We
wisten het niet, en hadden totaal geen vermoeden.
Maar we blijken nog een neef te hebben. Een zwarte
neef: Eddy Croes...
Althans, volgens de logica van Eddy zijn we allemaal familie van elkaar, omdat de Nederlanders zich ooit op Aruba vestigden...
Vanmorgen 08:00 zitten we klaar om opgehaald te worden voor de rondrit op Aruba. Een Nature Hike, zo stond op het briefje wat we van Marlon hadden gekregen.
Gea kon precies de toegang naar het resort bekijken, Kees zag daar niets van, die zat tegen een paal aan te kijken. Begint Gea te lachen: "Nou, als we daar mee gaan hebben we nog wat te beleven vandaag", doelend op een DAF truck die er aan kwam rijden. Voorzien van een laadbak met aan weerszijden zitbanken. En Eddy Croes achter het stuur. Inderdaad was dat ons transport voor die dag. Nou, fijn dan.
We klommen (letterlijk) aan boord en namen plaats op de bankjes. Voorzien van veiligheidsgordels, dat dan wel. En de trip begon. En wat voor een trip!
Eddy Croes is een bijzonder persoon. Hij is zoon van de befaamde Betico Croes, en één van de oprichters van het nationale park van Aruba. Een jaar of wat geleden is hij uit zijn functie gestapt, omdat hij het niet eens was met het beleid. Hij wilde niet dat er geiten in het park gingen grazen (die vernielen alle aanplant), hij wilde niet dat de wegen in het park geasfalteerd werden (want dat is tegen de charme van het park) en hij wilde niet dat er een steengroeve in het park kwam (om overduidelijke redenen). Eddy is daarna voor zichzelf begonnen met het werk wat hij nu doet: Mensen rondrijden op Aruba, en de mooiste plekjes laten zien. Die je met de regulieren safari’s nooit zult zien. Eddy is daarnaast bijzonder duidelijk als het aankomt op de politiek op het eiland. Hij geeft bijzonder duidelijk aan waar hij het wel en niet mee eens is. Vooral waar hij het niet mee eens is. En, Eddy praat nogal graag, en verteld voluit over alles wat je wilt weten. En hij heeft heel veel te vertellen, wat ook interessant is om te horen.
In de loop van de dag heeft hij de hele geschiedenis van Aruba verteld. Hoe het eiland ontstaan is, hoe de huidige bevolking ontstaan is, wat de natuur allemaal te bieden heeft, hoe het sociale stelsel op Aruba werkt. Leuk om te horen, zeker als je achter in een vrachtwagen over Aruba rondcrosst (er hingen speakers in de laadbak. Eddy sprak vanuit de cabine met een microfoon tot ons. Wilde je wat terug zeggen, dan moest je in een slurf praten, waarvan het uiteinde naast hem uit kwam. Erg inventief).
We begonnen de tocht met het ophalen van nog wat andere mensen. In totaal waren we met z’n elven. Als laatste kwamen Angelique en Micha aan boord, daar hadden we bij aankomst op Aruba al mee staan kletsen. Een gezellig jong stel. Als eerste gingen we naar het Californian Lighthouse, de vuurtoren op het uiterste westerlijke puntje van het eiland. Vanuit daar gingen we kriskras over het eiland naar het uiterste oosterlijke puntje van het eiland. En ondertussen vertelde Eddy van alles over het eiland en de bevolking.
Zo kwamen we bij de natural bridge, die helaas een paar jaar geleden was ingezakt. Deze bridge is een natuurlijke brug over een riviermonding (de rivier staat echter droog) waaronder de zee vrij spel heeft. Maar, de zee slijt het steen weg, en na duizenden jaren is de handel dan ineens ingestort. De brug bevindt zich aan de noordzijde van het eiland, waar de zee erg ruig is. Prachtig overigens.
Verder zijn we onder andere in het nationaal park geweest, waar meer van dergelijke mondingen waren waar we zijn wezen kijken. Erg indrukwekkend, erg warm (gelukkig veel wind die voor verkoeling zorgt) en erg verhelderend. De verhalen van Eddy werden hier met tastbaar bewijs ondersteund.
De rit op zich was best hobbelig, de meeste wegen zijn hier zo goed niet. Net of je op Cuba rijdt (daar zit je immers ook achterop een vrachtwagen op onbegaanbare wegen...). Maar je zit lekker uit de zon (door de kap die over de laadbak zit, en de bankjes zijn lekker zacht. Best te doen dus.
Tussen de middag hebben we gegeten in De Zeerover, ergens bij San Nicolas in de buurt. Vis of kip met rijst, patat en groente. Biertje er bij, erg lekker.
Aan het eind van de dag zijn we nog wezen zwemmen en snorkelen in Baby Baai. Heet zo omdat het water in die baai erg ondiep is. En dus lekker warm is. Heerlijk om even af te koelen, hoewel de zon op dat moment achter de wolken was verdwenen. Maakt voor de temperatuur overigens niet zo heel veel uit. Tot slot bracht Eddy ons met de vrachtwagen naar het meest oost gelegen punt van het eiland. Daar hebben we uitgekeken vanaf een heuvel zo de woeste zee in, met een woeste kustlijn als decor. Prachtig, overweldigend.
En dan weer naar het hotel. Het was al 19:30 toen we weer terug waren. Wat een tocht, ongelooflijk prachtig. Met een markante vent achter het stuur.
Als je ooit naar Aruba gaat, zorg er dan voor dat je deze tocht mee maakt. Bel Eddy Croes op 297 594-5017 of ga naar www.sensitivehikers.com.
We hadden met Angelique en Micha afgesproken dat we om 22:30 in Café Rembrandt zouden zijn, om nog even een afzakker te nemen als afloop van een geslaagde dag. Eerst echter douchen en naar Salt & Pepper, lekker tapas eten!
Bij Café Rembrandt was het erg druk en gezellig, ze hadden een live band spelen (en een hele goede). Om 00:45 zijn we maar weer ’s opgestapt, morgen moeten we weer vroeg op. We worden om 08:00 opgehaald voor de trip naar Bonaire, maar hebben nog geen koffer ingepakt...
Althans, volgens de logica van Eddy zijn we allemaal familie van elkaar, omdat de Nederlanders zich ooit op Aruba vestigden...
Vanmorgen 08:00 zitten we klaar om opgehaald te worden voor de rondrit op Aruba. Een Nature Hike, zo stond op het briefje wat we van Marlon hadden gekregen.
Gea kon precies de toegang naar het resort bekijken, Kees zag daar niets van, die zat tegen een paal aan te kijken. Begint Gea te lachen: "Nou, als we daar mee gaan hebben we nog wat te beleven vandaag", doelend op een DAF truck die er aan kwam rijden. Voorzien van een laadbak met aan weerszijden zitbanken. En Eddy Croes achter het stuur. Inderdaad was dat ons transport voor die dag. Nou, fijn dan.
We klommen (letterlijk) aan boord en namen plaats op de bankjes. Voorzien van veiligheidsgordels, dat dan wel. En de trip begon. En wat voor een trip!
Eddy Croes is een bijzonder persoon. Hij is zoon van de befaamde Betico Croes, en één van de oprichters van het nationale park van Aruba. Een jaar of wat geleden is hij uit zijn functie gestapt, omdat hij het niet eens was met het beleid. Hij wilde niet dat er geiten in het park gingen grazen (die vernielen alle aanplant), hij wilde niet dat de wegen in het park geasfalteerd werden (want dat is tegen de charme van het park) en hij wilde niet dat er een steengroeve in het park kwam (om overduidelijke redenen). Eddy is daarna voor zichzelf begonnen met het werk wat hij nu doet: Mensen rondrijden op Aruba, en de mooiste plekjes laten zien. Die je met de regulieren safari’s nooit zult zien. Eddy is daarnaast bijzonder duidelijk als het aankomt op de politiek op het eiland. Hij geeft bijzonder duidelijk aan waar hij het wel en niet mee eens is. Vooral waar hij het niet mee eens is. En, Eddy praat nogal graag, en verteld voluit over alles wat je wilt weten. En hij heeft heel veel te vertellen, wat ook interessant is om te horen.
In de loop van de dag heeft hij de hele geschiedenis van Aruba verteld. Hoe het eiland ontstaan is, hoe de huidige bevolking ontstaan is, wat de natuur allemaal te bieden heeft, hoe het sociale stelsel op Aruba werkt. Leuk om te horen, zeker als je achter in een vrachtwagen over Aruba rondcrosst (er hingen speakers in de laadbak. Eddy sprak vanuit de cabine met een microfoon tot ons. Wilde je wat terug zeggen, dan moest je in een slurf praten, waarvan het uiteinde naast hem uit kwam. Erg inventief).
We begonnen de tocht met het ophalen van nog wat andere mensen. In totaal waren we met z’n elven. Als laatste kwamen Angelique en Micha aan boord, daar hadden we bij aankomst op Aruba al mee staan kletsen. Een gezellig jong stel. Als eerste gingen we naar het Californian Lighthouse, de vuurtoren op het uiterste westerlijke puntje van het eiland. Vanuit daar gingen we kriskras over het eiland naar het uiterste oosterlijke puntje van het eiland. En ondertussen vertelde Eddy van alles over het eiland en de bevolking.
Zo kwamen we bij de natural bridge, die helaas een paar jaar geleden was ingezakt. Deze bridge is een natuurlijke brug over een riviermonding (de rivier staat echter droog) waaronder de zee vrij spel heeft. Maar, de zee slijt het steen weg, en na duizenden jaren is de handel dan ineens ingestort. De brug bevindt zich aan de noordzijde van het eiland, waar de zee erg ruig is. Prachtig overigens.
Verder zijn we onder andere in het nationaal park geweest, waar meer van dergelijke mondingen waren waar we zijn wezen kijken. Erg indrukwekkend, erg warm (gelukkig veel wind die voor verkoeling zorgt) en erg verhelderend. De verhalen van Eddy werden hier met tastbaar bewijs ondersteund.
De rit op zich was best hobbelig, de meeste wegen zijn hier zo goed niet. Net of je op Cuba rijdt (daar zit je immers ook achterop een vrachtwagen op onbegaanbare wegen...). Maar je zit lekker uit de zon (door de kap die over de laadbak zit, en de bankjes zijn lekker zacht. Best te doen dus.
Tussen de middag hebben we gegeten in De Zeerover, ergens bij San Nicolas in de buurt. Vis of kip met rijst, patat en groente. Biertje er bij, erg lekker.
Aan het eind van de dag zijn we nog wezen zwemmen en snorkelen in Baby Baai. Heet zo omdat het water in die baai erg ondiep is. En dus lekker warm is. Heerlijk om even af te koelen, hoewel de zon op dat moment achter de wolken was verdwenen. Maakt voor de temperatuur overigens niet zo heel veel uit. Tot slot bracht Eddy ons met de vrachtwagen naar het meest oost gelegen punt van het eiland. Daar hebben we uitgekeken vanaf een heuvel zo de woeste zee in, met een woeste kustlijn als decor. Prachtig, overweldigend.
En dan weer naar het hotel. Het was al 19:30 toen we weer terug waren. Wat een tocht, ongelooflijk prachtig. Met een markante vent achter het stuur.
Als je ooit naar Aruba gaat, zorg er dan voor dat je deze tocht mee maakt. Bel Eddy Croes op 297 594-5017 of ga naar www.sensitivehikers.com.
We hadden met Angelique en Micha afgesproken dat we om 22:30 in Café Rembrandt zouden zijn, om nog even een afzakker te nemen als afloop van een geslaagde dag. Eerst echter douchen en naar Salt & Pepper, lekker tapas eten!
Bij Café Rembrandt was het erg druk en gezellig, ze hadden een live band spelen (en een hele goede). Om 00:45 zijn we maar weer ’s opgestapt, morgen moeten we weer vroeg op. We worden om 08:00 opgehaald voor de trip naar Bonaire, maar hebben nog geen koffer ingepakt...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
15 mei 2009 - dag 5 van de reis.