Om 06:00 gaat de telefoon.... Onze wake-up call. Man, wat vroeg. Terwijl we een ruige nacht achter de rug hebben. Eerst was het natuurlijk laat geworden in de lounge gisteravond, maar vannacht was er een geweldig onweer boven Georgetown. Kees heeft de onhebbelijke gewoonte om altijd het aantal seconden te tellen tussen het moment dat je het ziet weerlichten ziet, en het moment dat je de donder hoort. Nou, afgelopen nacht kwam hij een poosje niet verder dan 'één'. Een best geweld dus. Maar goed, om 06:00 moesten we er dus weer uit, vandaag vertrekken we naar Langkawi, het einddoel van onze reis. Hier zullen we, inclusief dag van aankomst en dag van vertrek, 6 dagen doorbrengen.
Snel eerst maar douchen en aankleden, en dan de koffers weer pakken. Deze moeten om uiterlijk 06:45 op de gang staan. Nou, dat lukt ons wel aardig, we leven hier sowieso al 'uit de koffer'. Om 06:45 zaten wij al weer lang en breed aan het ontbijt. Best wel rustig, zo 's morgens vroeg, niet veel mensen hebben dan al veel te koop.
Om 07:30 moeten we in de bus. Maar, omdat dit de laatste keer is dat we als volledige groep reizen, vond Daphne het wel tijd voor een groepsfoto. Inclusief de groep van 6. Dus dat eerst zo maar eens geregeld (de foto wordt aan iedereen per e-mail nagezonden, de kwaliteit is overigens niet je-van-het. Hamid heeft meer verstand van z'n bluetooth oortje dan van foto's maken). Dan snel de bus in om naar de haven te rijden, zo'n 10 minuten verderop.
Aan het begin van de reis heeft Bert voor alle kelners, bellboys, chauffeurs enzovoort de fooi ingezameld in een fooienpot. Hiermee zijn alle fooien afgedekt, behalve voor Bert zelf natuurlijk. Want, immers, je gaat niet je eigen fooi inzamelen. Nu zijn er een aantal lieden in onze groep die dit weigeren te geloven. Dus hebben we het Bert gisteravond maar gevraagd. En die was erg duidelijk: "Je denkt toch zeker niet dat ik mijn eigen fooi ga inzamelen! Zo werkt dat echt niet hoor". Omdat Evelien een ervaren groepsreiziger is, hadden we haar ook al even gevraagd hoe dit soort dingen zit. En ook zij gaf aan dat het de gewoonte was dat er aan het eind van de reis een fooi voor de reisbegeleider wordt ingezameld, en dat er even iemand een toespraakje hield. Nou, kolfje naar mijn hand dus, dat moesten we eventjes regelen. Dus een enveloppe gemaakt met daarop duidelijk omschreven wat de bedoeling was en deze in de bus snel aan iedereen doorgegeven. De enveloppe kwam weer netjes precies op tijd bij mij terug.
Inmiddels waren we aangekomen bij de steiger waar de boot lag. Stel je er niet teveel van voor, het is gewoon openbaar vervoer op het water. In rijen van 7 opeengepakt in een erg smalle maar lange boot. Op het moment van vertrek begonnen er al mensen bleek te worden. En terecht: Doordat de boot zo lang en smal is, deint deze niet alleen op en neer, maar rolt deze ook nog eens om zijn as. Dubbel feest dus! Er zijn er genoeg zeeziek geworden. Gelukkig wij niet.
In de boot gingen we het geld wat we hadden ingezameld even in een 'schone', onbeschreven enveloppe doen. Nou, dat was schrikken. Ik dacht dat we minstens de helft van het geld verloren hadden! Er zat maar liefst 300 Ringit in de enveloppe. Ofwel gemiddeld 10 Ringit per persoon. Hetgeen overeenkomt met twee-en-halve euro.... Op dat moment heeft Kees even serieus overwogen om dit niet aan Bert te geven. Dit is gewoon een belediging aan het adres van Bert. Hij heeft zich anderhalve week in het zweet gewerkt voor ons, en z'n werk uitstekend gedaan. Natuurlijk zijn er mensen die denken dat Bert als tolk meegaat, of om de hele dag achter ze aan te rennen en overal tekst en uitleg van te geven, maar deze mensen hebben de brochure niet gelezen. Hierin staat duidelijk omschreven dat Bert een reisbegeleider is. Zijn taak is het regelen van de bussen, het inchecken, verzorgen van de excursies en dergelijke. Maar hij is géén gids! Daarvoor wordt er gebruik gemaakt van lokale gidsen, zoals Izani en Hamid. Dit is dus simpelweg ronduit belachelijk. Er zijn mensen geweest die helemaal niets hebben gegeven, of mensen die 2 Ringit gaven (dat is 50 cent). En dan te bedenken dat een reisbegeleider als Bert een basisinkomen krijgt van Fox, waardoor de fooi een behoorlijke bijverdienste is, die hij ook gewoon nodig heeft. Het is daarom ronduit tegen de borst stuitend dat sommige lieden zich op deze manier opstellen. Naderhand spraken we hier nog met een aantal andere reizigers over, die waren even ontdaan als wij. Terwijl we in Nederland al meer fooi geven als we één avondje uit gaan om te eten bijvoorbeeld....
Maar goed, de bootreis: Dit stelde weinig voor. Het is echt vervoer van A naar B zonder een leuk uitzicht. Je ziet alleen maar water, en dat duurt dan 2,5 uur. Dus maar weer veel geslapen. Dat kon ook wel na de korte nacht die we hadden gehad. Rond 11:15 kwamen we aan op Langkawi. Een prachtig eiland. Met een enorm beeld van een bruine adelaar als ontvangst comité. Langkawi betekent dan ook Bruine Adelaar. Er zijn er nogal wat van hier op dit eiland (hetgeen we morgen gaan zien tijdens onze mangrove-tour). Aangezien Langkawi volledig leeft van het toerisme (op een cement fabriek na) is dit eiland belastingvrij. Dus iedereen mocht direct een half uurtje shoppen in het kleine winkelcentrum, lekker belastingvrij inkopen doen. De nodige flessen drank en tabak werden dan ook ingeslagen. Daarna snel de bus in, waar Bert vertelde dat de reis voor hem afgelopen was (Fox wil namelijk niet een nacht aan verblijfskosten voor Bert betalen op Langkawi, terwijl dit juist zo mooi zou zijn: De eerste avond op Langkawi een gezamenlijk diner bij wijze van afscheid, samen met Bert). Bert ging dus terug naar Penang. Namens de hele groep heeft Kees Bert daarom bedankt voor zijn inspanningen en zijn goede zorgen, en hem de enveloppe met het schamele bedrag aan fooi gegeven. Wij vertrekken, en Bert staat ons uit te zwaaien.
In de bus komt Doortje er achter dat zij en Henk als enigen in het 5 sterrenhotel hier op het eiland verblijven. Erg vervelend natuurlijk, temeer omdat ze nu zo goed met een deel van de groep overweg kunnen. De rest zit in een 4 sterrenhotel of het 3 sterrenhotel wat standaard bij de reis hoort (de rest is een extra bijboeking). Vergis je overigens niet in de sterren: Hier betekent dat alléén maar dat het resort over extra faciliteiten beschikt, het zegt niets over de luxe. Hoewel we in een erg luxe resort zitten, is ons hutje (inderdaad, weer een hutje op palen) nou niet bepaald erg luxe ingericht. Maar, een kniesoor die dáár op let!
Onderweg naar ons resort krijgen we nog wat uitleg over Langkawi, en genieten we van het uitzicht. Het is een erg mooi eiland, erg groen en niet al te groot. Iets groter dan Texel. Na eerst de eerste club te hebben afgezet in hun resort, gaan we met een aantal stellen door naar ons resort. Is wel een select groepje wat overblijft, wat zich al gauw splitst in twee groepen: De groep van Berjaya van 2 (Evelien en Danny) en de rest. Nee, gekheid natuurlijk. We hebben hier een prima groep: Piet & Doret, Menno & Sjoukje, Danny & Evelien, Henny & Daphne en wij.
Het resort is een geweldig mooi resort. Morgen zullen we hier meer foto's van maken, da's vandaag niet gelukt. Iedereen slaapt weer in een apart hutje op palen. Deze zijn niet zo bijzonder luxe, maar voldoen prima. En de meeste tijd breng je hier toch niet door. Het park is zó ruim dat je door een shuttle busje van je hutje naar het zwembad of strand wordt gebracht, en weer terug natuurlijk. En we zitten direct aan zee, met een geweldig mooi strand. Echt heel mooi!
Na aankomst hadden we echter nog wel een raar fenomeen, wat we nog nooit eerder meegemaakt hadden. De lokale gids hier vertelde dat, indien we drankjes en dergelijke via onze kamernummer wilden verrekenen, we eerst RM 200 moesten dokken als borg. Nou, dat hebben we dus niet gedaan. Zitten we nog geen 10 minuten in ons hutje, komt er zo'n knuppel op een brommertje aan, die hier onze minibar compleet leeg gaat halen. Alle consumpties weg. Want, we hebben geen RM 200 betaald, en kunnen dus niet via onze kamernummer betalen. Simpelweg belachelijk. Naderhand hadden we al lol: Sjoukje en Menno komen natuurlijk ook aan in hun hutje. Menno kennende heeft hij geen RM 200 aan borg betaald, én rent hij direct naar de koelkast om een koud biertje te pakken. Waarna een brommer-vent zijn minibar komt leeghalen. En precies zo gebeurde!
Na het inchecken zijn we eerst eventjes gaan slapen. Even bijkomen. Daarna lekker even zwemmen in het zwembad. We zijn wel lopend hier naar toe gegaan, we zitten dermate dichtbij dat het nog geen 10 minuten lopen is. En bergafwaarts, dus prima te doen. Tijdens het zwemmen kwamen we natuurlijk iedereen tegen. Direct afspraken gemaakt om te gaan dineren met z'n allen in Oriental Village, een klein dorpje even verderop waar we met de shuttlebus gratis naar toe kunnen. De groep van Berjaya van 2 ging natuurlijk niet mee, zij gingen op eigen gelegenheid. (Onzin natuurlijk: Evelien en Danny hadden inderdaad andere plannen. Dat geneuzel over de groep van 2 is echt humor, Evelien en Danny passen heel goed in de groep!).
Oriental Village was inderdaad een klein dorpje. En enorm uitgestorven. Echt een dorpje gebouwd in wat oosterse stijl, met pleintjes, bruggetjes en andere dingen. Allemaal winkeltjes en restaurantjes. Maar, compleet uitgestorven. Er liep helemaal niemand. Gelukkig troffen we helemaal achterin een restaurantje wat er wel sfeervol uitzag, en waar Evelien e Danny al op het terras zaten aan een heerlijke cocktail. Ze hadden hier gegeten en konden het restaurant van harte aanbevelen. Dus zijn wij hier ook maar gaan eten met z'n achten. Erg lekker en gezellig! Rond een uur of 22:00 zijn we weer vertrokken richting resort. Omdat Oriental Village bij het resort hoort, kunnen we gewoon met de shuttlebus weer terug. Deze heeft ons direct bij ons hutje afgezet. Hier nog even wat gerommeld, de voorbereidingen voor morgen getroffen en het verslag afgemaakt. En daarna weer snel naar bed: Morgen om 07:30 gaat de wekker weer.....
Snel eerst maar douchen en aankleden, en dan de koffers weer pakken. Deze moeten om uiterlijk 06:45 op de gang staan. Nou, dat lukt ons wel aardig, we leven hier sowieso al 'uit de koffer'. Om 06:45 zaten wij al weer lang en breed aan het ontbijt. Best wel rustig, zo 's morgens vroeg, niet veel mensen hebben dan al veel te koop.
Om 07:30 moeten we in de bus. Maar, omdat dit de laatste keer is dat we als volledige groep reizen, vond Daphne het wel tijd voor een groepsfoto. Inclusief de groep van 6. Dus dat eerst zo maar eens geregeld (de foto wordt aan iedereen per e-mail nagezonden, de kwaliteit is overigens niet je-van-het. Hamid heeft meer verstand van z'n bluetooth oortje dan van foto's maken). Dan snel de bus in om naar de haven te rijden, zo'n 10 minuten verderop.
Aan het begin van de reis heeft Bert voor alle kelners, bellboys, chauffeurs enzovoort de fooi ingezameld in een fooienpot. Hiermee zijn alle fooien afgedekt, behalve voor Bert zelf natuurlijk. Want, immers, je gaat niet je eigen fooi inzamelen. Nu zijn er een aantal lieden in onze groep die dit weigeren te geloven. Dus hebben we het Bert gisteravond maar gevraagd. En die was erg duidelijk: "Je denkt toch zeker niet dat ik mijn eigen fooi ga inzamelen! Zo werkt dat echt niet hoor". Omdat Evelien een ervaren groepsreiziger is, hadden we haar ook al even gevraagd hoe dit soort dingen zit. En ook zij gaf aan dat het de gewoonte was dat er aan het eind van de reis een fooi voor de reisbegeleider wordt ingezameld, en dat er even iemand een toespraakje hield. Nou, kolfje naar mijn hand dus, dat moesten we eventjes regelen. Dus een enveloppe gemaakt met daarop duidelijk omschreven wat de bedoeling was en deze in de bus snel aan iedereen doorgegeven. De enveloppe kwam weer netjes precies op tijd bij mij terug.
Inmiddels waren we aangekomen bij de steiger waar de boot lag. Stel je er niet teveel van voor, het is gewoon openbaar vervoer op het water. In rijen van 7 opeengepakt in een erg smalle maar lange boot. Op het moment van vertrek begonnen er al mensen bleek te worden. En terecht: Doordat de boot zo lang en smal is, deint deze niet alleen op en neer, maar rolt deze ook nog eens om zijn as. Dubbel feest dus! Er zijn er genoeg zeeziek geworden. Gelukkig wij niet.
In de boot gingen we het geld wat we hadden ingezameld even in een 'schone', onbeschreven enveloppe doen. Nou, dat was schrikken. Ik dacht dat we minstens de helft van het geld verloren hadden! Er zat maar liefst 300 Ringit in de enveloppe. Ofwel gemiddeld 10 Ringit per persoon. Hetgeen overeenkomt met twee-en-halve euro.... Op dat moment heeft Kees even serieus overwogen om dit niet aan Bert te geven. Dit is gewoon een belediging aan het adres van Bert. Hij heeft zich anderhalve week in het zweet gewerkt voor ons, en z'n werk uitstekend gedaan. Natuurlijk zijn er mensen die denken dat Bert als tolk meegaat, of om de hele dag achter ze aan te rennen en overal tekst en uitleg van te geven, maar deze mensen hebben de brochure niet gelezen. Hierin staat duidelijk omschreven dat Bert een reisbegeleider is. Zijn taak is het regelen van de bussen, het inchecken, verzorgen van de excursies en dergelijke. Maar hij is géén gids! Daarvoor wordt er gebruik gemaakt van lokale gidsen, zoals Izani en Hamid. Dit is dus simpelweg ronduit belachelijk. Er zijn mensen geweest die helemaal niets hebben gegeven, of mensen die 2 Ringit gaven (dat is 50 cent). En dan te bedenken dat een reisbegeleider als Bert een basisinkomen krijgt van Fox, waardoor de fooi een behoorlijke bijverdienste is, die hij ook gewoon nodig heeft. Het is daarom ronduit tegen de borst stuitend dat sommige lieden zich op deze manier opstellen. Naderhand spraken we hier nog met een aantal andere reizigers over, die waren even ontdaan als wij. Terwijl we in Nederland al meer fooi geven als we één avondje uit gaan om te eten bijvoorbeeld....
Maar goed, de bootreis: Dit stelde weinig voor. Het is echt vervoer van A naar B zonder een leuk uitzicht. Je ziet alleen maar water, en dat duurt dan 2,5 uur. Dus maar weer veel geslapen. Dat kon ook wel na de korte nacht die we hadden gehad. Rond 11:15 kwamen we aan op Langkawi. Een prachtig eiland. Met een enorm beeld van een bruine adelaar als ontvangst comité. Langkawi betekent dan ook Bruine Adelaar. Er zijn er nogal wat van hier op dit eiland (hetgeen we morgen gaan zien tijdens onze mangrove-tour). Aangezien Langkawi volledig leeft van het toerisme (op een cement fabriek na) is dit eiland belastingvrij. Dus iedereen mocht direct een half uurtje shoppen in het kleine winkelcentrum, lekker belastingvrij inkopen doen. De nodige flessen drank en tabak werden dan ook ingeslagen. Daarna snel de bus in, waar Bert vertelde dat de reis voor hem afgelopen was (Fox wil namelijk niet een nacht aan verblijfskosten voor Bert betalen op Langkawi, terwijl dit juist zo mooi zou zijn: De eerste avond op Langkawi een gezamenlijk diner bij wijze van afscheid, samen met Bert). Bert ging dus terug naar Penang. Namens de hele groep heeft Kees Bert daarom bedankt voor zijn inspanningen en zijn goede zorgen, en hem de enveloppe met het schamele bedrag aan fooi gegeven. Wij vertrekken, en Bert staat ons uit te zwaaien.
In de bus komt Doortje er achter dat zij en Henk als enigen in het 5 sterrenhotel hier op het eiland verblijven. Erg vervelend natuurlijk, temeer omdat ze nu zo goed met een deel van de groep overweg kunnen. De rest zit in een 4 sterrenhotel of het 3 sterrenhotel wat standaard bij de reis hoort (de rest is een extra bijboeking). Vergis je overigens niet in de sterren: Hier betekent dat alléén maar dat het resort over extra faciliteiten beschikt, het zegt niets over de luxe. Hoewel we in een erg luxe resort zitten, is ons hutje (inderdaad, weer een hutje op palen) nou niet bepaald erg luxe ingericht. Maar, een kniesoor die dáár op let!
Onderweg naar ons resort krijgen we nog wat uitleg over Langkawi, en genieten we van het uitzicht. Het is een erg mooi eiland, erg groen en niet al te groot. Iets groter dan Texel. Na eerst de eerste club te hebben afgezet in hun resort, gaan we met een aantal stellen door naar ons resort. Is wel een select groepje wat overblijft, wat zich al gauw splitst in twee groepen: De groep van Berjaya van 2 (Evelien en Danny) en de rest. Nee, gekheid natuurlijk. We hebben hier een prima groep: Piet & Doret, Menno & Sjoukje, Danny & Evelien, Henny & Daphne en wij.
Het resort is een geweldig mooi resort. Morgen zullen we hier meer foto's van maken, da's vandaag niet gelukt. Iedereen slaapt weer in een apart hutje op palen. Deze zijn niet zo bijzonder luxe, maar voldoen prima. En de meeste tijd breng je hier toch niet door. Het park is zó ruim dat je door een shuttle busje van je hutje naar het zwembad of strand wordt gebracht, en weer terug natuurlijk. En we zitten direct aan zee, met een geweldig mooi strand. Echt heel mooi!
Na aankomst hadden we echter nog wel een raar fenomeen, wat we nog nooit eerder meegemaakt hadden. De lokale gids hier vertelde dat, indien we drankjes en dergelijke via onze kamernummer wilden verrekenen, we eerst RM 200 moesten dokken als borg. Nou, dat hebben we dus niet gedaan. Zitten we nog geen 10 minuten in ons hutje, komt er zo'n knuppel op een brommertje aan, die hier onze minibar compleet leeg gaat halen. Alle consumpties weg. Want, we hebben geen RM 200 betaald, en kunnen dus niet via onze kamernummer betalen. Simpelweg belachelijk. Naderhand hadden we al lol: Sjoukje en Menno komen natuurlijk ook aan in hun hutje. Menno kennende heeft hij geen RM 200 aan borg betaald, én rent hij direct naar de koelkast om een koud biertje te pakken. Waarna een brommer-vent zijn minibar komt leeghalen. En precies zo gebeurde!
Na het inchecken zijn we eerst eventjes gaan slapen. Even bijkomen. Daarna lekker even zwemmen in het zwembad. We zijn wel lopend hier naar toe gegaan, we zitten dermate dichtbij dat het nog geen 10 minuten lopen is. En bergafwaarts, dus prima te doen. Tijdens het zwemmen kwamen we natuurlijk iedereen tegen. Direct afspraken gemaakt om te gaan dineren met z'n allen in Oriental Village, een klein dorpje even verderop waar we met de shuttlebus gratis naar toe kunnen. De groep van Berjaya van 2 ging natuurlijk niet mee, zij gingen op eigen gelegenheid. (Onzin natuurlijk: Evelien en Danny hadden inderdaad andere plannen. Dat geneuzel over de groep van 2 is echt humor, Evelien en Danny passen heel goed in de groep!).
Oriental Village was inderdaad een klein dorpje. En enorm uitgestorven. Echt een dorpje gebouwd in wat oosterse stijl, met pleintjes, bruggetjes en andere dingen. Allemaal winkeltjes en restaurantjes. Maar, compleet uitgestorven. Er liep helemaal niemand. Gelukkig troffen we helemaal achterin een restaurantje wat er wel sfeervol uitzag, en waar Evelien e Danny al op het terras zaten aan een heerlijke cocktail. Ze hadden hier gegeten en konden het restaurant van harte aanbevelen. Dus zijn wij hier ook maar gaan eten met z'n achten. Erg lekker en gezellig! Rond een uur of 22:00 zijn we weer vertrokken richting resort. Omdat Oriental Village bij het resort hoort, kunnen we gewoon met de shuttlebus weer terug. Deze heeft ons direct bij ons hutje afgezet. Hier nog even wat gerommeld, de voorbereidingen voor morgen getroffen en het verslag afgemaakt. En daarna weer snel naar bed: Morgen om 07:30 gaat de wekker weer.....
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
15 mei 2007 - dag 11 van de reis.