Terwijl
we dit zitten te tiepen is het al na middernacht,
en zitten we in een hotel op Miami Beach. 10 Hoog,
terwijl we de branding horen ruisen, omdat we een
kamer met zeezicht én balkon hebben. Wat vervelend
:-)
En wat een dag.
Begon al goed. Onze wake-up call zou om 6:30 zijn. Alles wat er kwam, geen wake-up call. Gelukkig waren we zelf om half zeven al wakker, zodat we netjes op tijd beneden waren. Riana had om 6 uur een wake-up call willen hebben, helaas, ook zij had er geen gekregen.
Iedereen was overigens om 8 uur present, we moesten namelijk echt om 8 uur vertrekken.
Vandaag gaan we namelijk naar Key West. Da's meer dan 200km rijden. Over 42 bruggen die de verschillende eilanden en eilandjes met elkaar verbind. Nu zijn sommige bruggen zo kort dat je ze nauwelijks op merkt, maar bijvoorbeeld de 7 miles bridge is dus 7 mijl lang, en die merk je echt wel op.
Het weer is prima. Bewolkt, maar een goede temperatuur. We stappen vol goede moed in de bus, de laatste dag dat we zo ver met de bus reizen...
Eerste stop is een McDonalds, voor koffie. Echter, als we uit moeten stappen komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Roger probeert de bus zo dicht als mogelijk bij de ingang te krijgen, maar toch zin we redelijk nat. Met name onze blote voeten in de slippers zijn nat.
Overigens is dat zó weer droog hier, dus niet erg.
Tweede stop is het meest zuidelijke punt van het vaste land van Amerika, op Key West. Daar staat een monumentje, waar we natuurlijk mee op de foto moeten. Het weer is dan al weer perfect: Beetje bewolkt, zodat het niet te heet is.
We vervolgen onze weg naar Downtown Key West. Het lijkt hier net alsof je in een film van de jaren 20 stapt: Alle huizen zijn in deze stijl gebouwd of hersteld. Erg leuk om te zien. En met de muziek die je overal hoort en alle motoren die hier rijden lijkt het net alsof je in een motor-film zit. De meeste motoren die hier rijden zijn choppers met stoere kerels zonder motorkleding en helm, of toerfietsen met even stoere kerels in motorkleding. En heel veel Harley's natuurlijk.
We beginnen downtown met een korte stadswandeling. Riana laat ons een aantal kenmerken zien waaronder de alom befaamde kroeg Sloppy Joe's. Wij hebben er nog nooit van gehoord, maar het schijnt hier wereld beroemd te zijn. Het is dan 11:45, en we krijgen tot 15:45 de tijd om ons zelf te vermaken in Key West.
We gaan dus maar eens flink rondlopen hier. Erg leuk om allemaal te zien. Veel winkels, met van alles wat Uiteraard de nodige toeristische zaken.
We lunchen bij het Hardrock Café. Hadden we even niet in de gaten, want ook deze zit in een oud gebouw, zonder een grote gitaar aan de muur. We merkten het pas vanwege de bediening. Een rauwe kerel met een hoop humor. Leek heel erg op een oudere Dook, had z'n grote broer kunnen zijn van 50.
Na de lunch nog even verder lopen en uiteindelijk naar Sloppy Joe's. Daar hadden we afgesproken om weer te verzamelen. We zijn er als eerste en bestellen wat te drinken. Langzamerhand komt iedereen opdagen en gaan we weer terug naar de bus.
Roger rijdt ons door de straten van Key West, op weg naar Highway 1. Die begint hier bij Mile Marker 0. Da's natuurlijk een bijzonder punt, dus daar willen we een foto van. Helaas, net te laat met de camera. Dus Roger nog eens een rondje Key West, zodat we dit bord toch op de foto kunnen zetten.
De terugtocht zal circa 4 uur duren, naar ons hotel in Miami. We stoppen op Key Islamorada. We zouden de zonsondergang (of het Zonzakken, zoals Riana dat noemt) hier moeten zien, maar we komen er pas aan als het al bijna donker is. Gea weet toch een paar mooie foto's te maken. We drinken hier wat en gaan dan de laatste twee uur van de tocht aanvangen. In de bus kijken we naar de laatste James Bond film, die we met moeite aan de praat krijgen. Gelukkig weet Kees de technische oplossing voor het probleem. We zien de film net niet uit, op het eind begeeft het geluid het. We zitten dan al midden in Miami, dus we hebben buiten genoeg andere dingen te zien.
Om 20:45 komen we aan in het Deauville Beach Resort, het hotel waar we de komende 3 nachten zullen verblijven. Wat een enorm hotel zeg. De lobby is zo groot als 2 voetbalvelden, onvoorstelbaar (en wij hebben toch al een hoop hotels gezien in de wereld). Snel de koffers wegbrengen en dan weer naar beneden, want we gaan met z'n allen uit eten. Dit is namelijk de laatste avond van Riana, die gaat ons morgen na de stadstour verlaten...
Overigens is dit ook meteen het afscheid van Roger. Hij moet meteen met de bus door naar Fort Lauderdale, hij gaat dus ook niet mee eten. Erg jammer, maar het is niet anders.
We eten bij Norman's, aan de andere kant van de straat. Het is een luidruchtige tent, waar veel TV's aan staan en men naar het honkbal kijkt. Wel gezellig en lekker overigens, het eten is er goed en de porties Amerikaans. Veel dus.
Om 23:30 gaan we terug naar het hotel. We zitten in de lobby, om daar nog even na te praten over de reis. Dit lukt niet in het restaurant, daar is het te lawaaierig. Riana heeft voor ons allemaal een Amerikaans vlaggetje en een envelop met een briefje erin waarin ze ons bedankt voor de fijne reis de we gehad hebben. Blijkbaar zijn we toch een erg leuke groep. Want, Kees had vanmiddag al een mailtje van Daniel (onze eerste chauffeur) ontvangen waarin hij aangaf ons toch ook een erg leuke groep gevonden te hebben. Leuk toch?
En nu zitten we op onze hotelkamer, te genieten van het ruisen van de zee. Want verder hoor je hier niets. Heerlijk. In de verte rommelt er onweer, en we zien de bliksemschichten door de lucht schieten. Mooier kan het toch bijna niet zijn?
Straks gauw slapen, morgen om 7:30 opstaan. Ene Peter komt langs, die gaat ons Miami laten zien. We zijn benieuwd...
En wat een dag.
Begon al goed. Onze wake-up call zou om 6:30 zijn. Alles wat er kwam, geen wake-up call. Gelukkig waren we zelf om half zeven al wakker, zodat we netjes op tijd beneden waren. Riana had om 6 uur een wake-up call willen hebben, helaas, ook zij had er geen gekregen.
Iedereen was overigens om 8 uur present, we moesten namelijk echt om 8 uur vertrekken.
Vandaag gaan we namelijk naar Key West. Da's meer dan 200km rijden. Over 42 bruggen die de verschillende eilanden en eilandjes met elkaar verbind. Nu zijn sommige bruggen zo kort dat je ze nauwelijks op merkt, maar bijvoorbeeld de 7 miles bridge is dus 7 mijl lang, en die merk je echt wel op.
Het weer is prima. Bewolkt, maar een goede temperatuur. We stappen vol goede moed in de bus, de laatste dag dat we zo ver met de bus reizen...
Eerste stop is een McDonalds, voor koffie. Echter, als we uit moeten stappen komt de regen met bakken uit de lucht vallen. Roger probeert de bus zo dicht als mogelijk bij de ingang te krijgen, maar toch zin we redelijk nat. Met name onze blote voeten in de slippers zijn nat.
Overigens is dat zó weer droog hier, dus niet erg.
Tweede stop is het meest zuidelijke punt van het vaste land van Amerika, op Key West. Daar staat een monumentje, waar we natuurlijk mee op de foto moeten. Het weer is dan al weer perfect: Beetje bewolkt, zodat het niet te heet is.
We vervolgen onze weg naar Downtown Key West. Het lijkt hier net alsof je in een film van de jaren 20 stapt: Alle huizen zijn in deze stijl gebouwd of hersteld. Erg leuk om te zien. En met de muziek die je overal hoort en alle motoren die hier rijden lijkt het net alsof je in een motor-film zit. De meeste motoren die hier rijden zijn choppers met stoere kerels zonder motorkleding en helm, of toerfietsen met even stoere kerels in motorkleding. En heel veel Harley's natuurlijk.
We beginnen downtown met een korte stadswandeling. Riana laat ons een aantal kenmerken zien waaronder de alom befaamde kroeg Sloppy Joe's. Wij hebben er nog nooit van gehoord, maar het schijnt hier wereld beroemd te zijn. Het is dan 11:45, en we krijgen tot 15:45 de tijd om ons zelf te vermaken in Key West.
We gaan dus maar eens flink rondlopen hier. Erg leuk om allemaal te zien. Veel winkels, met van alles wat Uiteraard de nodige toeristische zaken.
We lunchen bij het Hardrock Café. Hadden we even niet in de gaten, want ook deze zit in een oud gebouw, zonder een grote gitaar aan de muur. We merkten het pas vanwege de bediening. Een rauwe kerel met een hoop humor. Leek heel erg op een oudere Dook, had z'n grote broer kunnen zijn van 50.
Na de lunch nog even verder lopen en uiteindelijk naar Sloppy Joe's. Daar hadden we afgesproken om weer te verzamelen. We zijn er als eerste en bestellen wat te drinken. Langzamerhand komt iedereen opdagen en gaan we weer terug naar de bus.
Roger rijdt ons door de straten van Key West, op weg naar Highway 1. Die begint hier bij Mile Marker 0. Da's natuurlijk een bijzonder punt, dus daar willen we een foto van. Helaas, net te laat met de camera. Dus Roger nog eens een rondje Key West, zodat we dit bord toch op de foto kunnen zetten.
De terugtocht zal circa 4 uur duren, naar ons hotel in Miami. We stoppen op Key Islamorada. We zouden de zonsondergang (of het Zonzakken, zoals Riana dat noemt) hier moeten zien, maar we komen er pas aan als het al bijna donker is. Gea weet toch een paar mooie foto's te maken. We drinken hier wat en gaan dan de laatste twee uur van de tocht aanvangen. In de bus kijken we naar de laatste James Bond film, die we met moeite aan de praat krijgen. Gelukkig weet Kees de technische oplossing voor het probleem. We zien de film net niet uit, op het eind begeeft het geluid het. We zitten dan al midden in Miami, dus we hebben buiten genoeg andere dingen te zien.
Om 20:45 komen we aan in het Deauville Beach Resort, het hotel waar we de komende 3 nachten zullen verblijven. Wat een enorm hotel zeg. De lobby is zo groot als 2 voetbalvelden, onvoorstelbaar (en wij hebben toch al een hoop hotels gezien in de wereld). Snel de koffers wegbrengen en dan weer naar beneden, want we gaan met z'n allen uit eten. Dit is namelijk de laatste avond van Riana, die gaat ons morgen na de stadstour verlaten...
Overigens is dit ook meteen het afscheid van Roger. Hij moet meteen met de bus door naar Fort Lauderdale, hij gaat dus ook niet mee eten. Erg jammer, maar het is niet anders.
We eten bij Norman's, aan de andere kant van de straat. Het is een luidruchtige tent, waar veel TV's aan staan en men naar het honkbal kijkt. Wel gezellig en lekker overigens, het eten is er goed en de porties Amerikaans. Veel dus.
Om 23:30 gaan we terug naar het hotel. We zitten in de lobby, om daar nog even na te praten over de reis. Dit lukt niet in het restaurant, daar is het te lawaaierig. Riana heeft voor ons allemaal een Amerikaans vlaggetje en een envelop met een briefje erin waarin ze ons bedankt voor de fijne reis de we gehad hebben. Blijkbaar zijn we toch een erg leuke groep. Want, Kees had vanmiddag al een mailtje van Daniel (onze eerste chauffeur) ontvangen waarin hij aangaf ons toch ook een erg leuke groep gevonden te hebben. Leuk toch?
En nu zitten we op onze hotelkamer, te genieten van het ruisen van de zee. Want verder hoor je hier niets. Heerlijk. In de verte rommelt er onweer, en we zien de bliksemschichten door de lucht schieten. Mooier kan het toch bijna niet zijn?
Straks gauw slapen, morgen om 7:30 opstaan. Ene Peter komt langs, die gaat ons Miami laten zien. We zijn benieuwd...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
04 november 2009 - dag 13 van de
reis.