Omdat we nu geen excursies volgens het programma meer hebben, doen we nu alleen nog extra excursies, die we hier dus bijboeken. Vandaag dus ook. Maar, dat betekent we dat we om 7:30 weer opstaan. En om 09:00, na een lekker ontbijt, weer klaarstaan voor het uitje van deze ochtend: Naar de Penang Hill en naar een Tempel.
Penang Hill is een heuvel in het midden van het eiland, loopt zo'n beetje van noord naar zuid. De heuvel is 821 meter hoog. Om hier te komen kun je gaan lopen, met de auto (alleen weggelegd voor de rijke Engelsen die boven op de heuvel wonen) of met een trein. Wij gingen dus met een trein. Deze trein rijdt over 2002 meter aan rails, en wordt aan een staalkabel naar boven getrokken via een ingenieus systeem. Je gaat ook best wel stijl omhoog, dus zonder staalkabel komt deze trein niet boven. Halverwege moet je overstappen in een andere trein. Er zullen wel geen staalkabels langer dan een kilometer zijn. Ofzo.
Dit was een leuke ervaring (overigens zijn de foto's vanuit de trein een beetje wazig, dit komt omdat de ramen van deze trein niet bepaald schoon waren). Minder leuk was dat we, aangekomen boven op de heuvel, ontdekten dat we totaal geen uitzicht hadden over de stad. Het was namelijk erg bewolkt en wij zaten nu boven de wolken. Jammer dus. Maar, in de mist kun je ook best leuke foto's maken. Met z'n allen nog even koffie drinken, bleek weer dezelfde verlopen olie te zijn die we eerder ook al hadden. Nu geprobeerd met melk en suiker, maar nog niet weg te krijgen. Je vraagt je af waarom de mensen hier geen maagproblemen hebben met dat spul. Gea heeft nog snel even een tatoo laten zetten op straat. Een henna-tatoo wel te verstaan, een echte lijkt ons niet echt handig om hier te laten doen. Mits we weer naar beneden moesten werd het uitzicht iets beter en konden we dus de contouren zien van hetgeen we zouden gaan missen. Toch maar wat foto's gemaakt, en dan weer de trein in, naar beneden.
Beneden aangekomen weer de bus in, op weg naar een bijzondere tempel, de Kek Lok Si Tempel. Nu zijn wij niet van die tempelaars, maar het is zondag tenslotte, dan moet je naar de kerk (het tempelbezoek is onderdeel van deze excursie. Wij gingen alleen mee voor het uitzicht vanaf de heuvel). Deze tempel staat op een heuvel ten zuiden van Georgetown en heeft drie boeddhistische groepen in één gebouw ondergebracht: Indische, Chinese en Thaise boeddhisten. Dit is de grootste boeddhistische tempel van Maleisië. Naast enkele bijgebouwen is er een 32 hoge tempeltoren, waarin ontelbare boeddhabeelden staan. Men noemt dit wel de 'pagode van de tienduizend Boeddha's'. De tempel is echt bijzonder groot. Om er te komen moet je door een doolhof van hele kleine winkeltjes lopen en dan ook nog eens lekker stijl omhoog. Halverwege die winkeltjes kom je bij een vieze groene vijver waarin honderden schildpadden zitten. Je kunt hier een soort sla kopen en dat deze beesten voeren. Da's voor een lang en gezond leven zeggen ze hier. Zal best, geldt volgens mij niet voor die schildpadden. Gea natuurlijk direct bossen van die bende gekocht en ze dat gaan voeren.
Boven in de buurt van de tempel aangekomen bleken we de groep kwijt te zijn. Of andersom natuurlijk. We zijn dus maar doorgelopen in de richting die we dachten dat goed was. Maar, die tempel is nogal groot, en we gingen natuurlijk de verkeerde kant op. Geen probleem, de afspraak was dat we om 13:45 weer bij de bus zouden zijn, en dat gingen we natuurlijk wel halen. Mits dat we een beetje aan het rondkijken waren (het was inmiddels al weer erg warm, dus weer helemaal klef) komt Bert al steunend en hijgend een trap op. Eigenlijk is Bert zelf een beetje een "happy monk", en met dit weer is het begrijpelijk dat je dan wat last hebt van kortademigheid na al die trappen. Wij dachten dus "gelukkig, we zijn gered!". Nou nee, Bert was zelf de groep ook al kwijt (die was intussen onder de bezielende begeleiding van Hamid, onze lokale gids in Pedang, bezig de tempel te verkennen). Maar, Bert kent deze tempel natuurlijk omdat hij hier regelmatig komt met een rondreis. Dus hebben we van Bert een privé-rondleiding gehad. Erg leuk! Halverwege kwamen we de rest van de groep weer tegen (we waren al even bang dat na de 'groep van 6' men nu ons als 'groep van 3' zou betitelen, maar dat was gelukkig niet zo). Bovenop het terrein van de tempel, waar ze een groot beeld aan het maken zijn, hadden we alsnog een prachtig uitzicht over de stad. Dus hier wat foto's van gemaakt. En, omdat het moederdag was heeft Gea van Kees een beeld van Boeddha gekregen (een Boeddha beeld mag je zelf niet kopen, die moet je krijgen). Niet dat wij nu van die boeddhisten zijn, maar het heeft wel wat.
Op de terugweg moesten we weer door de smalle steegjes met winkeltjes. Her en der heeft men dus nog van alles lopen kopen. We mochten op de heenweg van Hamid niets kopen, omdat we als groep bij elkaar moesten blijven (ja, dat heeft nogal geholpen....). Dus op de terugweg iedereen aan het kopen. Je moet hier overigens wel afdingen, je kunt dan tot 70% onder de vraagprijs kopen (als je het goed doet).
Gea heeft hier voor weinig honderd kleine boeddha beeldjes gekocht. Deze gaat ze eind van het jaar uitdelen aan haar klanten voor een gelukkig nieuwjaar ofzo. Maar dat viel nog niet mee: Niemand heeft hier honderd van die beeldjes op voorraad. Dus bij de toko waar we als eerste begonnen met kopen hebben ze de hele hut overhoop gehaald, zoekend naar beeldjes. Het oude besje wat deze kraam runde kwam net toch 70 stuks... Die overige 30 hebben we dus elders nog gehaald.
Daarna gelukkig weer in de bus. Het was erg warm en benauwd, dus we waren blij even te kunnen afkoelen. Bij het hotel aangekomen zijn we eerst even gaan bijkomen op onze kamer. Even helemaal niets doen... En gelukkig maar, een uur later komt me daar toch een onweersbui overzetten. Beste klappen en beste hoeveelheden regen! Dus eerst maar even weer een kopje thee!
Voor de rest van de dag hadden we geen programma. Aan het eind van de middag hebben we een taxi genomen naar een hypermodern winkelcentrum, Gurney Plaza. Dit viel eigenlijk best wel mee, zag er net zo uit als in Kuala Lumpur. Behalve dan dat ze hier een competitie hadden om je moeder te metamorfosen naar een supermodel. We hebben de uitslag meegekregen. Wat een laag make-up al niet kan doen zeg. Overigens cross je hier voor nog geen drie euro de hele stad door in een taxi. Moet je in Nederland eens proberen!
Na dit festijn met de taxi retour, en dan is het al weer tijd te gaan eten. Wederom naar de foodcourt. Dat blijft een geweldig fenomeen. Kees had ananas-rijst (bij een kraampje waar Rob Geurts niet vrolijk van wordt....) met saté (van een andere kraam, de saté hier is overigens verschrikkelijk lekker) en iets waarvan Kees dacht dat het kip was, maar dat is niet met 100% zekerheid aangetoond. Krijg je als je bij zo’n kraampje iets aanwijst wat er wel lekker uitziet. En dat was het overigens ook. Gea had spaghetti (sorry Robin, ze blijft Italiaans eten in Maleisië) en als toetje ijs. Maar dan wel ijs waarvan ze niet wist welke smaak het was. Het was overigens paars van kleur. En ook wel lekker.
Overigens is dit volk hier wel erg relaxed. Men maakt zich nergens druk om (in het positieve zin van het woord) en men maakt zich geen zorgen. Dit viel ons ook weer op op de foodmarket. Honderden mensen zitten hier te eten, met en zonder kinderen. En niemand die zich ergens druk om maakt. Dat lukt je in Nederland niet. Echt niet.
Nu maar weer lekker slapen. Eerst nog wat lezen. Morgen voor de verandering uitslapen! We zullen dus wel om 07:00 wakker worden, Bert heeft ons de afgelopen week goed getraind!
Penang Hill is een heuvel in het midden van het eiland, loopt zo'n beetje van noord naar zuid. De heuvel is 821 meter hoog. Om hier te komen kun je gaan lopen, met de auto (alleen weggelegd voor de rijke Engelsen die boven op de heuvel wonen) of met een trein. Wij gingen dus met een trein. Deze trein rijdt over 2002 meter aan rails, en wordt aan een staalkabel naar boven getrokken via een ingenieus systeem. Je gaat ook best wel stijl omhoog, dus zonder staalkabel komt deze trein niet boven. Halverwege moet je overstappen in een andere trein. Er zullen wel geen staalkabels langer dan een kilometer zijn. Ofzo.
Dit was een leuke ervaring (overigens zijn de foto's vanuit de trein een beetje wazig, dit komt omdat de ramen van deze trein niet bepaald schoon waren). Minder leuk was dat we, aangekomen boven op de heuvel, ontdekten dat we totaal geen uitzicht hadden over de stad. Het was namelijk erg bewolkt en wij zaten nu boven de wolken. Jammer dus. Maar, in de mist kun je ook best leuke foto's maken. Met z'n allen nog even koffie drinken, bleek weer dezelfde verlopen olie te zijn die we eerder ook al hadden. Nu geprobeerd met melk en suiker, maar nog niet weg te krijgen. Je vraagt je af waarom de mensen hier geen maagproblemen hebben met dat spul. Gea heeft nog snel even een tatoo laten zetten op straat. Een henna-tatoo wel te verstaan, een echte lijkt ons niet echt handig om hier te laten doen. Mits we weer naar beneden moesten werd het uitzicht iets beter en konden we dus de contouren zien van hetgeen we zouden gaan missen. Toch maar wat foto's gemaakt, en dan weer de trein in, naar beneden.
Beneden aangekomen weer de bus in, op weg naar een bijzondere tempel, de Kek Lok Si Tempel. Nu zijn wij niet van die tempelaars, maar het is zondag tenslotte, dan moet je naar de kerk (het tempelbezoek is onderdeel van deze excursie. Wij gingen alleen mee voor het uitzicht vanaf de heuvel). Deze tempel staat op een heuvel ten zuiden van Georgetown en heeft drie boeddhistische groepen in één gebouw ondergebracht: Indische, Chinese en Thaise boeddhisten. Dit is de grootste boeddhistische tempel van Maleisië. Naast enkele bijgebouwen is er een 32 hoge tempeltoren, waarin ontelbare boeddhabeelden staan. Men noemt dit wel de 'pagode van de tienduizend Boeddha's'. De tempel is echt bijzonder groot. Om er te komen moet je door een doolhof van hele kleine winkeltjes lopen en dan ook nog eens lekker stijl omhoog. Halverwege die winkeltjes kom je bij een vieze groene vijver waarin honderden schildpadden zitten. Je kunt hier een soort sla kopen en dat deze beesten voeren. Da's voor een lang en gezond leven zeggen ze hier. Zal best, geldt volgens mij niet voor die schildpadden. Gea natuurlijk direct bossen van die bende gekocht en ze dat gaan voeren.
Boven in de buurt van de tempel aangekomen bleken we de groep kwijt te zijn. Of andersom natuurlijk. We zijn dus maar doorgelopen in de richting die we dachten dat goed was. Maar, die tempel is nogal groot, en we gingen natuurlijk de verkeerde kant op. Geen probleem, de afspraak was dat we om 13:45 weer bij de bus zouden zijn, en dat gingen we natuurlijk wel halen. Mits dat we een beetje aan het rondkijken waren (het was inmiddels al weer erg warm, dus weer helemaal klef) komt Bert al steunend en hijgend een trap op. Eigenlijk is Bert zelf een beetje een "happy monk", en met dit weer is het begrijpelijk dat je dan wat last hebt van kortademigheid na al die trappen. Wij dachten dus "gelukkig, we zijn gered!". Nou nee, Bert was zelf de groep ook al kwijt (die was intussen onder de bezielende begeleiding van Hamid, onze lokale gids in Pedang, bezig de tempel te verkennen). Maar, Bert kent deze tempel natuurlijk omdat hij hier regelmatig komt met een rondreis. Dus hebben we van Bert een privé-rondleiding gehad. Erg leuk! Halverwege kwamen we de rest van de groep weer tegen (we waren al even bang dat na de 'groep van 6' men nu ons als 'groep van 3' zou betitelen, maar dat was gelukkig niet zo). Bovenop het terrein van de tempel, waar ze een groot beeld aan het maken zijn, hadden we alsnog een prachtig uitzicht over de stad. Dus hier wat foto's van gemaakt. En, omdat het moederdag was heeft Gea van Kees een beeld van Boeddha gekregen (een Boeddha beeld mag je zelf niet kopen, die moet je krijgen). Niet dat wij nu van die boeddhisten zijn, maar het heeft wel wat.
Op de terugweg moesten we weer door de smalle steegjes met winkeltjes. Her en der heeft men dus nog van alles lopen kopen. We mochten op de heenweg van Hamid niets kopen, omdat we als groep bij elkaar moesten blijven (ja, dat heeft nogal geholpen....). Dus op de terugweg iedereen aan het kopen. Je moet hier overigens wel afdingen, je kunt dan tot 70% onder de vraagprijs kopen (als je het goed doet).
Gea heeft hier voor weinig honderd kleine boeddha beeldjes gekocht. Deze gaat ze eind van het jaar uitdelen aan haar klanten voor een gelukkig nieuwjaar ofzo. Maar dat viel nog niet mee: Niemand heeft hier honderd van die beeldjes op voorraad. Dus bij de toko waar we als eerste begonnen met kopen hebben ze de hele hut overhoop gehaald, zoekend naar beeldjes. Het oude besje wat deze kraam runde kwam net toch 70 stuks... Die overige 30 hebben we dus elders nog gehaald.
Daarna gelukkig weer in de bus. Het was erg warm en benauwd, dus we waren blij even te kunnen afkoelen. Bij het hotel aangekomen zijn we eerst even gaan bijkomen op onze kamer. Even helemaal niets doen... En gelukkig maar, een uur later komt me daar toch een onweersbui overzetten. Beste klappen en beste hoeveelheden regen! Dus eerst maar even weer een kopje thee!
Voor de rest van de dag hadden we geen programma. Aan het eind van de middag hebben we een taxi genomen naar een hypermodern winkelcentrum, Gurney Plaza. Dit viel eigenlijk best wel mee, zag er net zo uit als in Kuala Lumpur. Behalve dan dat ze hier een competitie hadden om je moeder te metamorfosen naar een supermodel. We hebben de uitslag meegekregen. Wat een laag make-up al niet kan doen zeg. Overigens cross je hier voor nog geen drie euro de hele stad door in een taxi. Moet je in Nederland eens proberen!
Na dit festijn met de taxi retour, en dan is het al weer tijd te gaan eten. Wederom naar de foodcourt. Dat blijft een geweldig fenomeen. Kees had ananas-rijst (bij een kraampje waar Rob Geurts niet vrolijk van wordt....) met saté (van een andere kraam, de saté hier is overigens verschrikkelijk lekker) en iets waarvan Kees dacht dat het kip was, maar dat is niet met 100% zekerheid aangetoond. Krijg je als je bij zo’n kraampje iets aanwijst wat er wel lekker uitziet. En dat was het overigens ook. Gea had spaghetti (sorry Robin, ze blijft Italiaans eten in Maleisië) en als toetje ijs. Maar dan wel ijs waarvan ze niet wist welke smaak het was. Het was overigens paars van kleur. En ook wel lekker.
Overigens is dit volk hier wel erg relaxed. Men maakt zich nergens druk om (in het positieve zin van het woord) en men maakt zich geen zorgen. Dit viel ons ook weer op op de foodmarket. Honderden mensen zitten hier te eten, met en zonder kinderen. En niemand die zich ergens druk om maakt. Dat lukt je in Nederland niet. Echt niet.
Nu maar weer lekker slapen. Eerst nog wat lezen. Morgen voor de verandering uitslapen! We zullen dus wel om 07:00 wakker worden, Bert heeft ons de afgelopen week goed getraind!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
13 mei 2007 - dag 9 van de reis.