En daar gaan we dan! Samen met Sven en Caro naar New York. We hebben er erg veel zin in, en hebben al weken voorpret gehad. En nu gaat het gebeuren :-)
Om 04:15 staat we op, snel douchen en aankleden en naar de bushalte. Wij gaan met de bus/trein naar Schiphol, Sven en Caro per auto. We hebben niet zo’n grote auto meer dat we daar met 4 personen + koffers in kunnen. Wat een gemis...
Om 6:30 staan we op Schiphol. Het was druk in de trein, maar alles verliep soepel. Echter geen Sven en Caro in het zicht, maar iets later waren zij er toch ook.
Inchecken moest via de automaten (wat een gedoe allemaal) en vervolgens gewoon in de rij om de koffers af te geven. Modernisering is geen echte vooruitgang op Schiphol, het lijkt allemaal wat langer te duren. Na de douane nog even een broodje en koffie, snel nog even wat shoppen en dan is het al weer tijd om naar de gate te lopen. We kunnen zonder al te veel oponthoud door naar het vliegtuig. We zitten achterin in een 757-200. Het is best krap, vooral Sven met z’n lange benen heeft daar last van. Maar die heeft een soulmate gevonden om de smart te delen, voor Kees (schuin voor Sven) zit een jongen die zo mogelijk nog langer is...
We vertrekken met wat vertraging. De vlucht gaat vlot. We kijken films, eten, drinken en we slapen wat. Toch duurt 7:45u dan best nog lang. Na 3 uur hadden we het gevoel dat we al heel lang onderweg waren. Om 11:30 USA tijd landen we dan op Newark, na een hobbelige laatste half uur. Diverse mensen moesten gebruik maken van het bekende spuugzakje... Wij gelukkig niet. Uiteindelijk viel de vlucht allemaal best mee, maar we gaan toch nadenken om te upgraden voor de terugreis. Best een krap toestel dit...
Op het vliegveld moeten we even wachten op de douane, dat gaat allemaal wat langzamer met al die controles. Maar toch staan we vrij vlot op Amerikaans grondgebied, en lopen naar de band waar onze koffers al vrolijk rondjes aan het draaien zijn. Spullen pakken en dan naar buiten, waar de Amerikaanse Shirma Rouse ons al op staat te wachten om ons te voorzien van een passend taxibusje. Het pastje wel, wij met z’n vieren in dat taxibusje. Het busje zelf was, net als z’n bestuurder, al wat oud. De vering was bedroevend, het was allemaal wat vies en versleten. Met achter het stuurwiel een weinig spraakzame Amerikaan, die ons wel netjes via de Lincoln Tunnel naar 8th Ave bracht, waar ons hotel staat. Het Wyndham New Yorker. Staat half in de steigers, zo blijkt, dus we hadden al angst dat we een steiger voor ons raam zouden aantreffen. Gea helemaal gelukkig, want er staat een portier mét lange jas en hoed voor de deur. Da’s toch leuk?
De kamers waren nog niet gereed, maar we werden al wel ingecheckt. Later zouden we het kamernummer wel horen, dat kan pas na drieën. En het was nog maar half twee. Wij snel andere kleren aan (het is verschrikkelijk mooi weer, dus een t-shirt kan heel goed) en de koffers ingeleverd en de straat op!
Heerlijk weer. Qua temperatuur en om weer hier te zijn. Drukte van belang op straat, zoals iedereen die ooit in New York is geweest wel kent. We lopen 34th street in richting 7th Ave en dan richting Times Square. Zit hier om de hoek (praktisch). Onderweg nog even een AT&T simkaart voor de mifi van Sven gehaald (kunnen we gewoon met onze mobiele toestellen verbinding mee maken zodat we via een pre-paid abonnement het internet op kunnen, het is 2015 nietwaar). Op Times Square kijken we wat rond en besluiten dan om naar Planet Hollywood te gaan voor de lunch. Op Times Square dus. Het is daar lekker rustig. En het is een leuke ruimte waar we zitten. Helemaal rond met overal relikwieën uit films. We denken een broodje en wat soep te nemen, maar we zijn in Amerika he. Alles in Amerikaanse afmetingen, dus beste porties. Het smaakt lekker, en we krijgen alles behalve de soep op. Die was net te veel. Sven en Kees namen Mountain Dew bij het eten. Dat schijnt het helemaal te zijn en in Nederland hebben ze dat niet. Best lekker spul hoor!
Na het eten gaan we de straat weer op. Via een andere route lopen we terug naar het hotel, want de kamers zullen wel gereed zijn. En dat is zo. Helaas zitten we niet naast elkaar, niet eens op de zelfde etage. Sven en Caro zitten op de 33ste etage, wij op de 36ste. We gaan eerst met z’n vieren naar de kamer van Sven en Caro, even kijken hoe dat er uit ziet en wat het uitzicht is. Nou, dat valt reuze mee! Prima uitzicht en geen steiger voor de deur. Dan door naar onze kamer. En die heeft een mogelijk nog mooier uitzicht, ook zonder steiger. We kijken neer op het Madison Square Garden Stadium en in de verte zien we de nieuwe Freedom Tower staan. En het Vrijheidsbeeld. Plus alles wat er tussenin zit natuurlijk. Gaaf hoor.
We spreken om 18:30 af in de lobby en gaan even wat relaxen op de kamer. Even bijkomen. We zijn inmiddels ook al 18 uur in touw. Na even lekker te hebben gedut en gedoucht staan we om 18:30 in de lobby. Sven en Caro zijn er al, en we lopen de straat weer op. Caro stelt voor om in het Grand Central Train Station te gaan eten, daar zit namelijk een soort food-court. Wij zijn daar nog nooit geweest en wandelen die kant op. Overigens zit er een uitstekende treinverbinding tussen Penn Station (het station naast het hotel) en Grand Central, maar dat doen we niet: We gaan lekker lopen, terwijl de zon langzaam aan onder gaat. We genieten volop!
Het Grand Central doet aan de buitenkant niet vermoeden wat zich aan de binnenkant bevindt: Het geveltje stelt niet echt heel veel voor, zeker niet voor New Yorkse begrippen. Binnen kom je in een hele andere wereld Groot, oud (maar erg goed onderhouden) en een prachtig gebouw met erg veel marmer! We vergapen ons een beetje aan de schoonheid en lopen dan door naar beneden. Caro heeft niets te veel gezegd: Een ruim opgezet food-court met alles er op en er aan. We lopen een rondje en zoeken een plekje terwijl de dames op voedsel-tocht vertrekken. Ach, zo ging het miljoenen jaren geleden ook al, dus dat voelt goed :-)
We hebben prima te eten en te drinken. Vervolgens lopen we terug naar het hotel, uiteraard via Times Square dat zo mogelijk nog mooier aandoet, nu het donker is. Wat een indrukwekkend schouwspel is dat toch steeds maar weer. Onderweg kopen we een fles wijn en wat water. In het hotel gaan we nog even op onze kamer een afzakkertje nemen en genieten van het geweldige uitzicht. En dan is het 22:00u. We zijn al meer dan 24 uur in touw, dus het wordt tijd om te gaan slapen. We merken niet eens dat we de kussens raken...
Om 04:15 staat we op, snel douchen en aankleden en naar de bushalte. Wij gaan met de bus/trein naar Schiphol, Sven en Caro per auto. We hebben niet zo’n grote auto meer dat we daar met 4 personen + koffers in kunnen. Wat een gemis...
Om 6:30 staan we op Schiphol. Het was druk in de trein, maar alles verliep soepel. Echter geen Sven en Caro in het zicht, maar iets later waren zij er toch ook.
Inchecken moest via de automaten (wat een gedoe allemaal) en vervolgens gewoon in de rij om de koffers af te geven. Modernisering is geen echte vooruitgang op Schiphol, het lijkt allemaal wat langer te duren. Na de douane nog even een broodje en koffie, snel nog even wat shoppen en dan is het al weer tijd om naar de gate te lopen. We kunnen zonder al te veel oponthoud door naar het vliegtuig. We zitten achterin in een 757-200. Het is best krap, vooral Sven met z’n lange benen heeft daar last van. Maar die heeft een soulmate gevonden om de smart te delen, voor Kees (schuin voor Sven) zit een jongen die zo mogelijk nog langer is...
We vertrekken met wat vertraging. De vlucht gaat vlot. We kijken films, eten, drinken en we slapen wat. Toch duurt 7:45u dan best nog lang. Na 3 uur hadden we het gevoel dat we al heel lang onderweg waren. Om 11:30 USA tijd landen we dan op Newark, na een hobbelige laatste half uur. Diverse mensen moesten gebruik maken van het bekende spuugzakje... Wij gelukkig niet. Uiteindelijk viel de vlucht allemaal best mee, maar we gaan toch nadenken om te upgraden voor de terugreis. Best een krap toestel dit...
Op het vliegveld moeten we even wachten op de douane, dat gaat allemaal wat langzamer met al die controles. Maar toch staan we vrij vlot op Amerikaans grondgebied, en lopen naar de band waar onze koffers al vrolijk rondjes aan het draaien zijn. Spullen pakken en dan naar buiten, waar de Amerikaanse Shirma Rouse ons al op staat te wachten om ons te voorzien van een passend taxibusje. Het pastje wel, wij met z’n vieren in dat taxibusje. Het busje zelf was, net als z’n bestuurder, al wat oud. De vering was bedroevend, het was allemaal wat vies en versleten. Met achter het stuurwiel een weinig spraakzame Amerikaan, die ons wel netjes via de Lincoln Tunnel naar 8th Ave bracht, waar ons hotel staat. Het Wyndham New Yorker. Staat half in de steigers, zo blijkt, dus we hadden al angst dat we een steiger voor ons raam zouden aantreffen. Gea helemaal gelukkig, want er staat een portier mét lange jas en hoed voor de deur. Da’s toch leuk?
De kamers waren nog niet gereed, maar we werden al wel ingecheckt. Later zouden we het kamernummer wel horen, dat kan pas na drieën. En het was nog maar half twee. Wij snel andere kleren aan (het is verschrikkelijk mooi weer, dus een t-shirt kan heel goed) en de koffers ingeleverd en de straat op!
Heerlijk weer. Qua temperatuur en om weer hier te zijn. Drukte van belang op straat, zoals iedereen die ooit in New York is geweest wel kent. We lopen 34th street in richting 7th Ave en dan richting Times Square. Zit hier om de hoek (praktisch). Onderweg nog even een AT&T simkaart voor de mifi van Sven gehaald (kunnen we gewoon met onze mobiele toestellen verbinding mee maken zodat we via een pre-paid abonnement het internet op kunnen, het is 2015 nietwaar). Op Times Square kijken we wat rond en besluiten dan om naar Planet Hollywood te gaan voor de lunch. Op Times Square dus. Het is daar lekker rustig. En het is een leuke ruimte waar we zitten. Helemaal rond met overal relikwieën uit films. We denken een broodje en wat soep te nemen, maar we zijn in Amerika he. Alles in Amerikaanse afmetingen, dus beste porties. Het smaakt lekker, en we krijgen alles behalve de soep op. Die was net te veel. Sven en Kees namen Mountain Dew bij het eten. Dat schijnt het helemaal te zijn en in Nederland hebben ze dat niet. Best lekker spul hoor!
Na het eten gaan we de straat weer op. Via een andere route lopen we terug naar het hotel, want de kamers zullen wel gereed zijn. En dat is zo. Helaas zitten we niet naast elkaar, niet eens op de zelfde etage. Sven en Caro zitten op de 33ste etage, wij op de 36ste. We gaan eerst met z’n vieren naar de kamer van Sven en Caro, even kijken hoe dat er uit ziet en wat het uitzicht is. Nou, dat valt reuze mee! Prima uitzicht en geen steiger voor de deur. Dan door naar onze kamer. En die heeft een mogelijk nog mooier uitzicht, ook zonder steiger. We kijken neer op het Madison Square Garden Stadium en in de verte zien we de nieuwe Freedom Tower staan. En het Vrijheidsbeeld. Plus alles wat er tussenin zit natuurlijk. Gaaf hoor.
We spreken om 18:30 af in de lobby en gaan even wat relaxen op de kamer. Even bijkomen. We zijn inmiddels ook al 18 uur in touw. Na even lekker te hebben gedut en gedoucht staan we om 18:30 in de lobby. Sven en Caro zijn er al, en we lopen de straat weer op. Caro stelt voor om in het Grand Central Train Station te gaan eten, daar zit namelijk een soort food-court. Wij zijn daar nog nooit geweest en wandelen die kant op. Overigens zit er een uitstekende treinverbinding tussen Penn Station (het station naast het hotel) en Grand Central, maar dat doen we niet: We gaan lekker lopen, terwijl de zon langzaam aan onder gaat. We genieten volop!
Het Grand Central doet aan de buitenkant niet vermoeden wat zich aan de binnenkant bevindt: Het geveltje stelt niet echt heel veel voor, zeker niet voor New Yorkse begrippen. Binnen kom je in een hele andere wereld Groot, oud (maar erg goed onderhouden) en een prachtig gebouw met erg veel marmer! We vergapen ons een beetje aan de schoonheid en lopen dan door naar beneden. Caro heeft niets te veel gezegd: Een ruim opgezet food-court met alles er op en er aan. We lopen een rondje en zoeken een plekje terwijl de dames op voedsel-tocht vertrekken. Ach, zo ging het miljoenen jaren geleden ook al, dus dat voelt goed :-)
We hebben prima te eten en te drinken. Vervolgens lopen we terug naar het hotel, uiteraard via Times Square dat zo mogelijk nog mooier aandoet, nu het donker is. Wat een indrukwekkend schouwspel is dat toch steeds maar weer. Onderweg kopen we een fles wijn en wat water. In het hotel gaan we nog even op onze kamer een afzakkertje nemen en genieten van het geweldige uitzicht. En dan is het 22:00u. We zijn al meer dan 24 uur in touw, dus het wordt tijd om te gaan slapen. We merken niet eens dat we de kussens raken...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 1 - 28 april 2015