De
laatste dag... We zijn vroeg wakker.
Aankleden, koffer inpakken en naar beneden. We gaan vandaag nog naar een gospel-kerk. Dat hebben we ver vooraf al geboekt, en het lijkt ons erg leuk, zo’n zingende meute.
Maar, daarvoor moeten we wel eerst uitchecken, want we komen pas na twaalven terug in het hotel om onze bagage te halen en naar het vliegveld te gaan (we moeten uiterlijk 12:00 uitchecken).
Dus uitchecken en dan ontbijten. Om even over negen lopen we de straat op, we moeten op 8th Ave zijn tussen 43h en 44th street. Dat is gemakkelijk te vinden. We melden ons en kunnen meteen door naar de bus die ons rondtoert in Harlem en dan naar de kerk brengt. Ja, we gaan naar de kerk...
Het eerste deel van de toch voert natuurlijk uptown. We hebben een dame die ons gidst, en in heel rap tempo de verhalen verteld die ze moet vertellen, terwijl ze ondertussen, in één adem door, elke weggebruiker bekritiseerd en ook nog als navigatie systeem fungeert voor de Japanse chauffeur. Leuk is het wel, al was het alleen maar omdat het zulks verrekkes lekker weer is.
Voordat we bij de kerk zijn stoppen we nog een paar keer. De eerste keer om een huisje te bekijken waar iemand bijzonder gewoond heeft. Geen idee wie of wat, we volgen het hele verhaal niet, we staan gewoon om ons heen te kijken. De tweede stop voert ons door een leuk klein straatje, weer naar een andere mansion (don’t mention the mansion...). Waar ook een belangrijk iemand heeft gewoond. Ook geen idee wie, want ook hier staan we meer van het weer te genieten dan op te letten.
In Harlem is er één ding heel anders dan downtown: Het is hier heerlijk rustig op straat. Geen gillende sirenes, geen hoogbouw, geen drommen mensen. Gewoon rust. Wat een feestje.
Op enig moment moeten we dan toch echt naar de kerk, want daar moeten we om 11:00u zijn. En dat gaan we niet redden: Er is vandaag een fietstocht in de stad, waardoor veel wegen afgesloten zijn. We zullen het laatste deel moeten lopen, wat we dan ook doen. Het is ook maar 2 blokken, dus dat kan best.
We lopen langs diverse kerken, en verwachten dan ook dat we in een dergelijk gebouw naar binnen moeten. Maar dat is niet zo. Wij komen aan bij een soortement buurthuis. De Greater Central Baptist Church. De dienst is al begonnen. Het is een haveloos, oud gebouw, en zo zijn ook de mensen die de dienst uitvoeren. Dat hadden we ons er niet van voorgesteld...
Wel wordt er volop gezongen. De liedjes worden in maximaal formaat uitgevoerd, waardoor we eigenlijk maar 4 liedjes te horen krijgen. Begeleiding op een echt oud orgel, precies zoals het moet, en een drumstel wat van ellende uit elkaar valt. Het eerste nummer wordt op drums begeleidt door een fanatieke dame, die er een mooie groove in heeft. De rest van de nummers door een jongeman die enkel een vierkwartsmaat kan onderhouden, en elke break volledig uit de maat weet te raken.
Maar, het is wel leuk om te zien. De mensen hebben er erg veel lol in (amen!). Ze gaan volledig uit hun dak (yeah!) in elk liedje wat ze uitvoeren (praise the lord!!). Precies zoals je verwacht.
Enkel de gehele entourage is niet wat het zou moeten zijn. Foto’s mochten er niet worden gemaakt, maar toch deed Kees dat. Dit soort ongein moet je immers vastleggen.
Toch zijn we blij dat we deze tocht ondernomen hebben. Om 12:30 zijn we weer op het vertrekpunt op 44th street. We lopen richting hotel, en halen donuts bij Dunkin’ Donut. Lekker! Op Penn Plaza, zo heeft dus dat pleintje naast ons hotel kwam Kees op enig moment achter, omdat dit wel heel erg groot op de borden is aangegeven..., gaan we lekker in het zonnetje zitten. Tot even na tweeën, dan lopen we terug naar het hotel. De koffers pakken en dan is ons vervoer er ook al. Kees en Sven hadden gisteren al een grote auto geregeld om ons naar het vliegveld te brengen. Die toch verloopt voorspoedig. Het inchecken op het vliegveld gaat ook lekker rap. Ook via een automaat, waar zelfs de bagagelabels al uit rollen. En toch gaat het stukken sneller dan op Schiphol. En het is hier minstens zo druk.
Dan door de douane, waar Sven nog even een akkefietje met een douanier heeft (die zegt dat hij z’n mega Kyboe gewoon om mag houden, terwijl vervolgens de detectiepoortjes op tilt slaan waardoor het klokje en de riem alsnog af moeten. Ja, da’s een beetje onhandig inderdaad) maar toch zonder kleerscheuren z’n weg mag vervolgen.
We hebben nog tijd om een hapje te eten. Dat doen we in een restaurant waar je per persoon een iPad op tafel hebt waarmee je kunt bestellen. En als je je bestelling gedaan hebt dan kun je je creditcard even door de paslezer (die aan de iPad zit) halen en komt de order vanzelf naar je toe. Cash betalen kan tegenwoordig niet meer...
En toch werkt het systeem niet vlekkeloos. Bij elke order komt men vragen of het wel klopt of wat je precies besteld hebt. Ja, daar hebben we die iPads toch voor? Omdat men dus minder voor ons hoeft te doen passen we de hoogte van de fooi aan naar beneden. Service mag worden betaald, maar dan moet je ook wel daadwerkelijk iets doen lijkt ons. Valt in slechte aarde, of men is van nature zo chagrijnig in deze Italiaanse tent, waar ze overigens geen cappuccino serveren...
Dan het vliegtuig in. We zitten niet bij elkaar: Sven heeft stoelen bij de nooduitgang gereserveerd voor hem en Caro, want de beenruimte op de heenreis was wel heel erg krap. Dit zit stukken beter. En we hoeven maar 7 uur terug te vliegen. En vertrekken prompt een half uur te laat. De vlucht gaat redelijk. We kijken een film en slapen wat. Als we de landing inzetten zit er een voorhoofdsholte van Kees verstopt. En dat gaat pijn doen vanwege het luchtdruk verschil. Sven heeft exact hetzelfde probleem, maar dan met z’n oren. Dat is allemaal wat minder fijn.
Natuurlijk landen we op de polderbaan, maar meren af aan gate D2. Da’s lekker dichtbij. Natuurlijk komen onze koffers wel binnen op bijna de meest veraf gelegen bagageband, maar dat is al standaard op Schiphol. Wel hebben we redelijk vlot onze koffers en lopen naar buiten.
Dan nemen we afscheid van elkaar. Sven en Caro stappen weer in de auto, en wij gaan met de trein naar Almere. Om 9:15 zijn we thuis.
Wat hebben we een geweldige week gehad. Zeker voor herhaling vatbaar! Topweek.
Aankleden, koffer inpakken en naar beneden. We gaan vandaag nog naar een gospel-kerk. Dat hebben we ver vooraf al geboekt, en het lijkt ons erg leuk, zo’n zingende meute.
Maar, daarvoor moeten we wel eerst uitchecken, want we komen pas na twaalven terug in het hotel om onze bagage te halen en naar het vliegveld te gaan (we moeten uiterlijk 12:00 uitchecken).
Dus uitchecken en dan ontbijten. Om even over negen lopen we de straat op, we moeten op 8th Ave zijn tussen 43h en 44th street. Dat is gemakkelijk te vinden. We melden ons en kunnen meteen door naar de bus die ons rondtoert in Harlem en dan naar de kerk brengt. Ja, we gaan naar de kerk...
Het eerste deel van de toch voert natuurlijk uptown. We hebben een dame die ons gidst, en in heel rap tempo de verhalen verteld die ze moet vertellen, terwijl ze ondertussen, in één adem door, elke weggebruiker bekritiseerd en ook nog als navigatie systeem fungeert voor de Japanse chauffeur. Leuk is het wel, al was het alleen maar omdat het zulks verrekkes lekker weer is.
Voordat we bij de kerk zijn stoppen we nog een paar keer. De eerste keer om een huisje te bekijken waar iemand bijzonder gewoond heeft. Geen idee wie of wat, we volgen het hele verhaal niet, we staan gewoon om ons heen te kijken. De tweede stop voert ons door een leuk klein straatje, weer naar een andere mansion (don’t mention the mansion...). Waar ook een belangrijk iemand heeft gewoond. Ook geen idee wie, want ook hier staan we meer van het weer te genieten dan op te letten.
In Harlem is er één ding heel anders dan downtown: Het is hier heerlijk rustig op straat. Geen gillende sirenes, geen hoogbouw, geen drommen mensen. Gewoon rust. Wat een feestje.
Op enig moment moeten we dan toch echt naar de kerk, want daar moeten we om 11:00u zijn. En dat gaan we niet redden: Er is vandaag een fietstocht in de stad, waardoor veel wegen afgesloten zijn. We zullen het laatste deel moeten lopen, wat we dan ook doen. Het is ook maar 2 blokken, dus dat kan best.
We lopen langs diverse kerken, en verwachten dan ook dat we in een dergelijk gebouw naar binnen moeten. Maar dat is niet zo. Wij komen aan bij een soortement buurthuis. De Greater Central Baptist Church. De dienst is al begonnen. Het is een haveloos, oud gebouw, en zo zijn ook de mensen die de dienst uitvoeren. Dat hadden we ons er niet van voorgesteld...
Wel wordt er volop gezongen. De liedjes worden in maximaal formaat uitgevoerd, waardoor we eigenlijk maar 4 liedjes te horen krijgen. Begeleiding op een echt oud orgel, precies zoals het moet, en een drumstel wat van ellende uit elkaar valt. Het eerste nummer wordt op drums begeleidt door een fanatieke dame, die er een mooie groove in heeft. De rest van de nummers door een jongeman die enkel een vierkwartsmaat kan onderhouden, en elke break volledig uit de maat weet te raken.
Maar, het is wel leuk om te zien. De mensen hebben er erg veel lol in (amen!). Ze gaan volledig uit hun dak (yeah!) in elk liedje wat ze uitvoeren (praise the lord!!). Precies zoals je verwacht.
Enkel de gehele entourage is niet wat het zou moeten zijn. Foto’s mochten er niet worden gemaakt, maar toch deed Kees dat. Dit soort ongein moet je immers vastleggen.
Toch zijn we blij dat we deze tocht ondernomen hebben. Om 12:30 zijn we weer op het vertrekpunt op 44th street. We lopen richting hotel, en halen donuts bij Dunkin’ Donut. Lekker! Op Penn Plaza, zo heeft dus dat pleintje naast ons hotel kwam Kees op enig moment achter, omdat dit wel heel erg groot op de borden is aangegeven..., gaan we lekker in het zonnetje zitten. Tot even na tweeën, dan lopen we terug naar het hotel. De koffers pakken en dan is ons vervoer er ook al. Kees en Sven hadden gisteren al een grote auto geregeld om ons naar het vliegveld te brengen. Die toch verloopt voorspoedig. Het inchecken op het vliegveld gaat ook lekker rap. Ook via een automaat, waar zelfs de bagagelabels al uit rollen. En toch gaat het stukken sneller dan op Schiphol. En het is hier minstens zo druk.
Dan door de douane, waar Sven nog even een akkefietje met een douanier heeft (die zegt dat hij z’n mega Kyboe gewoon om mag houden, terwijl vervolgens de detectiepoortjes op tilt slaan waardoor het klokje en de riem alsnog af moeten. Ja, da’s een beetje onhandig inderdaad) maar toch zonder kleerscheuren z’n weg mag vervolgen.
We hebben nog tijd om een hapje te eten. Dat doen we in een restaurant waar je per persoon een iPad op tafel hebt waarmee je kunt bestellen. En als je je bestelling gedaan hebt dan kun je je creditcard even door de paslezer (die aan de iPad zit) halen en komt de order vanzelf naar je toe. Cash betalen kan tegenwoordig niet meer...
En toch werkt het systeem niet vlekkeloos. Bij elke order komt men vragen of het wel klopt of wat je precies besteld hebt. Ja, daar hebben we die iPads toch voor? Omdat men dus minder voor ons hoeft te doen passen we de hoogte van de fooi aan naar beneden. Service mag worden betaald, maar dan moet je ook wel daadwerkelijk iets doen lijkt ons. Valt in slechte aarde, of men is van nature zo chagrijnig in deze Italiaanse tent, waar ze overigens geen cappuccino serveren...
Dan het vliegtuig in. We zitten niet bij elkaar: Sven heeft stoelen bij de nooduitgang gereserveerd voor hem en Caro, want de beenruimte op de heenreis was wel heel erg krap. Dit zit stukken beter. En we hoeven maar 7 uur terug te vliegen. En vertrekken prompt een half uur te laat. De vlucht gaat redelijk. We kijken een film en slapen wat. Als we de landing inzetten zit er een voorhoofdsholte van Kees verstopt. En dat gaat pijn doen vanwege het luchtdruk verschil. Sven heeft exact hetzelfde probleem, maar dan met z’n oren. Dat is allemaal wat minder fijn.
Natuurlijk landen we op de polderbaan, maar meren af aan gate D2. Da’s lekker dichtbij. Natuurlijk komen onze koffers wel binnen op bijna de meest veraf gelegen bagageband, maar dat is al standaard op Schiphol. Wel hebben we redelijk vlot onze koffers en lopen naar buiten.
Dan nemen we afscheid van elkaar. Sven en Caro stappen weer in de auto, en wij gaan met de trein naar Almere. Om 9:15 zijn we thuis.
Wat hebben we een geweldige week gehad. Zeker voor herhaling vatbaar! Topweek.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 6 - 3 mei 2015