „sturen”, en we komen uiteindelijk aan bij de boot. Gea en Yvonne hadden ’s middags broodjes meegenomen uit het restaurant, en voerden dat aan de paardjes die ons getrokken hadden. We geven de koetsier het dubbele van de fooi die ons was aanbevolen (en dan heb je het over 2 euro) en nemen afscheid. Met veel scheldpartijen en geschreeuw onderling keren de koetsiers hun koetsen om terug te rijden naar de stad. De paarden zijn een beetje wild: Ze weten dat ze naar huis gaan.
We gaan aan boord, en zien dat het al bijna 19:00u is. Gauw naar de hut, even lekker douchen en het stof van de stad afwassen. En dan maar weer eten.
Na het eten gaan we nog even in de bar zitten en daarna is het weer bedtijd. Kees kijkt nog even een stuk van de Blues Brothers op z’n laptop, terwijl Gea al slaapt. Het einde van de film haalt Kees niet.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 6 - 6 februari 2012.