Omdat we
in oktober vorig jaar met Chris en Fleur naar Kreta
zijn geweest, hebben we ons jaarlijks reisje naar
Fuerteventura toch wel mooi gemist vorig jaar. En
dat zinde ons eigenlijk niet echt. Vandaar zo vroeg
dit jaar naar ons favoriete zonne-eiland om
eventjes helemaal niets te doen. Tevens zou Kees
z’n verjaardag hier vieren, want die valt precies
in de reisperiode (niet geheel toevallig...).
Het begon al goed: Op Schiphol mochten we vanwege onjuiste reisdocumenten niet door de douane.
Kees had namelijk op de 14e al via internet ingecheckt. En dus van Transavia documenten gekregen om uit te printen. Dat zijn dan 2 A4-tjes. Deze dus geprint en meegenomen naar Schiphol. Het bovenste document zag er prima uit. Het tweede document hebben we nooit bekeken, maar daar stond heel andere informatie op. Andere gate, ander vliegveld (een niet bestaand vliegveld: Het programma van Transavia had allerlei letters door elkaar gegooid. Nu stond er iets in de geest van „DRRKEW KE JJNSIIW”. En daar gaat de vlucht niet heen). Bij het afgeven van de bagage (in vertrekhal 3) was dit ook niet opgevallen bij de Transavia medewerker. Pas bij het passeren van de douane (jawel, in vertrekhal 1, dus helemaal andere kant Schiphol) viel het op dat e.e.a. niet klopte. Dus konden we weer helemaal terug een papieren ticket halen. Gelukkig was er een aardige dame van de KLM die dat eventjes voor ons regelde. En konden we alsnog beginnen aan de reis, uiteraard met als eerste stop de Starbucks. Heerlijk.
We hebben nog even een broodje gegeten en gepraat met onze achterbuurvrouw Patricia. Zij werkt op Schiphol in de winkels achter de douane, was wel grappig om haar daar stomtoevallig tegen te komen.
De reis verliep voorspoedig zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Op Fuerte aangekomen zagen we dat ze de aankomst en vertrekhal behoorlijk aan het uitbreiden zijn. Wordt minimaal een keer zo groot. Ze verwachten daar nogal wat...
Rond achten ’s avonds kwamen we aan in Palm Garden. Snel ingecheckt, de bagage naar onze kamer gebracht (728), de schoenen uit en de slippers aan en naar La Sirena, want we hadden best trek. Nou, het weerzien met Julio was uiteraard weer hartelijk. Hij is daar ook niet weg te slaan. Is ondertussen wel de baas van het personeel wat daar loopt.
Het weer was wel anders dan we gewend zijn. Niet al te warm (overdag net warm genoeg voor een korte broek, maar wel een trui met lange mouwen en vaak een vest er bij) maar wel aangenaam. We hebben een paar keer wat regendruppels gehad, maar niet noemenswaardig. Op de verjaardag van Kees, en de laatste volledige dag hebben we zelfs op het strand gelegen. Met de parasol tegen de wind in plaats van tegen de zon, en ingebouwd tussen ligbedjes die we op hun kant hadden gezet was het goed uit te houden. Warm zelfs op sommige momenten. We hebben overigens niet gezwommen, het water was wel erg koud... De golven waren echter groot, dus de verleiding om er in te springen was er wel.
In de nacht was het aardig koud. De appartementen beschikken (natuurlijk) niet over een verwarming (zelfs niet over een airco) dus was het tijd voor een extra deken op de keiharde bedden. Vluchtelingenkamp-dekens volgens Gea, vanwege het formaat en de kleur. Maar wel lekker warm.
Op zondag was Kees jarig. Hij zag de bui al hangen in La Sirena, en we zijn dan ook mooi stilletjes aan het eind van de avond weggegaan. Dat viel dus nogal mee. Helaas hadden de heren personeelsleden dat in de gaten en namen ze de dag erop revanche door een het eind van de maaltijd alle lichten de doven en een enorme sorbet met sterretjes aan te komen bieden, onder luid gezang. Tja, die had Kees kunnen verwachten natuurlijk.
Op maandag zijn we rond wezen rijden. In de ochtend leek het redelijk bewolkt te worden en we besloten daarom een auto te gaan huren. Zo gezegd zo gedaan. We zijn heerlijk rond wezen rijden over het eiland. De hele dag onderweg geweest. In Betancuria (een van de oudste stadjes met een historische kern) hebben we tussen de middag heerlijk tapas zitten eten. Die vielen er erg goed in. In El Cotillo (noord-west punt) was een mega woeste branding. Wat een onvoorstelbare kracht gaat er van dat water uit. En erg mooi om te zien. Zo rond zessen waren we weer terug in Morro Jable.
Daarnaast hebben er de dagen doorgebracht met luieren en veel wandelen. Soms zo ver dat de benen er zeer van deden, maar dat mocht de pret niet drukken. We zijn zelfs in de haven van Morro Jable geweest, daar waren we al die jaren eigenlijk nog nooit geweest. We zijn daar dwars door de kleine straatjes van het dorp naar toe gewandeld. Was wel even spoorzoeken, maar we vonden het uiteindelijk wel.
Door al dat gewandel door het dorpje zelf, kwamen we via allerlei kleine paadjes op een pracht van een uitkijkpunt terecht. Moet je nagaan, was voor ons volgens mij de 10e keer dat we daar waren, en nog ontdek je naast de deur nog allerlei leuke dingen...
Natuurlijk moest Kees de berg achter het hotel nog weer beklimmen, richting de zendmasten die er staan. Die berg heet overigens Corral Bermejo en is 336 meter hoog. Dat lijkt niet veel, maar met een stijgingspercentage van plm. 30% zwaar om te doen.
De laatste dag werden we om 15:15 opgehaald van Palm Garden om weer naar huis te gaan. Vooraf nog even een pizza eten in La Sirena en afscheid genomen van de mannen aldaar. Aangekomen op het vliegveld blijkt dat Transavia de regels voor het vervoer van bagage erg strikt naleeft: Voor elke kilo overgewicht moet je EUR 7,00 betalen. Wij hadden 1 kilo overgewicht. En dan mag je kiezen: Of je haalt iets uit je koffer en stopt het in je handbagage (waardoor iedereen opeens meer handbagage heeft dan toegestaan is, en dat mag dan weer wel...) of je betaald het verschuldigde bedrag. Kees had geen zin op de koffer weer op en te maken en betaalde dus die zeven euro. Een medewerker van Transavia vertelde dat ze op deze wijze zo tussen de EUR 700,00 en EUR 1.000,00 per vlucht ophalen. Hoezo kredietcrisis? Boeven zijn het...
(Men heeft niet door dat de gemiddelde vakantievierder dus minder souvenirs mee zal gaan nemen om niet in de gevarenzone van overgewicht te raken. Lekker voor de economie op zo’n eiland).
Maar goed, dat ook weer beleefd. De terugreis ging via Arrecife op Lanzarote, waar we een half uur moesten wachten. Om 01:30 waren we weer op Schiphol, waar Eric ons al weer stond op te wachten. Einde van een heerlijke vakantie!
Het begon al goed: Op Schiphol mochten we vanwege onjuiste reisdocumenten niet door de douane.
Kees had namelijk op de 14e al via internet ingecheckt. En dus van Transavia documenten gekregen om uit te printen. Dat zijn dan 2 A4-tjes. Deze dus geprint en meegenomen naar Schiphol. Het bovenste document zag er prima uit. Het tweede document hebben we nooit bekeken, maar daar stond heel andere informatie op. Andere gate, ander vliegveld (een niet bestaand vliegveld: Het programma van Transavia had allerlei letters door elkaar gegooid. Nu stond er iets in de geest van „DRRKEW KE JJNSIIW”. En daar gaat de vlucht niet heen). Bij het afgeven van de bagage (in vertrekhal 3) was dit ook niet opgevallen bij de Transavia medewerker. Pas bij het passeren van de douane (jawel, in vertrekhal 1, dus helemaal andere kant Schiphol) viel het op dat e.e.a. niet klopte. Dus konden we weer helemaal terug een papieren ticket halen. Gelukkig was er een aardige dame van de KLM die dat eventjes voor ons regelde. En konden we alsnog beginnen aan de reis, uiteraard met als eerste stop de Starbucks. Heerlijk.
We hebben nog even een broodje gegeten en gepraat met onze achterbuurvrouw Patricia. Zij werkt op Schiphol in de winkels achter de douane, was wel grappig om haar daar stomtoevallig tegen te komen.
De reis verliep voorspoedig zonder noemenswaardige gebeurtenissen. Op Fuerte aangekomen zagen we dat ze de aankomst en vertrekhal behoorlijk aan het uitbreiden zijn. Wordt minimaal een keer zo groot. Ze verwachten daar nogal wat...
Rond achten ’s avonds kwamen we aan in Palm Garden. Snel ingecheckt, de bagage naar onze kamer gebracht (728), de schoenen uit en de slippers aan en naar La Sirena, want we hadden best trek. Nou, het weerzien met Julio was uiteraard weer hartelijk. Hij is daar ook niet weg te slaan. Is ondertussen wel de baas van het personeel wat daar loopt.
Het weer was wel anders dan we gewend zijn. Niet al te warm (overdag net warm genoeg voor een korte broek, maar wel een trui met lange mouwen en vaak een vest er bij) maar wel aangenaam. We hebben een paar keer wat regendruppels gehad, maar niet noemenswaardig. Op de verjaardag van Kees, en de laatste volledige dag hebben we zelfs op het strand gelegen. Met de parasol tegen de wind in plaats van tegen de zon, en ingebouwd tussen ligbedjes die we op hun kant hadden gezet was het goed uit te houden. Warm zelfs op sommige momenten. We hebben overigens niet gezwommen, het water was wel erg koud... De golven waren echter groot, dus de verleiding om er in te springen was er wel.
In de nacht was het aardig koud. De appartementen beschikken (natuurlijk) niet over een verwarming (zelfs niet over een airco) dus was het tijd voor een extra deken op de keiharde bedden. Vluchtelingenkamp-dekens volgens Gea, vanwege het formaat en de kleur. Maar wel lekker warm.
Op zondag was Kees jarig. Hij zag de bui al hangen in La Sirena, en we zijn dan ook mooi stilletjes aan het eind van de avond weggegaan. Dat viel dus nogal mee. Helaas hadden de heren personeelsleden dat in de gaten en namen ze de dag erop revanche door een het eind van de maaltijd alle lichten de doven en een enorme sorbet met sterretjes aan te komen bieden, onder luid gezang. Tja, die had Kees kunnen verwachten natuurlijk.
Op maandag zijn we rond wezen rijden. In de ochtend leek het redelijk bewolkt te worden en we besloten daarom een auto te gaan huren. Zo gezegd zo gedaan. We zijn heerlijk rond wezen rijden over het eiland. De hele dag onderweg geweest. In Betancuria (een van de oudste stadjes met een historische kern) hebben we tussen de middag heerlijk tapas zitten eten. Die vielen er erg goed in. In El Cotillo (noord-west punt) was een mega woeste branding. Wat een onvoorstelbare kracht gaat er van dat water uit. En erg mooi om te zien. Zo rond zessen waren we weer terug in Morro Jable.
Daarnaast hebben er de dagen doorgebracht met luieren en veel wandelen. Soms zo ver dat de benen er zeer van deden, maar dat mocht de pret niet drukken. We zijn zelfs in de haven van Morro Jable geweest, daar waren we al die jaren eigenlijk nog nooit geweest. We zijn daar dwars door de kleine straatjes van het dorp naar toe gewandeld. Was wel even spoorzoeken, maar we vonden het uiteindelijk wel.
Door al dat gewandel door het dorpje zelf, kwamen we via allerlei kleine paadjes op een pracht van een uitkijkpunt terecht. Moet je nagaan, was voor ons volgens mij de 10e keer dat we daar waren, en nog ontdek je naast de deur nog allerlei leuke dingen...
Natuurlijk moest Kees de berg achter het hotel nog weer beklimmen, richting de zendmasten die er staan. Die berg heet overigens Corral Bermejo en is 336 meter hoog. Dat lijkt niet veel, maar met een stijgingspercentage van plm. 30% zwaar om te doen.
De laatste dag werden we om 15:15 opgehaald van Palm Garden om weer naar huis te gaan. Vooraf nog even een pizza eten in La Sirena en afscheid genomen van de mannen aldaar. Aangekomen op het vliegveld blijkt dat Transavia de regels voor het vervoer van bagage erg strikt naleeft: Voor elke kilo overgewicht moet je EUR 7,00 betalen. Wij hadden 1 kilo overgewicht. En dan mag je kiezen: Of je haalt iets uit je koffer en stopt het in je handbagage (waardoor iedereen opeens meer handbagage heeft dan toegestaan is, en dat mag dan weer wel...) of je betaald het verschuldigde bedrag. Kees had geen zin op de koffer weer op en te maken en betaalde dus die zeven euro. Een medewerker van Transavia vertelde dat ze op deze wijze zo tussen de EUR 700,00 en EUR 1.000,00 per vlucht ophalen. Hoezo kredietcrisis? Boeven zijn het...
(Men heeft niet door dat de gemiddelde vakantievierder dus minder souvenirs mee zal gaan nemen om niet in de gevarenzone van overgewicht te raken. Lekker voor de economie op zo’n eiland).
Maar goed, dat ook weer beleefd. De terugreis ging via Arrecife op Lanzarote, waar we een half uur moesten wachten. Om 01:30 waren we weer op Schiphol, waar Eric ons al weer stond op te wachten. Einde van een heerlijke vakantie!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
15 januari 2009 t/m 22 januari 2009.