Vorig
jaar zijn we niet naar Fuerteventura geweest voor
ons jaarlijks weekje „niets doen”, maar gingen we
in plaats daar van naar Curacao, naar Paul en
Helene. En, dit jaar zijn we in september naar
Amerika geweest. Maar, omdat die vakantie nu niet
bepaald een uitrust vakantie was, hebben we
besloten om ook nog een weekje Fuerteventura te
doen. Heerlijk niets doen.
En we hebben echt niets gedaan. Normaal willen we ’s avonds nog wel eens een eindje wandelen langs de boulevard of langs de winkeltjes, zelfs dat hebben we dit jaar niet gedaan. We zijn niet verder gekomen dan het appartement (in Palm Garden natuurlijk, waar anders), het strand en La Sirena. En één keer iets verder om iets te gaan drinken met een stel bekenden…
We zijn met onze eigen auto naar Schiphol gegaan. Een weekje parkeren kost ongeveer evenveel als een retour voor 2 personen met het openbaar vervoer (en dat zegt meer over de prijzen van het OV dan over het parkeertarief van Schiphol), en we kwamen pas laat terug op Schiphol.
De poezen hadden we bij Chris ondergebracht, en die vinden het daar prima om te zijn. Geruststellend dus.
We zouden op donderdag om 16:15 gaan vliegen, we vertrokken om even voor twaalven naar chiphol. Lekker op tijd dus. Bij het inchecken meteen gevraagd om een plekje bij de nooduitgang, en dat was geen probleem. Er waren nog twee plekken vrij, maar dan wel aan weerszijden van het gangpad. Dat vinden wij wel prima.
Natuurlijk op Schiphol nog even wat shoppen en dan richting de D-pier om te boarden. We waren redelijk op tijd en zijn daarom nog even gaan zitten op een nieuw lounge plekje aan het begin van Pier D. Heerlijk rustig, met vogelgefluit en zonder gillende kinderen of te luid pratende mensen. Na drie kwartier moesten we toch maar richting het vliegtuig.
Aan boord bleek dat we helemaal geen plaatsen bij de nooduitgang hadden, we zaten 4 rijen verder. Vreemd verhaal. Achter ons zat een man die zelfs betaald had voor een plek bij de nooduitgang maar ook hij zat op een normale plek. En omdat het toestel helemaal vol zat kon de stewardess ook niets voor ons doen. Alsof ze dat met aan halfvol toestel en alle nooduitgang-plaatsen bezet wel had kunnen doen…
De meneer in kwestie kreeg een briefje met daarop een website waar hij zijn beklag kon doen en zijn geld kon terugvragen. De beste man was in de 70, zag er niet uit alsof hij dagelijks het internet gebruikt, dus een geweldige service van Transavia…
De vlucht was redelijk. Kees zat naast een jong stel met een meisje van anderhalf, Merel. Merel voelde zich als een jong vogeltje en heeft 4 uur lang lopen gillen en huilen. Fijn dus. Kees heeft zijn hoofdtelefoon opgezet en is films gaan kijken op zijn iPad. Want de film die vertoond werd in het vliegtuig was vanuit zijn stoel op het kleine schermpje boven hem net niet te zien.
Op Fuerteventura aangekomen, na 4 uur vliegen, hadden we rap onze koffers en zaten we vlot in de bus naar Jandia. Gelukkig niet al te veel hotels waar we mensen af moeten zetten, en zo kwamen we om 21:15 aan in Palm Garden. Snel inchecken (kamer 120 op de eerste verdieping), tanden poetsen, t-shirt aan en naar La Sirena, om te eten. Natuurlijk was het weerzien met Julio hartelijk. Heerlijk gegeten.
De eerste nacht hebben we goed geslapen. Wakker worden rond 10:00u in de ochtend, lekker op het balkon ontbijten en dan naar het strand.
En dan blijkt dat we toch gewoon te vaak hier komen… Als eerste zagen we praatgrage Duitse Paula lopen. Paula is een dame die met haar man in een all-inclusive zit. Haar man hebben we nog nooit gezien, die blijft altijd in het hotel, terwijl Paula van 09:00 tot minstens 18:00 op het strand is. Je zou zeggen „op het strand ligt”, maar dat gaat voor Paula niet op. Zij is de hele dag bezig met praten. Met iedereen die maar met haar wil praten. En ze is dus best aanwezig. Niet storend, wij gaan altijd bewust een eindje verderop zitten. Maar ook Paula herkende ons. Gelukkig was ze met anderen in gesprek :-)
Kees zegt tegen Gea ”Stel je voor dat we straks ook nog John en Heleen tegenkomen”… Dat nog maar net gezegd hebbende komen de twee in kwestie uit zee gelopen. Toeval nietwaar? Gauw even hallo zeggen dus. Zij zijn er al 3 weken en gaan op zondag weer naar huis.
De dag vliegt om, en zo gaan eigenlijk alle dagen. Op zaterdagavond hebben we met John en Heleen nog even een borrel gedronken op een terrasje aan het andere eind van de winkelboulevard (bij Stella Canaris), hetgeen ook onze verste wandeltocht is geweest. We hebben het dan over 15 minuten lopen vanaf Palm Garden…
De rest van de week was enkel pendelen tussen appartement, strand en La Sirena. En op het strand echt helemaal niets doen. Gea heeft 3 delen van de reeks Vijftig Tinten gelezen, Kees in de hele week slechts één tijdschrift. Verder lekker zonnen, slapen, zwemmen en mensen kijken. Heerlijk!
Op donderdag was het weer tijd om naar huis te gaan. Normaal zijn we 10 dagen op Fuerteventura, nu slechts 8. En dat merk je toch wel, de week is omgevlogen. Toch hebben we ook wel weer zin om naar huis te gaan. We moesten om 13:00 uit het appartement zijn, we werden om 16:00 met de bus opgehaald. ’s Morgens opstaan, even ontbijten en alvast wat dingen in de koffer doen. Dan nog even bij het zwembad zitten, want om nog naar het strand te gaan met al die zonnebrand olie en zand (en je vervolgens niet meer kunnen douchen) hadden we deze keer geen zin in. Bij het zwembad was het erg rustig. Overigens was het helemaal rustig deze week. We kregen de indruk dat er veel minder mensen waren dan normaal.
Om 12:15 zijn we naar ons appartement gelopen, snel even douchen, koffer inpakken en uitchecken. Om vervolgens het terras van La Sirena te gaan zitten, kop koffie, pizza, biertje, colaatje.
Om 16:00 stond de bus voor de deur en zijn we onderweg naar het vliegveld.
Een heerlijk relaxte rit, in een luxe touringcar. Tot zo’n 50 kilometer voor het vliegveld. Dan valt de airco uit. Er zaten ook wat Duitsers in de bus, die meteen een grote bek dat we tegen de chauffeur moesten zeggen dat de airco uit stond, en dat het warm werd. Alsof de chauffeur dat zelf niet in de gaten heeft. Blijft toch een bijzonder volkje, die Duitsers. Al was het alleen maar omdat ze het simpelweg verdommen om ook maar iets anders dan Duits te spreken in het buitenland. Nogal arrogant.
De chauffeur zet de bus aan de kant en reset het hele systeem. Na 10 minuten zijn we weer onderweg met een werkende airco. Niets aan het handje dus. Overigens hadden we het zonder airco ook wel gered tot an het vliegveld. Beetje warm dan, dat wel.
Op het vliegveld de gebruikelijke tactiek: Kees meldt zich meteen bij de incheckbalie en Gea komt later met de koffers. Zo is de kans groter dat je nog een plekje met meer beenruimte kunt scoren. Maar helaas, dat lukt niet meer, zijn allemaal al verzegd. Toch opmerkelijk dat je dan allemaal kleine mensen op die plekken ziet zitten. Eigenlijk zouden ze een minimum lichaamslengte moeten instellen voor dat soort plaatsen.
Op de luchthaven natuurlijk even de winkeltjes bekijken, die overigens niets veranderd zijn. Om 19:40 kunnen we boarden. We zouden om 20:05 vertrekken, maar dat halen we niet. We vertrekken pas om 20:20. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt als de piloot aankondigt dat we circa 3:50 nodig zijn om terug op Schiphol te komen. We hebben een flinke wind mee, zodat we bijna 40 minuten aan tijd inhalen.
De vlucht is relaxed, Gea leest de laatste tijdschriften en slaapt wat, terwijl Kees nog wat films op zijn iPad kijkt.
Om 1:15 landen we. Op de Polderbaan uiteraard, dus weer 20 minuten taxiën naar de gate. Komen we daar aan, kunnen we de laatste 20 meter niet verder. Omdat het dock systeem niet aan staat, meldt de piloot. We weten niet wat dommer is: Dat men blijkbaar niet weet dat wij aankomen (hoewel ze op Fuerteventura al konden melden dat we 40 minuten te vroeg zouden zijn) of dat de piloot dit ook nog gewoon gaat omroepen… In geen land ter wereld kan dit, enkel op Schiphol.
Uiteindelijk kunnen we de laatste 20 meter naar de D-pier afleggen. En dan kunnen we 20 minuten lopen om de bagage te gaan halen. Helemaal aan de andere kant van het vliegveld, op band 15. Terwijl de eerste 14 banden die we passeren stil staan. Het zal wel logisch zijn, maar die logica ontgaat ons. As we dus bijna 45 minuten na de landing eindelijk bij de bagageband staan wordt er doodleuk omgeroepen dat onze bagage een vertraging van 15 minuten heeft. Je houdt het werkelijk niet voor mogelijk. We hebben al heel wat apelanden gezien, maar nergens is de afhandeling van de bagage zo’n langdurige zaak als op Schiphol. Leve de automatisering…
Als we uiteindelijk onze bagage hebben (onze koffers komen vlak achter als een van de eersten op de band) kunnen we de thuisreis aanvaarden. Geen douane te zien, dus dat schiet lekker op. En de bus aar P3 stat op het put te vertrekken. We stappen snel in en vinden nog een plekje helemaal voorin bij een praatgrage (maar niet vergeldende) chauffeur, die een probleem heeft met de slagbomen. Die gaan niet open…
Na een paar keer naar de bomen toe gereden te zijn gaan ze uiteindelijk open en kunnen we naar P3.
We halen snel onze auto, gelukkig is het droog. De buitenlucht voelt lekker koel aan (het was best warm in het vliegtuig) en het heeft blijkbaar net flink geregend. We stappen in de auto en rijden de nacht in. Het is erg rustig op de weg, en zonder te veel de snelheidslimieten te overtreden zijn we om even na drieën weer thuis. Snel de koffers aan de kant maken, de wasmachine aan en dan maar naar bed. Voldaan na een heerlijke, maar korte vakantie!
En we hebben echt niets gedaan. Normaal willen we ’s avonds nog wel eens een eindje wandelen langs de boulevard of langs de winkeltjes, zelfs dat hebben we dit jaar niet gedaan. We zijn niet verder gekomen dan het appartement (in Palm Garden natuurlijk, waar anders), het strand en La Sirena. En één keer iets verder om iets te gaan drinken met een stel bekenden…
We zijn met onze eigen auto naar Schiphol gegaan. Een weekje parkeren kost ongeveer evenveel als een retour voor 2 personen met het openbaar vervoer (en dat zegt meer over de prijzen van het OV dan over het parkeertarief van Schiphol), en we kwamen pas laat terug op Schiphol.
De poezen hadden we bij Chris ondergebracht, en die vinden het daar prima om te zijn. Geruststellend dus.
We zouden op donderdag om 16:15 gaan vliegen, we vertrokken om even voor twaalven naar chiphol. Lekker op tijd dus. Bij het inchecken meteen gevraagd om een plekje bij de nooduitgang, en dat was geen probleem. Er waren nog twee plekken vrij, maar dan wel aan weerszijden van het gangpad. Dat vinden wij wel prima.
Natuurlijk op Schiphol nog even wat shoppen en dan richting de D-pier om te boarden. We waren redelijk op tijd en zijn daarom nog even gaan zitten op een nieuw lounge plekje aan het begin van Pier D. Heerlijk rustig, met vogelgefluit en zonder gillende kinderen of te luid pratende mensen. Na drie kwartier moesten we toch maar richting het vliegtuig.
Aan boord bleek dat we helemaal geen plaatsen bij de nooduitgang hadden, we zaten 4 rijen verder. Vreemd verhaal. Achter ons zat een man die zelfs betaald had voor een plek bij de nooduitgang maar ook hij zat op een normale plek. En omdat het toestel helemaal vol zat kon de stewardess ook niets voor ons doen. Alsof ze dat met aan halfvol toestel en alle nooduitgang-plaatsen bezet wel had kunnen doen…
De meneer in kwestie kreeg een briefje met daarop een website waar hij zijn beklag kon doen en zijn geld kon terugvragen. De beste man was in de 70, zag er niet uit alsof hij dagelijks het internet gebruikt, dus een geweldige service van Transavia…
De vlucht was redelijk. Kees zat naast een jong stel met een meisje van anderhalf, Merel. Merel voelde zich als een jong vogeltje en heeft 4 uur lang lopen gillen en huilen. Fijn dus. Kees heeft zijn hoofdtelefoon opgezet en is films gaan kijken op zijn iPad. Want de film die vertoond werd in het vliegtuig was vanuit zijn stoel op het kleine schermpje boven hem net niet te zien.
Op Fuerteventura aangekomen, na 4 uur vliegen, hadden we rap onze koffers en zaten we vlot in de bus naar Jandia. Gelukkig niet al te veel hotels waar we mensen af moeten zetten, en zo kwamen we om 21:15 aan in Palm Garden. Snel inchecken (kamer 120 op de eerste verdieping), tanden poetsen, t-shirt aan en naar La Sirena, om te eten. Natuurlijk was het weerzien met Julio hartelijk. Heerlijk gegeten.
De eerste nacht hebben we goed geslapen. Wakker worden rond 10:00u in de ochtend, lekker op het balkon ontbijten en dan naar het strand.
En dan blijkt dat we toch gewoon te vaak hier komen… Als eerste zagen we praatgrage Duitse Paula lopen. Paula is een dame die met haar man in een all-inclusive zit. Haar man hebben we nog nooit gezien, die blijft altijd in het hotel, terwijl Paula van 09:00 tot minstens 18:00 op het strand is. Je zou zeggen „op het strand ligt”, maar dat gaat voor Paula niet op. Zij is de hele dag bezig met praten. Met iedereen die maar met haar wil praten. En ze is dus best aanwezig. Niet storend, wij gaan altijd bewust een eindje verderop zitten. Maar ook Paula herkende ons. Gelukkig was ze met anderen in gesprek :-)
Kees zegt tegen Gea ”Stel je voor dat we straks ook nog John en Heleen tegenkomen”… Dat nog maar net gezegd hebbende komen de twee in kwestie uit zee gelopen. Toeval nietwaar? Gauw even hallo zeggen dus. Zij zijn er al 3 weken en gaan op zondag weer naar huis.
De dag vliegt om, en zo gaan eigenlijk alle dagen. Op zaterdagavond hebben we met John en Heleen nog even een borrel gedronken op een terrasje aan het andere eind van de winkelboulevard (bij Stella Canaris), hetgeen ook onze verste wandeltocht is geweest. We hebben het dan over 15 minuten lopen vanaf Palm Garden…
De rest van de week was enkel pendelen tussen appartement, strand en La Sirena. En op het strand echt helemaal niets doen. Gea heeft 3 delen van de reeks Vijftig Tinten gelezen, Kees in de hele week slechts één tijdschrift. Verder lekker zonnen, slapen, zwemmen en mensen kijken. Heerlijk!
Op donderdag was het weer tijd om naar huis te gaan. Normaal zijn we 10 dagen op Fuerteventura, nu slechts 8. En dat merk je toch wel, de week is omgevlogen. Toch hebben we ook wel weer zin om naar huis te gaan. We moesten om 13:00 uit het appartement zijn, we werden om 16:00 met de bus opgehaald. ’s Morgens opstaan, even ontbijten en alvast wat dingen in de koffer doen. Dan nog even bij het zwembad zitten, want om nog naar het strand te gaan met al die zonnebrand olie en zand (en je vervolgens niet meer kunnen douchen) hadden we deze keer geen zin in. Bij het zwembad was het erg rustig. Overigens was het helemaal rustig deze week. We kregen de indruk dat er veel minder mensen waren dan normaal.
Om 12:15 zijn we naar ons appartement gelopen, snel even douchen, koffer inpakken en uitchecken. Om vervolgens het terras van La Sirena te gaan zitten, kop koffie, pizza, biertje, colaatje.
Om 16:00 stond de bus voor de deur en zijn we onderweg naar het vliegveld.
Een heerlijk relaxte rit, in een luxe touringcar. Tot zo’n 50 kilometer voor het vliegveld. Dan valt de airco uit. Er zaten ook wat Duitsers in de bus, die meteen een grote bek dat we tegen de chauffeur moesten zeggen dat de airco uit stond, en dat het warm werd. Alsof de chauffeur dat zelf niet in de gaten heeft. Blijft toch een bijzonder volkje, die Duitsers. Al was het alleen maar omdat ze het simpelweg verdommen om ook maar iets anders dan Duits te spreken in het buitenland. Nogal arrogant.
De chauffeur zet de bus aan de kant en reset het hele systeem. Na 10 minuten zijn we weer onderweg met een werkende airco. Niets aan het handje dus. Overigens hadden we het zonder airco ook wel gered tot an het vliegveld. Beetje warm dan, dat wel.
Op het vliegveld de gebruikelijke tactiek: Kees meldt zich meteen bij de incheckbalie en Gea komt later met de koffers. Zo is de kans groter dat je nog een plekje met meer beenruimte kunt scoren. Maar helaas, dat lukt niet meer, zijn allemaal al verzegd. Toch opmerkelijk dat je dan allemaal kleine mensen op die plekken ziet zitten. Eigenlijk zouden ze een minimum lichaamslengte moeten instellen voor dat soort plaatsen.
Op de luchthaven natuurlijk even de winkeltjes bekijken, die overigens niets veranderd zijn. Om 19:40 kunnen we boarden. We zouden om 20:05 vertrekken, maar dat halen we niet. We vertrekken pas om 20:20. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt als de piloot aankondigt dat we circa 3:50 nodig zijn om terug op Schiphol te komen. We hebben een flinke wind mee, zodat we bijna 40 minuten aan tijd inhalen.
De vlucht is relaxed, Gea leest de laatste tijdschriften en slaapt wat, terwijl Kees nog wat films op zijn iPad kijkt.
Om 1:15 landen we. Op de Polderbaan uiteraard, dus weer 20 minuten taxiën naar de gate. Komen we daar aan, kunnen we de laatste 20 meter niet verder. Omdat het dock systeem niet aan staat, meldt de piloot. We weten niet wat dommer is: Dat men blijkbaar niet weet dat wij aankomen (hoewel ze op Fuerteventura al konden melden dat we 40 minuten te vroeg zouden zijn) of dat de piloot dit ook nog gewoon gaat omroepen… In geen land ter wereld kan dit, enkel op Schiphol.
Uiteindelijk kunnen we de laatste 20 meter naar de D-pier afleggen. En dan kunnen we 20 minuten lopen om de bagage te gaan halen. Helemaal aan de andere kant van het vliegveld, op band 15. Terwijl de eerste 14 banden die we passeren stil staan. Het zal wel logisch zijn, maar die logica ontgaat ons. As we dus bijna 45 minuten na de landing eindelijk bij de bagageband staan wordt er doodleuk omgeroepen dat onze bagage een vertraging van 15 minuten heeft. Je houdt het werkelijk niet voor mogelijk. We hebben al heel wat apelanden gezien, maar nergens is de afhandeling van de bagage zo’n langdurige zaak als op Schiphol. Leve de automatisering…
Als we uiteindelijk onze bagage hebben (onze koffers komen vlak achter als een van de eersten op de band) kunnen we de thuisreis aanvaarden. Geen douane te zien, dus dat schiet lekker op. En de bus aar P3 stat op het put te vertrekken. We stappen snel in en vinden nog een plekje helemaal voorin bij een praatgrage (maar niet vergeldende) chauffeur, die een probleem heeft met de slagbomen. Die gaan niet open…
Na een paar keer naar de bomen toe gereden te zijn gaan ze uiteindelijk open en kunnen we naar P3.
We halen snel onze auto, gelukkig is het droog. De buitenlucht voelt lekker koel aan (het was best warm in het vliegtuig) en het heeft blijkbaar net flink geregend. We stappen in de auto en rijden de nacht in. Het is erg rustig op de weg, en zonder te veel de snelheidslimieten te overtreden zijn we om even na drieën weer thuis. Snel de koffers aan de kant maken, de wasmachine aan en dan maar naar bed. Voldaan na een heerlijke, maar korte vakantie!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
5 oktober 2012 t/m 11 oktober 2012.