Nou, daar zijn we dan, weer aan de andere kant van de wereld, in New York.
Na een dag vol emoties...
Ruud, Yvonne, Jermaine en Rachel waren gisteravond al bij ons in Almere gekomen. Dit was wel zo handig omdat we vandaag best vroeg moesten vertrekken. Het vliegtuig zou om 10:15 vertrekken van Schiphol, dus wij zijn om 5:00 begonnen met opstaan. Zodat we om 6:30 allemaal fris en fruitig aan de krentenbollen zaten.
Om 6:40 vertrokken we lopend, door het donkere maar vooral koude Almere richting de bushalte. Het vroor een graad of 8, maar door de harde wind voelde het aan als -15. Dit was ook voorspeld, dus daar waren we op voorbereid. Met de bus naar Almere Centraal en daar per trein verder.
En daar begon het al: Bij Weesp waren de wissels bevroren (de NS leert het na al die jaren ook echt niet) en dus dikke vertraging.
Al met al viel het wel mee en waren we om even over achten op Schiphol. Daar ingecheckt via de automaten en de bagage afgeleverd. De koffer van Jermaine was het zwaarst: 12.1 kg. Die van Yvonne het lichtst, namelijk 9 kg. Aangezien we per persoon met 23 kg. terug mogen komen naar Nederland, zal er wel flink worden geshopt dachten we zo!
Om 8:40 moesten we al bij de gate zijn. De gebruikelijke interviews (deze keer met strikvragen, om zeker te weten wat onze relatie tot elkaar was en of we echt zeker wisten dat we onze koffers zelf hadden ingepakt), en op naar de controle. We hoefden onze schoenen deze keer niet eens uit te trekken, en Kees werd zowaar niet eens gefouilleerd. Ruud wel, die was deze keer aan de beurt.
Het vliegtuig vertrok met 45 minuten vertraging. Maar, de beloofde 8:40 aan vliegtijd zouden we niet halen, na 7:11 (da’s geen typefout hoor, die 11 minuten is echt zo bedoeld) zouden we in New York JFK aankomen. Maar dat was nog niet zo gemakkelijk.
Het eerste deel van de vlucht verliep uitstekend. Lekker rustig. Beetje film kijken, muziek luisteren en slapen natuurlijk. We lagen ondanks de vertraging goed op schema. Maar, in New York was het nogal slecht weer. Dikke regen en een harde wind. Een uur voor de landing kregen we er al mee te maken. Turbulentie.
Door het slechte weer konden we niet meteen landen en moesten we wat rondjes vliegen. Het toestel schommelde en schudde behoorlijk.
Op enig moment werd de landing ingezet en werd het geschud en geschommel wel echt erg.
Schuin achter ons ging een grote neger zo erg over z’n nek van al deze ellende, dat hij de passagiere voor hem onder kotste, en de rest aan de stoelen en wanden plakte. Gadver. Wat een smerig gezicht en wat een meur... Volgens ons zijn er daardoor nog wel meer mensen over hun nek gegaan. Bah.
Het landen was erg ruig. Tot exact het moment dat de piloot de touchdown maakte, dat was er een uit het boekje. Geen enkel probleem vanaf dat moment meer.
Aangekomen op JFK waren de gangbare procedures rond de douane snel afgehandeld, zonder enig probleem. Dus wij met z’n zessen naar buiten, waar we meteen aangesproken werden door een smoezelig figuur die ons wel even met zijn grote auto naar ons hotel zou brengen. We hadden meteen door dat dit niet een officiële chauffeur was, en hij zag er behoorlijk shabby uit. Maar toch gingen we de uitdaging aan. De prijs was snel gemaakt, en de beste man haalde zijn auto uit de parkeergarage. Inderdaad pasten we er met z’n zessen inclusief bagage in. Maar echt schoon was de auto niet. De chauffeur trouwens ook niet. Stonk ook een beetje. Aan de auto mankeerde van alles: De benzine was op, volgens de meters. Gold ook voor de ruitensproeiervloeistof. Die was ook echt op, want het regende echt hard, en de ramen waren nauwelijks schoon te krijgen, zo ver waren deze. Maar, zonder problemen kwamen we aan in ons hotel.
Het Thirty Thirty hotel is netjes, maar niet al te luxe. De kamers zijn klein, maar schoon. meer dan slapen en douchen kun je er niet, en dat verwachten we eigenlijk ook niet. Best tevreden mee dus. Zit op de kruising tussen E30 Street en Madison Avenue. Lekker centraal in Manhattan dus.
Nadat we onze spullen hadden weggebracht besloten we even een stukje te gaan wandelen, richting Broadway, en daar een Starbucks (sorry Evelien) op te zoeken. Zodat we plan-de-campagne konden maken voor de komende dagen. Door een kleine inschattingsfout van Kees liepen we echter precies de verkeerde kant op. Dat hadden we snel door, en eenmaal omgedraaid zagen we ook meteen een Starbucks. Dus dat was uiteindelijk meteen geregeld. Gelukkig wel, want het regende ondertussen weer pijpenstelen.
Na een uurtje plannen maken bij de Starbucks, bleek de regen te zijn gestopt. We besloten alsnog richting Broadway te lopen, en vanaf daar nar Times Square. Waar we vlak voor het donker aankwamen. Het blijft toch altijd een indrukwekkende plek, dat Times Square. De Toys-R-Us met een reuzenrad midden in de winkel, de M&M’s shop, de enorme reclames aan de gebouwen die elke keer weer massaler lijken te zijn geworden. Echt gaaf hoor.
Nadat we ons weer een poosje aan dit geweld hadden vergaapt, zijn we terug gelopen. Tegenover het hotel zit een leuk restaurantje, Crooked Knife genaamd, waar we zijn gaan eten. Het leek wel Vietnam: Alles wat we bestelden werd gelijktijdig gebracht, zodat het voorgerecht en het hoofdgerecht samen op tafel stonden. Ach wat, als het maar lekker is. En dat was het zeker.
Daarna terug naar onze kamers. 21:00u locale tijd gingen de luiken van Gea dicht. Kees was nog even met zijn verslag bezig. Tja, dat moet ook gebeuren.
Morgen op tijd op, dan gaan we naar downtown Manhattan. In ieder geval zoeken naar Uggs voor een heleboel mensen...
Na een dag vol emoties...
Ruud, Yvonne, Jermaine en Rachel waren gisteravond al bij ons in Almere gekomen. Dit was wel zo handig omdat we vandaag best vroeg moesten vertrekken. Het vliegtuig zou om 10:15 vertrekken van Schiphol, dus wij zijn om 5:00 begonnen met opstaan. Zodat we om 6:30 allemaal fris en fruitig aan de krentenbollen zaten.
Om 6:40 vertrokken we lopend, door het donkere maar vooral koude Almere richting de bushalte. Het vroor een graad of 8, maar door de harde wind voelde het aan als -15. Dit was ook voorspeld, dus daar waren we op voorbereid. Met de bus naar Almere Centraal en daar per trein verder.
En daar begon het al: Bij Weesp waren de wissels bevroren (de NS leert het na al die jaren ook echt niet) en dus dikke vertraging.
Al met al viel het wel mee en waren we om even over achten op Schiphol. Daar ingecheckt via de automaten en de bagage afgeleverd. De koffer van Jermaine was het zwaarst: 12.1 kg. Die van Yvonne het lichtst, namelijk 9 kg. Aangezien we per persoon met 23 kg. terug mogen komen naar Nederland, zal er wel flink worden geshopt dachten we zo!
Om 8:40 moesten we al bij de gate zijn. De gebruikelijke interviews (deze keer met strikvragen, om zeker te weten wat onze relatie tot elkaar was en of we echt zeker wisten dat we onze koffers zelf hadden ingepakt), en op naar de controle. We hoefden onze schoenen deze keer niet eens uit te trekken, en Kees werd zowaar niet eens gefouilleerd. Ruud wel, die was deze keer aan de beurt.
Het vliegtuig vertrok met 45 minuten vertraging. Maar, de beloofde 8:40 aan vliegtijd zouden we niet halen, na 7:11 (da’s geen typefout hoor, die 11 minuten is echt zo bedoeld) zouden we in New York JFK aankomen. Maar dat was nog niet zo gemakkelijk.
Het eerste deel van de vlucht verliep uitstekend. Lekker rustig. Beetje film kijken, muziek luisteren en slapen natuurlijk. We lagen ondanks de vertraging goed op schema. Maar, in New York was het nogal slecht weer. Dikke regen en een harde wind. Een uur voor de landing kregen we er al mee te maken. Turbulentie.
Door het slechte weer konden we niet meteen landen en moesten we wat rondjes vliegen. Het toestel schommelde en schudde behoorlijk.
Op enig moment werd de landing ingezet en werd het geschud en geschommel wel echt erg.
Schuin achter ons ging een grote neger zo erg over z’n nek van al deze ellende, dat hij de passagiere voor hem onder kotste, en de rest aan de stoelen en wanden plakte. Gadver. Wat een smerig gezicht en wat een meur... Volgens ons zijn er daardoor nog wel meer mensen over hun nek gegaan. Bah.
Het landen was erg ruig. Tot exact het moment dat de piloot de touchdown maakte, dat was er een uit het boekje. Geen enkel probleem vanaf dat moment meer.
Aangekomen op JFK waren de gangbare procedures rond de douane snel afgehandeld, zonder enig probleem. Dus wij met z’n zessen naar buiten, waar we meteen aangesproken werden door een smoezelig figuur die ons wel even met zijn grote auto naar ons hotel zou brengen. We hadden meteen door dat dit niet een officiële chauffeur was, en hij zag er behoorlijk shabby uit. Maar toch gingen we de uitdaging aan. De prijs was snel gemaakt, en de beste man haalde zijn auto uit de parkeergarage. Inderdaad pasten we er met z’n zessen inclusief bagage in. Maar echt schoon was de auto niet. De chauffeur trouwens ook niet. Stonk ook een beetje. Aan de auto mankeerde van alles: De benzine was op, volgens de meters. Gold ook voor de ruitensproeiervloeistof. Die was ook echt op, want het regende echt hard, en de ramen waren nauwelijks schoon te krijgen, zo ver waren deze. Maar, zonder problemen kwamen we aan in ons hotel.
Het Thirty Thirty hotel is netjes, maar niet al te luxe. De kamers zijn klein, maar schoon. meer dan slapen en douchen kun je er niet, en dat verwachten we eigenlijk ook niet. Best tevreden mee dus. Zit op de kruising tussen E30 Street en Madison Avenue. Lekker centraal in Manhattan dus.
Nadat we onze spullen hadden weggebracht besloten we even een stukje te gaan wandelen, richting Broadway, en daar een Starbucks (sorry Evelien) op te zoeken. Zodat we plan-de-campagne konden maken voor de komende dagen. Door een kleine inschattingsfout van Kees liepen we echter precies de verkeerde kant op. Dat hadden we snel door, en eenmaal omgedraaid zagen we ook meteen een Starbucks. Dus dat was uiteindelijk meteen geregeld. Gelukkig wel, want het regende ondertussen weer pijpenstelen.
Na een uurtje plannen maken bij de Starbucks, bleek de regen te zijn gestopt. We besloten alsnog richting Broadway te lopen, en vanaf daar nar Times Square. Waar we vlak voor het donker aankwamen. Het blijft toch altijd een indrukwekkende plek, dat Times Square. De Toys-R-Us met een reuzenrad midden in de winkel, de M&M’s shop, de enorme reclames aan de gebouwen die elke keer weer massaler lijken te zijn geworden. Echt gaaf hoor.
Nadat we ons weer een poosje aan dit geweld hadden vergaapt, zijn we terug gelopen. Tegenover het hotel zit een leuk restaurantje, Crooked Knife genaamd, waar we zijn gaan eten. Het leek wel Vietnam: Alles wat we bestelden werd gelijktijdig gebracht, zodat het voorgerecht en het hoofdgerecht samen op tafel stonden. Ach wat, als het maar lekker is. En dat was het zeker.
Daarna terug naar onze kamers. 21:00u locale tijd gingen de luiken van Gea dicht. Kees was nog even met zijn verslag bezig. Tja, dat moet ook gebeuren.
Morgen op tijd op, dan gaan we naar downtown Manhattan. In ieder geval zoeken naar Uggs voor een heleboel mensen...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
1 december 2010 - dag 1 van de reis.