En dat
noemen ze dan vakantie.....
Om 5:00 vanmorgen stond Eric al voor de deur om ons weg te brengen. Dat betekende dat we om 4:15 al naast ons ledikantje stonden.
Hoezo vakantie?
Maar ach, het vooruitzicht is goed. We vliegen vandaag naar Aruba, waar we een aantal nachten zullen verblijven alvorens we naar Bonaire en Curaçao doorgaan. En we hebben er zin in! Gisteren de poezen naar Claudia gebracht, hun vaste logeeradres (nu nog spannender, want Claudia heeft sinds kort, naast de twee Spynxs, ook nog een Chinees Naakthondje). En de koffers alvast ingepakt.
Op Schiphol direct ingecheckt en toe samen met Eric nog even naar de Starbucks voordat we door de douane gingen. Eric zat nog in een jet-lag, die was net 2 dagen terug uit Bali. Dus dat kwam even goed uit (ons de lift naar Schiphol, Eric het feit dat ie naar Starbucks kon) :-)
Om half zeven zijn we door de douane gegaan. Nog even winkeltjes kijken en dan naar de gate, waar het lange wachten begint. Eerst wachten op toegang naar de wachtruimte, dan wachten op toegang tot de tweede wachtruimte en dan naar het vliegtuig. We vliegen overigens met één passagier minder, iemand heeft z’n vliegtuig gemist. Dat zorgde echter wel voor een vertraging van een kwartier. Ach, op een vlucht van bijna 10 uur maakt dat ook niet meer uit...
De vlucht op zich verliep prettig. Het toestel was niet helemaal vol. Wij zaten in het midden, met z’n tweeën op een rij van drie stoelen. Al gauw bleek dat de rij achter ons vrij bleef, dus die heeft Gea direct geconfisqueerd. Hadden we allebei een rij van 3 voor ons alleen.
Hoewel we Comfort Class hadden geboekt, moesten we voor een Personal Entertainment-set fors betalen. Er werden verder geen films vertoont, dus als je iets wilde kijken moest je wel zo’n ding huren. Daarnaast was het met het voedsel en de drankjes weer wel goed geregeld.
Na een kleine 10 uur kwamen we dan aan op Aruba. Dan blijkt Aruba inderdaad Nederlands: Onze eerste Nederlands kennismaking was een Seatrade schip wat in de haven lag. Dat was het eerste wat we eigenlijk vanuit het vliegtuig zagen. Na de landing snel uit het vliegtuig, door de douane en naar de bus. De tocht naar het resort op Palm Beach duurde een dik half uur, maar best leuk. Dwars door Oranjestad, genoeg te zien onderweg.
Het is bijzonder om Aruba zo te zien. De verkeersborden zijn net als bij ons, ze spreken Nederlands, en nog meer van dat soort dingen. Je bent meteen thuis aan de andere kant van de wereld. En de mensen hier zijn hartstikke aardig. En de Antilliaanse mentaliteit vier hier natuurlijk hoogtij: Lekker rustig aan. Hetgeen je trouwens zó oppakt hier.
Ons resort (The Mill) ligt net niet aan het strand. We zitten aan de andere kant van de weg. Die moeten we dus oversteken, en dan door de lobby van Westin om op het supermooie witte strand te komen. Ach, wat bijzonder vervelend...
Het resort is goed. Mooi opgezet, aardige mensen, groot zwembad, heerlijk. We hebben een hutje op 1-hoog (da’s dan ook direct de bovenste etage). Met een loeiende airco en een bad middenin het appartement. Naast het bed. Maar wel erg lekker (is een bubbelbad). Appartement is ook erg ruim. Wij zijn helemaal tevree hier in Aruba!
We zijn na het inchecken eerst maar eens even aan de bar bij het zwembad gaan zitten, onze welkomstdrankje genuttigd. Want, je moet toch eventjes wennen aan de temperatuur hier. Elke dag boven de dertig graden, maar wel met een verkoelend windje. Warm, maar niet te heet.
Daarna zijn we een rondje gaan lopen. Uiteraard eerst naar het strand en dan langs het strandpad een stuk verder. Alsof je in en film zit: Wit strand, met parasols van palmbladeren, de beroemde Divi-bomen, en een zee, zo helderblauw als we nog niet eerder hebben gezien. En daar loop je dan, langs het Mariott en je beseffend (onwillekeurig) dat hier Natalee Holloway werd vermoord. Die negatieve gedachte ben je ook zo weer kwijt hoor.
Omdat we ons nog niet hadden ingesmeerd (het was namelijk wat bewolkt) wilden we ook niet te ver wandelen. Op enig moment zijn we dan ook weer richting de weg gelopen en terug gegaan naar ons resort. Onderweg natuurlijk nog even wat winkels bekeken...
Terug zijn we eerst in onze jacuzzi gaan zitten. Heerlijk! Daarna maar eens aangekleed en gaan eten. In een tentje langs het strand uiteraard, die hadden we ’s middags al gezien.
We hebben daar echt heerlijk gezeten, tot 21:00u. Toen vielen bij ons zo ongeveer de luiken dicht. Wat wil je ook: De dag werd voor ons verlengd met 6 uur vanwege het tijdsverschil. We stonden om 4:15 al naast ons bedje en gingen om 21:30 (Antilliaanse tijd) weer onder de wol. Da’s een dag van 23 uur...
Om 5:00 vanmorgen stond Eric al voor de deur om ons weg te brengen. Dat betekende dat we om 4:15 al naast ons ledikantje stonden.
Hoezo vakantie?
Maar ach, het vooruitzicht is goed. We vliegen vandaag naar Aruba, waar we een aantal nachten zullen verblijven alvorens we naar Bonaire en Curaçao doorgaan. En we hebben er zin in! Gisteren de poezen naar Claudia gebracht, hun vaste logeeradres (nu nog spannender, want Claudia heeft sinds kort, naast de twee Spynxs, ook nog een Chinees Naakthondje). En de koffers alvast ingepakt.
Op Schiphol direct ingecheckt en toe samen met Eric nog even naar de Starbucks voordat we door de douane gingen. Eric zat nog in een jet-lag, die was net 2 dagen terug uit Bali. Dus dat kwam even goed uit (ons de lift naar Schiphol, Eric het feit dat ie naar Starbucks kon) :-)
Om half zeven zijn we door de douane gegaan. Nog even winkeltjes kijken en dan naar de gate, waar het lange wachten begint. Eerst wachten op toegang naar de wachtruimte, dan wachten op toegang tot de tweede wachtruimte en dan naar het vliegtuig. We vliegen overigens met één passagier minder, iemand heeft z’n vliegtuig gemist. Dat zorgde echter wel voor een vertraging van een kwartier. Ach, op een vlucht van bijna 10 uur maakt dat ook niet meer uit...
De vlucht op zich verliep prettig. Het toestel was niet helemaal vol. Wij zaten in het midden, met z’n tweeën op een rij van drie stoelen. Al gauw bleek dat de rij achter ons vrij bleef, dus die heeft Gea direct geconfisqueerd. Hadden we allebei een rij van 3 voor ons alleen.
Hoewel we Comfort Class hadden geboekt, moesten we voor een Personal Entertainment-set fors betalen. Er werden verder geen films vertoont, dus als je iets wilde kijken moest je wel zo’n ding huren. Daarnaast was het met het voedsel en de drankjes weer wel goed geregeld.
Na een kleine 10 uur kwamen we dan aan op Aruba. Dan blijkt Aruba inderdaad Nederlands: Onze eerste Nederlands kennismaking was een Seatrade schip wat in de haven lag. Dat was het eerste wat we eigenlijk vanuit het vliegtuig zagen. Na de landing snel uit het vliegtuig, door de douane en naar de bus. De tocht naar het resort op Palm Beach duurde een dik half uur, maar best leuk. Dwars door Oranjestad, genoeg te zien onderweg.
Het is bijzonder om Aruba zo te zien. De verkeersborden zijn net als bij ons, ze spreken Nederlands, en nog meer van dat soort dingen. Je bent meteen thuis aan de andere kant van de wereld. En de mensen hier zijn hartstikke aardig. En de Antilliaanse mentaliteit vier hier natuurlijk hoogtij: Lekker rustig aan. Hetgeen je trouwens zó oppakt hier.
Ons resort (The Mill) ligt net niet aan het strand. We zitten aan de andere kant van de weg. Die moeten we dus oversteken, en dan door de lobby van Westin om op het supermooie witte strand te komen. Ach, wat bijzonder vervelend...
Het resort is goed. Mooi opgezet, aardige mensen, groot zwembad, heerlijk. We hebben een hutje op 1-hoog (da’s dan ook direct de bovenste etage). Met een loeiende airco en een bad middenin het appartement. Naast het bed. Maar wel erg lekker (is een bubbelbad). Appartement is ook erg ruim. Wij zijn helemaal tevree hier in Aruba!
We zijn na het inchecken eerst maar eens even aan de bar bij het zwembad gaan zitten, onze welkomstdrankje genuttigd. Want, je moet toch eventjes wennen aan de temperatuur hier. Elke dag boven de dertig graden, maar wel met een verkoelend windje. Warm, maar niet te heet.
Daarna zijn we een rondje gaan lopen. Uiteraard eerst naar het strand en dan langs het strandpad een stuk verder. Alsof je in en film zit: Wit strand, met parasols van palmbladeren, de beroemde Divi-bomen, en een zee, zo helderblauw als we nog niet eerder hebben gezien. En daar loop je dan, langs het Mariott en je beseffend (onwillekeurig) dat hier Natalee Holloway werd vermoord. Die negatieve gedachte ben je ook zo weer kwijt hoor.
Omdat we ons nog niet hadden ingesmeerd (het was namelijk wat bewolkt) wilden we ook niet te ver wandelen. Op enig moment zijn we dan ook weer richting de weg gelopen en terug gegaan naar ons resort. Onderweg natuurlijk nog even wat winkels bekeken...
Terug zijn we eerst in onze jacuzzi gaan zitten. Heerlijk! Daarna maar eens aangekleed en gaan eten. In een tentje langs het strand uiteraard, die hadden we ’s middags al gezien.
We hebben daar echt heerlijk gezeten, tot 21:00u. Toen vielen bij ons zo ongeveer de luiken dicht. Wat wil je ook: De dag werd voor ons verlengd met 6 uur vanwege het tijdsverschil. We stonden om 4:15 al naast ons bedje en gingen om 21:30 (Antilliaanse tijd) weer onder de wol. Da’s een dag van 23 uur...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
11 mei 2009 - dag 1 van de reis.