Zo.
Vandaag de dag waar we al weer een poosje flink
naar toe hebben geleefd: Vakantie! En niet zomaar
vakantie, nee, we gaan wederom naar Amerika.
Deze keer een rondreis, in tegenstelling tot de reis in 2007, toen we vlak voor de kerst een weekje New York gingen doen.
Normaal gesproken doen we dezelfde bestemming niet 2x aan, maar Amerika is zo groot, dat we dit toch wel willen gaan doen. Overigens sluiten we niet uit dat er een vervolg komt met een derde, vierde of nog meer reizen naar het land van de onbegrensde mogelijkheden.
Dat de mogelijkheden onbegrensd zijn in Amerika ervaren we de eerste dag al, de dag van de reis er naar toe.
We slapen de eerste 2 nachten in het Marriott hotel op het vliegveld van New Ark, direct naast New York in de staat New Jersey. Aangezien we naast het vliegveld zitten, reist meteen de vraag waarom we niet direct van Schiphol naar New Ark vliegen. Da's korter en scheelt een hoop problemen.... Om bij het begin te beginnen:
We gaan vandaag dus naar Amerika. Chris is zo aardig om ons rond 8:30 in de auto te zetten en naar Schiphol te brengen. Aangezien het herfstvakantie is, is de drukte op de Nederlandse snelwegen (wat heet...) niet dermate groot dat er kilometers file staan. We durven het dus wel aan met de auto te gaan, en niet met de trein.
Ruim op tijd zijn we op Schiphol. Aangezien we vaker met Fax vliegen weten we dat we in vertrekhal 3 moeten zijn, want daar zit de Fox-balie. Kees had donderdag al online ingecheckt bij United Airlines. En dat was maar goed ook: Er waren nog slechts 2 plekken beschikbaar naast elkaar! Op de laatste rijen in de 767, rij 39 aan het raam. Konden we in ieder geval de hele reis bij elkaar zitten.
Eerst maar even een rondje lopen, en wat tijdschriften kopen. Tijd voor ontbijt, dus naar Pier|1 om te eten. Geen Mac deze keer, we vonden het hier nog net even te vroeg voor.
Op enig moment naar de gate, om in te checken. Dat liep allemaal erg voorspoedig.
De vlucht was redelijk aangenaam. We kregen op tijd ons natje en droogje, we werden prima verzorgd. Nu is het vliegen met United Airlines redelijk standaard. Niet iets waar je tranen van op je wangen krijgt van het lachen bijvoorbeeld. Er zijn nu dan ook nog steeds stewardessen die zich afvragen waarom Kees de tweede helft van de vlucht zo onbedaarlijk hardop zat te lachen. En wel zo erg dat de tranen inderdaad over zijn wangen liepen. Dat kwam echter omdat hij het boek Eendagsvlieg in een Wespennest van Sven van Veen (ofwel DJ Sven) aan het lezen was. Gaat over de aanloop naar het succes van DJ Sven en MC Miker G dat ze hadden met de Holiday Rap. En alles wat daarna hieruit voortvloeide. De humor en de schrijfstijl van Sven zijn ongekend (hij moet echt meer boeken gaan schrijven).
De vlucht vertrok 45 minuten te laat, om onbekende redenen. We zouden om 14:45 aankomen in Washington, om daar de aansluitende vlucht naar New York JFK te nemen. In Washington hadden we 2 uur om over te stappen. De piloot gaf voor vertrek aan dat de vlucht korter zou duren, ze zouden wat extra gas geven om de vertraging in te lopen. Dat lukte aardig, want met een vertraging van 20 minuten kwamen we op Dulles Washington aan. Wat een saai vliegveld. Alleen beton en geen ramen. Maar goed, we moesten haasten naar de douane. Want de Amerikanen zijn nog steeds zo achterdochtig dat ze iedereen en alles checken die het land in wil (overigens hebben wij de uitermate goede wijze gevonden om allerlei contrabande ongemerkt de USA binnen te krijgen). Maar al dat gedoe van die Amerikanen neemt nogal wat tijd in beslag. Zeker als je 20 minuten te laat landt en er net een 747 uit een ander land voor je is geland. Dan sta je namelijk achteraan bij de douane... Dat duurde en duurde dus, voordat we eindelijk aan de beurt waren. Nu moet je weten dat in Amerika één deel van de douane werkt voor de native Americans en één deel voor de buitenlanders. Er kwamen veel minder Amerikanen aan dan buitenlanders. Dus dat deel van de douane was redelijk snel klaar. Toevallig stonden wij nét op een punt in de wachtrij dat wij er uit werden gepikt om naar de douane voor de Amerikanen te gaan, om daar doorgang te krijgen.
Even rekenen: We hadden in Washington 2 uur tijd om over te stappen naar New York. We kwamen met een vertraging van 20 minuten aan en hebben 1 uur en 30 minuten staan te wachten bij de douane. Dat betekent nog 10 minuten voor de aansluitende vlucht!!! Omdat we voor de reis al in Nieuw Vennep naar een bijeenkomst van Fox waren geweest, waar ook andere leden van onze reisgroep aanwezig waren, wisten we dus wel ongeveer met wie we zouden reizen. En een aantal van deze mensen stond vóór ons in de rij. Maar, omdat wij uit de rij werden gepikt om bij de binnenlandse douane ons ding te doen, haalden we iedereen zo'n beetje ineens in. We hadden al het gevoel dat we ons moesten haasten. En dat dus gedaan. Het idiote is dat we eerst onze koffers moesten halen, en deze 100 meter verder weer in moesten leveren. Zonder dat de douane deze controleren. Iemand had alle koffers al van de band gehaald en deze netjes op een rij gezet. Wij dus spurten van de douane naar de band, om in één run onze koffers te pakken (stonden toevallig netjes naast elkaar en de koffer van Gea valt door zijn roze kleur wel erg op) en door te rennen naar de volgende gate, waar we de vlucht naar New York moesten pakken. En we hadden nog 10 minuten. Degenen die wel eens overgestapt zijn in Washington weten dat de hallen op dat vliegveld niet aan elkaar zijn gebouwd (kijk maar goed naar Die Hard 2 met Bruce Willis). We moesten dus met een shuttle naar een andere hal. Ook dat nog. Voor de ingang van de shuttle hangt een klok die aftelt naar de volgende vertrektijd van de shuttle. Nog 2 minuten tot de volgende vertrektijd, en nog 5 minuten om de aansluitende vlucht te halen. We werden al een tikje zenuwachtig. Zou de aansluitende vlucht wachten totdat iedereen er is? Het antwoord is simpel en stressverhogend: Nee. Men wacht niet. Ongeacht de tijd die de douane nodig heeft. Lekker handig...
De shuttle doet er 2.5 minuten over om naar de andere hal te rijden. Nog een halve minuut te gaan dus op het moment dat de shuttle in de andere hal aankomt. De spanning steeg, gelijk aan onze hartslag. Maar, niemand van de groep zat bij ons in de shuttle. Gaat dit wel goed dan? Terwijl we naar de gate rennen voor de vlucht naar New York horen we de final boarding call. We staan bij de gate... "Are you going to New York"? vraagt een vriendelijke dame die daar bij de gate staat aan ons. "Yes" is het simpele antwoord. "Well, then run like hell" zegt ze. Dus wij sprinten richting deur die toegang geeft tot het vliegtuig. Geheel tegen de zin van een douanebeambte, die toch wel even wil weten wat wij aan het doen zijn. "Sorry sir, this is some kind of security breach". Scheldwoorden bestaande uit 3 letters borrelen in ons op. Maar, de beambte ziet de situatie waarin we verkeren, scant onze boarding pass en stuurt ons de deur uit. "All the way down, last plane on the strip is yours". Wij rennen het vliegveld op, achter ons gaat de deur op slot. De gate is dicht. Zucht. Dat hebben we gehaald zeg! En we stappen aan boord van een kleine jet voor 50 personen die ons naar New York brengt. Maar, wij zijn de enige Nederlanders aan boord, en er zijn wel heel veel stoelen leeg. Zitten we wel in het goede vliegtuig? Snel checken. Ja, we zitten goed. Waar is dan de rest? Geen idee, en we gaan ons ook geen zorgen maken. Want het wordt toch niet meer anders. Wellicht is er een tweede vlucht die zij dan moeten nemen.
Na een vlucht van een uur, waarin we precies tussen twee wolkenlagen vliegen terwijl de zon onder gaat (prachtig schouwspel) landen we op New York JFK. De koffers komen op band 5 binnen zometeen. Dus wij naar band 5. Waar onze koffers echt niet aankomen. Shit, het volgende probleem doemt dus op.
Op enig moment ziet Kees een groezelig zwart mannetje met een karretje met een stuk of wat koffers de deur uit lopen. Zo'n deur waar je wel uit mag, maar nooit meer naar binnen mag. Maar, één van die koffers lijkt wel verdacht veel op de koffer van Gea. Het zal zeker toch niet... Kees achter die vent aan. Die verklaart de koffers van een andere band te hebben afgehaald (die in al die tijd niet heeft gedraaid, raar verhaal dus). Kees pikt de koffer van Gea in en gaat weer terug naar de lopende band. Wat dus technisch gezien niet zou mogen kunnen (maar, als je even wacht tot iemand de hal uit komt, gaat de deur dus open en kun je zó naar binnen sneaken). Ergo: Op deze wijze kun je dus duidelijk smokkelwaar Amerika binnen krijgen zonder gedoe met douane. We zijn blij dat we dit uitgevonden hebben, maar hebben echter geen idee wat we met deze info moeten. We hebben ook geen idee waar de koffer van Kees blijft, die is namelijk nog steeds niet binnen. En de transportbanden staan inmiddels stil... Weer een probleem dus: Koffer zoek. Balen als een stier. Degene die Herman Finkers kennen mogen het verhaal afmaken :-)
Maar goed, koffer zoek. Dus wij dit maar aangeven bij de douane. Daar vraag je je meteen af wat erger is: De koffer die zoek is, of de efficiency waarmee de Amerikanen hier mee om gaan, en dus verraden dat dit wel veel vaker gebeurt...
Ondertussen heeft Gea al iemand van Fox gezien en is daar naar toe gelopen. Na de formaliteiten voor het opsnorren van de verloren koffer voegt Kees zich ook bij deze dame. Een Zuid Afrikaanse die Riana heet. Aardig mens, met een prachtig accent. Die echter redelijk nerveus is, want wij zijn de enige van de groep van 12 personen die aan had moeten komen in New York. De rest van de groep heeft dus het vliegtuig naar New York gemist...
We gaan een plekje zoeken waar we even kunnen zitten. Riana gaat bellen om de zaken te regelen voor de overige 10, en gaat bellen met de buschauffeur, want die is ook zoek (en blijkt dik in de file te staan in de Lincoln tunnel). We horen dat de overige 10 pas om 23:00u zullen landen in New York. Ondertussen is het net half acht geweest en belt de chauffeur dat hij er bijna is. De groep van 2 van New York (lees Maleisië :-)) en Riana bedenken dat het tijd wordt om ergens iets te eten. We lopen naar buiten, naar Daniel. Onze chauffeur, die inmiddels met een mega-bus (zo'n luxe ding voor 50 personen) is gearriveerd. Daniel is niet echt vrolijk vanwege de idiote drukte die op de New Yorkse wegen gaande is op vrijdagavond, dat gebeurt anders namelijk nooit. Riana vraagt Daniel waar we ergens kunnen eten, rekening houdend met de bus. Die moet je dan wel ergens kunnen parkeren. Daniel zoekt even in zijn navigatie systeem en geeft aan geen goede mogelijkheid te vinden. We besluiten dus maar naar het hotel aan het vliegveld van New Ark te rijden, een dik uur onderweg dus. We zitten dus met 4 man in een mega bus. En, Riana en Daniel moeten om 23:00 weer op het vliegveld zijn om de overige 10 op te halen. Dus nog opschieten ook.
Ondertussen begint het te regenen. Ook dat nog, de reis begint goed. Maar wij houden de moed er zeker in en blijven lachen, ondanks dat we al bijna 24 uur op onze benen staan.
Het hotel is een keurig hotel. We leggen uit dat we een koffer missen en vragen waar we een tandenborstel kunnen halen (tuurlijk, de toilettas zit in de koffer van Kees...). De man achter de balie bedenkt zich echter niet, loopt weg en komt terug met een tasje met 2 tandenborstels, tandpasta, zeep, scheermesje, scheerzeep en nog veel meer. Ook hier zijn ze op dergelijke situaties voorbereid dus...
Onze kamer is netjes. We besluiten even op te frissen en dan in de hotelbar een snelle hap te nemen. Zo gezegd zo gedaan. We frissen ons op, eten een hamburger en drinken een drankje. Dan snel naar bed, we rollen om en morgen gaat om 07:00 de wekker.
Wat een dag... En als het nou eens bij deze ongein bleef...
Deze keer een rondreis, in tegenstelling tot de reis in 2007, toen we vlak voor de kerst een weekje New York gingen doen.
Normaal gesproken doen we dezelfde bestemming niet 2x aan, maar Amerika is zo groot, dat we dit toch wel willen gaan doen. Overigens sluiten we niet uit dat er een vervolg komt met een derde, vierde of nog meer reizen naar het land van de onbegrensde mogelijkheden.
Dat de mogelijkheden onbegrensd zijn in Amerika ervaren we de eerste dag al, de dag van de reis er naar toe.
We slapen de eerste 2 nachten in het Marriott hotel op het vliegveld van New Ark, direct naast New York in de staat New Jersey. Aangezien we naast het vliegveld zitten, reist meteen de vraag waarom we niet direct van Schiphol naar New Ark vliegen. Da's korter en scheelt een hoop problemen.... Om bij het begin te beginnen:
We gaan vandaag dus naar Amerika. Chris is zo aardig om ons rond 8:30 in de auto te zetten en naar Schiphol te brengen. Aangezien het herfstvakantie is, is de drukte op de Nederlandse snelwegen (wat heet...) niet dermate groot dat er kilometers file staan. We durven het dus wel aan met de auto te gaan, en niet met de trein.
Ruim op tijd zijn we op Schiphol. Aangezien we vaker met Fax vliegen weten we dat we in vertrekhal 3 moeten zijn, want daar zit de Fox-balie. Kees had donderdag al online ingecheckt bij United Airlines. En dat was maar goed ook: Er waren nog slechts 2 plekken beschikbaar naast elkaar! Op de laatste rijen in de 767, rij 39 aan het raam. Konden we in ieder geval de hele reis bij elkaar zitten.
Eerst maar even een rondje lopen, en wat tijdschriften kopen. Tijd voor ontbijt, dus naar Pier|1 om te eten. Geen Mac deze keer, we vonden het hier nog net even te vroeg voor.
Op enig moment naar de gate, om in te checken. Dat liep allemaal erg voorspoedig.
De vlucht was redelijk aangenaam. We kregen op tijd ons natje en droogje, we werden prima verzorgd. Nu is het vliegen met United Airlines redelijk standaard. Niet iets waar je tranen van op je wangen krijgt van het lachen bijvoorbeeld. Er zijn nu dan ook nog steeds stewardessen die zich afvragen waarom Kees de tweede helft van de vlucht zo onbedaarlijk hardop zat te lachen. En wel zo erg dat de tranen inderdaad over zijn wangen liepen. Dat kwam echter omdat hij het boek Eendagsvlieg in een Wespennest van Sven van Veen (ofwel DJ Sven) aan het lezen was. Gaat over de aanloop naar het succes van DJ Sven en MC Miker G dat ze hadden met de Holiday Rap. En alles wat daarna hieruit voortvloeide. De humor en de schrijfstijl van Sven zijn ongekend (hij moet echt meer boeken gaan schrijven).
De vlucht vertrok 45 minuten te laat, om onbekende redenen. We zouden om 14:45 aankomen in Washington, om daar de aansluitende vlucht naar New York JFK te nemen. In Washington hadden we 2 uur om over te stappen. De piloot gaf voor vertrek aan dat de vlucht korter zou duren, ze zouden wat extra gas geven om de vertraging in te lopen. Dat lukte aardig, want met een vertraging van 20 minuten kwamen we op Dulles Washington aan. Wat een saai vliegveld. Alleen beton en geen ramen. Maar goed, we moesten haasten naar de douane. Want de Amerikanen zijn nog steeds zo achterdochtig dat ze iedereen en alles checken die het land in wil (overigens hebben wij de uitermate goede wijze gevonden om allerlei contrabande ongemerkt de USA binnen te krijgen). Maar al dat gedoe van die Amerikanen neemt nogal wat tijd in beslag. Zeker als je 20 minuten te laat landt en er net een 747 uit een ander land voor je is geland. Dan sta je namelijk achteraan bij de douane... Dat duurde en duurde dus, voordat we eindelijk aan de beurt waren. Nu moet je weten dat in Amerika één deel van de douane werkt voor de native Americans en één deel voor de buitenlanders. Er kwamen veel minder Amerikanen aan dan buitenlanders. Dus dat deel van de douane was redelijk snel klaar. Toevallig stonden wij nét op een punt in de wachtrij dat wij er uit werden gepikt om naar de douane voor de Amerikanen te gaan, om daar doorgang te krijgen.
Even rekenen: We hadden in Washington 2 uur tijd om over te stappen naar New York. We kwamen met een vertraging van 20 minuten aan en hebben 1 uur en 30 minuten staan te wachten bij de douane. Dat betekent nog 10 minuten voor de aansluitende vlucht!!! Omdat we voor de reis al in Nieuw Vennep naar een bijeenkomst van Fox waren geweest, waar ook andere leden van onze reisgroep aanwezig waren, wisten we dus wel ongeveer met wie we zouden reizen. En een aantal van deze mensen stond vóór ons in de rij. Maar, omdat wij uit de rij werden gepikt om bij de binnenlandse douane ons ding te doen, haalden we iedereen zo'n beetje ineens in. We hadden al het gevoel dat we ons moesten haasten. En dat dus gedaan. Het idiote is dat we eerst onze koffers moesten halen, en deze 100 meter verder weer in moesten leveren. Zonder dat de douane deze controleren. Iemand had alle koffers al van de band gehaald en deze netjes op een rij gezet. Wij dus spurten van de douane naar de band, om in één run onze koffers te pakken (stonden toevallig netjes naast elkaar en de koffer van Gea valt door zijn roze kleur wel erg op) en door te rennen naar de volgende gate, waar we de vlucht naar New York moesten pakken. En we hadden nog 10 minuten. Degenen die wel eens overgestapt zijn in Washington weten dat de hallen op dat vliegveld niet aan elkaar zijn gebouwd (kijk maar goed naar Die Hard 2 met Bruce Willis). We moesten dus met een shuttle naar een andere hal. Ook dat nog. Voor de ingang van de shuttle hangt een klok die aftelt naar de volgende vertrektijd van de shuttle. Nog 2 minuten tot de volgende vertrektijd, en nog 5 minuten om de aansluitende vlucht te halen. We werden al een tikje zenuwachtig. Zou de aansluitende vlucht wachten totdat iedereen er is? Het antwoord is simpel en stressverhogend: Nee. Men wacht niet. Ongeacht de tijd die de douane nodig heeft. Lekker handig...
De shuttle doet er 2.5 minuten over om naar de andere hal te rijden. Nog een halve minuut te gaan dus op het moment dat de shuttle in de andere hal aankomt. De spanning steeg, gelijk aan onze hartslag. Maar, niemand van de groep zat bij ons in de shuttle. Gaat dit wel goed dan? Terwijl we naar de gate rennen voor de vlucht naar New York horen we de final boarding call. We staan bij de gate... "Are you going to New York"? vraagt een vriendelijke dame die daar bij de gate staat aan ons. "Yes" is het simpele antwoord. "Well, then run like hell" zegt ze. Dus wij sprinten richting deur die toegang geeft tot het vliegtuig. Geheel tegen de zin van een douanebeambte, die toch wel even wil weten wat wij aan het doen zijn. "Sorry sir, this is some kind of security breach". Scheldwoorden bestaande uit 3 letters borrelen in ons op. Maar, de beambte ziet de situatie waarin we verkeren, scant onze boarding pass en stuurt ons de deur uit. "All the way down, last plane on the strip is yours". Wij rennen het vliegveld op, achter ons gaat de deur op slot. De gate is dicht. Zucht. Dat hebben we gehaald zeg! En we stappen aan boord van een kleine jet voor 50 personen die ons naar New York brengt. Maar, wij zijn de enige Nederlanders aan boord, en er zijn wel heel veel stoelen leeg. Zitten we wel in het goede vliegtuig? Snel checken. Ja, we zitten goed. Waar is dan de rest? Geen idee, en we gaan ons ook geen zorgen maken. Want het wordt toch niet meer anders. Wellicht is er een tweede vlucht die zij dan moeten nemen.
Na een vlucht van een uur, waarin we precies tussen twee wolkenlagen vliegen terwijl de zon onder gaat (prachtig schouwspel) landen we op New York JFK. De koffers komen op band 5 binnen zometeen. Dus wij naar band 5. Waar onze koffers echt niet aankomen. Shit, het volgende probleem doemt dus op.
Op enig moment ziet Kees een groezelig zwart mannetje met een karretje met een stuk of wat koffers de deur uit lopen. Zo'n deur waar je wel uit mag, maar nooit meer naar binnen mag. Maar, één van die koffers lijkt wel verdacht veel op de koffer van Gea. Het zal zeker toch niet... Kees achter die vent aan. Die verklaart de koffers van een andere band te hebben afgehaald (die in al die tijd niet heeft gedraaid, raar verhaal dus). Kees pikt de koffer van Gea in en gaat weer terug naar de lopende band. Wat dus technisch gezien niet zou mogen kunnen (maar, als je even wacht tot iemand de hal uit komt, gaat de deur dus open en kun je zó naar binnen sneaken). Ergo: Op deze wijze kun je dus duidelijk smokkelwaar Amerika binnen krijgen zonder gedoe met douane. We zijn blij dat we dit uitgevonden hebben, maar hebben echter geen idee wat we met deze info moeten. We hebben ook geen idee waar de koffer van Kees blijft, die is namelijk nog steeds niet binnen. En de transportbanden staan inmiddels stil... Weer een probleem dus: Koffer zoek. Balen als een stier. Degene die Herman Finkers kennen mogen het verhaal afmaken :-)
Maar goed, koffer zoek. Dus wij dit maar aangeven bij de douane. Daar vraag je je meteen af wat erger is: De koffer die zoek is, of de efficiency waarmee de Amerikanen hier mee om gaan, en dus verraden dat dit wel veel vaker gebeurt...
Ondertussen heeft Gea al iemand van Fox gezien en is daar naar toe gelopen. Na de formaliteiten voor het opsnorren van de verloren koffer voegt Kees zich ook bij deze dame. Een Zuid Afrikaanse die Riana heet. Aardig mens, met een prachtig accent. Die echter redelijk nerveus is, want wij zijn de enige van de groep van 12 personen die aan had moeten komen in New York. De rest van de groep heeft dus het vliegtuig naar New York gemist...
We gaan een plekje zoeken waar we even kunnen zitten. Riana gaat bellen om de zaken te regelen voor de overige 10, en gaat bellen met de buschauffeur, want die is ook zoek (en blijkt dik in de file te staan in de Lincoln tunnel). We horen dat de overige 10 pas om 23:00u zullen landen in New York. Ondertussen is het net half acht geweest en belt de chauffeur dat hij er bijna is. De groep van 2 van New York (lees Maleisië :-)) en Riana bedenken dat het tijd wordt om ergens iets te eten. We lopen naar buiten, naar Daniel. Onze chauffeur, die inmiddels met een mega-bus (zo'n luxe ding voor 50 personen) is gearriveerd. Daniel is niet echt vrolijk vanwege de idiote drukte die op de New Yorkse wegen gaande is op vrijdagavond, dat gebeurt anders namelijk nooit. Riana vraagt Daniel waar we ergens kunnen eten, rekening houdend met de bus. Die moet je dan wel ergens kunnen parkeren. Daniel zoekt even in zijn navigatie systeem en geeft aan geen goede mogelijkheid te vinden. We besluiten dus maar naar het hotel aan het vliegveld van New Ark te rijden, een dik uur onderweg dus. We zitten dus met 4 man in een mega bus. En, Riana en Daniel moeten om 23:00 weer op het vliegveld zijn om de overige 10 op te halen. Dus nog opschieten ook.
Ondertussen begint het te regenen. Ook dat nog, de reis begint goed. Maar wij houden de moed er zeker in en blijven lachen, ondanks dat we al bijna 24 uur op onze benen staan.
Het hotel is een keurig hotel. We leggen uit dat we een koffer missen en vragen waar we een tandenborstel kunnen halen (tuurlijk, de toilettas zit in de koffer van Kees...). De man achter de balie bedenkt zich echter niet, loopt weg en komt terug met een tasje met 2 tandenborstels, tandpasta, zeep, scheermesje, scheerzeep en nog veel meer. Ook hier zijn ze op dergelijke situaties voorbereid dus...
Onze kamer is netjes. We besluiten even op te frissen en dan in de hotelbar een snelle hap te nemen. Zo gezegd zo gedaan. We frissen ons op, eten een hamburger en drinken een drankje. Dan snel naar bed, we rollen om en morgen gaat om 07:00 de wekker.
Wat een dag... En als het nou eens bij deze ongein bleef...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
23 oktober 2009 - dag 1 van de reis.