Om
07:00u gaat de telefoon. De wek-service. Tijd om
weer op te staan.
We hebben prima geslapen, elk op een apart bed deze keer.
Vandaag gaan we onderweg naar Niagara Falls. Een lange reis voor de boeg van bijna 700km.
Eerst maar eens opstaan en ontbijten. Net als Kees staat te tandenpoetsen gaat de telefoon nogmaals. Is Riana. Zij verteld dat de koffer van Kees binnen een uur in het hotel aanwezig is. Inmiddels verheugen we er ons niet meer op: Eerst zien, dan geloven...
We lopen naar de ontbijtzaal en horen dat er de afgelopen nacht toch 2 koffers binnen zijn gebracht bij een tweetal personen. Er zit dus wel beweging in het verhaal. Halverwege het ontbijt komt een stralende Daniel de zaal ingelopen, met de koffer van Kees. Nou, dat is een hartelijk weerzien! Eindelijk een schone onderbroek, een schoon shirt en schone sokken. Hehe. Dat mocht ook wel eens. Snel het ontbijt wegwerken en naar de kamer. Omkleden en de andere spullen pakken, want we moeten gaan.
Ondertussen horen we van de andere reisgasten wat zei allemaal hebben uitgespookt in New York gisteren. Ze zijn zelfs met een stretched limo wezen rijden, dus ook zei hebben zich prima vermaakt.
De reis wordt vanmorgen aangepast. Er is nog één koffer zoek. Riana heeft het niet aangedurfd om deze op transport te zetten, want voor hetzelfde geld is de koffer dan een halve dag onderweg. En dat kan niet, want wij vertrekken zelf ook. Dus is afgesproken dat we eerst naar New York JFK rijden o de verloren koffer op te halen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Voordeel is wel dat we nogmaals door Manhattan kunnen rijden om naar JFK te komen. En het is een bijzonder mooie dag. Strak blauwe lucht, niet te druk (het is immers zondag) en iedereen in een puik humeur. Dus wij onderweg.
Op JFK blijkt de koffer inderdaad klaar te staan. Nou, alle koffers zijn weer terecht! Dus onderweg naar Niagara Falls.
Niagara Falls ligt op de grens tussen Amerika en Canada. Vanaf JFK komen we langs wat bezienswaardigheden van New York. Football stadions, en natuurlijk het Convention Centre (bekend uit de film Man in Black met Will Smith. Dat zijn die twee torens met die ruimtevaartuigen er op waar die ruimtegast mee weg wil).
We rijden via de staat New Jersey en komen uiteindelijk weer in de staat New York terecht. Dat lijkt om, maar dat is het niet. Het eerste deel van de reis gaat over de interstate. Dat schiet lekker op, temeer Daniel flink het gas er op houdt, want we lopen een uur achter op schema (ja, Angelique, ook hier geldt "Relax, you're on vacation", maar we moeten de afspraken wel halen natuurlijk :-)).
Op enig moment komen we op de locatie waar we gaan lunchen. Een lopend buffet op Amerikaanse wijze. Veel en vet dus. Je ziet daar ouders met kinderen die allemaal enorm dik zijn, en hele borden vol scheppen met voer. Zelf hebben we Martin die meerdere borden vol schept en leeg eet, maar die is niet dik Die heeft gewoon honger... Het eten is er best lekker, er is van alles te vinden. We komen niets te kort dus.
Na de lunch de bus weer in, op naar de volgende stop. We gaan nu van de interstate af en rijden meer binnendoor. Nog steeds wel op een soortement snelweg, maar de omgeving is mooier. Nu zitten we hier natuurlijk in de herfst, en de kleuren aan de bomen zijn echt heel mooi. Vooral op zo'n dag als vandaag met veel zonneschijn. Dit weer hadden we overigens gisteren moeten hebben... We rijden langs Seneca Lake. Dat is één van de vijf meren die samen bekend staan als "God's Hand". Samen vormen die vijf meren namelijk de vorm van 5 vingers. Dit meer is 60 mijl lang, en heeft prachtige uitzichten. Halverwege komen we bij een winery. Een wijngaard dus, die zitten hier overigens met bosjes. Blijkbaar is het hier goed druiven verbouwen, we zien de ene wijngaard na de andere namelijk. Wij gaan naar Winery Glenora. Deze heeft Riana uitgekozen vanwege de enorm mooie ligging. Het uitzicht is dan inderdaad ok erg mooi. We gaan wijn proeven, althans de personen die dat willen. En mogen, want als je jonger dan 21 bent mag je niet drinken hier. Helma wordt gevraagd of ze al 21 is, en ze schiet acuut in de lag: Ze is al 29 namelijk, en ziet er gewoon jong uit. Al die vrouwen dus direct vragen wat "haar geheim" is om er zo jong uit te zien...
Het wijn proeven was leuk en lekker, maar stelde eigenlijk helemaal niets voor. Er werd niets uitgelegd, je kreeg gewoon te horen wat voor wijn er werd ingeschonken en die mocht je proeven. Er zaten een aantal lekkere wijnen bij volgens Kees, die direct ook maar een flesje kocht. Na de proeverij weer de bus in, de laatste miles moesten nog worden afgelegd.
We rijden letterlijk de zonsondergang tegemoet. Overigens voorzien van een vreemd fenomeen: Aan weerszijden van de zon, op gelijke hoogte met de zon zagen we een stukje regenboog. Wat beter kijkend zagen we die aan de bovenkant van de ondergaande zon ook. Alsof er een regenboog rond de zon stond. Niemand kon dat fenomeen verklaren.
Over een paar dagen is het hier Halloween (dat vieren wij in Orlando). We komen door diverse typisch Amerikaanse dorpen en steden, waar men al druk bezig is met de versieringen voor Halloween. Dat leeft hier toch echt heel erg blijkbaar. Overal pompoenen te koop, en overal versieringen. Zal nog wel erger worden de komende dagen.
Op enig moment moest Daniel tanken. Bij een tankstation dus een pauze ingelast voor koffie en een sanitair ontspannend bezoek. Hierna moesten we nog een aantal miles rijden, maar we waren op het eind. Vlak bij Niagara Falls aangekomen zagen we borden dat de grensovergang een vertraging opleverde. Van ca. 30 minuten. Nou, fijn dan. Ben je de hele dag onderweg, het was inmiddels 19:30, kregen we nog file.
Wij dachten trouwens dat Niagara Falls in Amerika lag, maar dat is dus niet zo. Het plaatsje Niagara Falls ligt in Canada. We doen dus een extra land aan deze reis. Leuk, zijn we daar ok eens geweest. Maar goed. De watervallen bestaan uit twee delen. Een klein deel, de Bridal Falls, ligt in Amerika. Het grote deel, de Horse Shoe Falls, liggen dus in Canada. En ons hotel staat ook in Canada. Dus wij moeten de grens over. Nou, we mochten anderhalf uur in de rij staan met de bus. En iedereen werd meliger, het was een gezellige boel. Op enig moment zette Daniel zelfs een DVD op van een Amerikaanse komediant. Geen idee hoe deze pipo heet, maar gelachen hebben we wel.
Uiteindelijk mochten we verder, en waren we, na de pascontrole, dan eindelijk over de grens.
Daniel vond dat we direct maar kennis moesten maken met de Falls, en stuurde de bus dus die kant op. We kwamen door Niagara Falls. Tjonge, wat is dat commercieel daar zeg. Het lijkt wel Las Vegas, maar dan zonder hoogbouw. Wel gezellig, maar de ene gokhal na de andere, en elk zichzelf respecterend hotelketen heeft daar wel een vestiging.
Daniel kent de weg daar en bracht ons vlak langs de Falls. Het was al een poosje donker, dus helemaal goed konden we het niet zien. Maar, we kregen een aardige indruk van het geheel.
Tenslotte maar naar de Skyline Inn, het hotel waar we slapen. Niet het modernste hotel, maar prima bivakkeren daar. Met gratis Internet, dus Kees kon nog aan de bak met zijn verslag. We besloten niet meer te gaan eten, we zaten nog vol van de mega lunch van de middag. Snel een biertje gescoord bij Daniel (die heeft een voorraadje in een koeling achter in de bus) en naar de kamer. Op naar een nieuwe nacht en een nieuwe dag!
We hebben prima geslapen, elk op een apart bed deze keer.
Vandaag gaan we onderweg naar Niagara Falls. Een lange reis voor de boeg van bijna 700km.
Eerst maar eens opstaan en ontbijten. Net als Kees staat te tandenpoetsen gaat de telefoon nogmaals. Is Riana. Zij verteld dat de koffer van Kees binnen een uur in het hotel aanwezig is. Inmiddels verheugen we er ons niet meer op: Eerst zien, dan geloven...
We lopen naar de ontbijtzaal en horen dat er de afgelopen nacht toch 2 koffers binnen zijn gebracht bij een tweetal personen. Er zit dus wel beweging in het verhaal. Halverwege het ontbijt komt een stralende Daniel de zaal ingelopen, met de koffer van Kees. Nou, dat is een hartelijk weerzien! Eindelijk een schone onderbroek, een schoon shirt en schone sokken. Hehe. Dat mocht ook wel eens. Snel het ontbijt wegwerken en naar de kamer. Omkleden en de andere spullen pakken, want we moeten gaan.
Ondertussen horen we van de andere reisgasten wat zei allemaal hebben uitgespookt in New York gisteren. Ze zijn zelfs met een stretched limo wezen rijden, dus ook zei hebben zich prima vermaakt.
De reis wordt vanmorgen aangepast. Er is nog één koffer zoek. Riana heeft het niet aangedurfd om deze op transport te zetten, want voor hetzelfde geld is de koffer dan een halve dag onderweg. En dat kan niet, want wij vertrekken zelf ook. Dus is afgesproken dat we eerst naar New York JFK rijden o de verloren koffer op te halen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Voordeel is wel dat we nogmaals door Manhattan kunnen rijden om naar JFK te komen. En het is een bijzonder mooie dag. Strak blauwe lucht, niet te druk (het is immers zondag) en iedereen in een puik humeur. Dus wij onderweg.
Op JFK blijkt de koffer inderdaad klaar te staan. Nou, alle koffers zijn weer terecht! Dus onderweg naar Niagara Falls.
Niagara Falls ligt op de grens tussen Amerika en Canada. Vanaf JFK komen we langs wat bezienswaardigheden van New York. Football stadions, en natuurlijk het Convention Centre (bekend uit de film Man in Black met Will Smith. Dat zijn die twee torens met die ruimtevaartuigen er op waar die ruimtegast mee weg wil).
We rijden via de staat New Jersey en komen uiteindelijk weer in de staat New York terecht. Dat lijkt om, maar dat is het niet. Het eerste deel van de reis gaat over de interstate. Dat schiet lekker op, temeer Daniel flink het gas er op houdt, want we lopen een uur achter op schema (ja, Angelique, ook hier geldt "Relax, you're on vacation", maar we moeten de afspraken wel halen natuurlijk :-)).
Op enig moment komen we op de locatie waar we gaan lunchen. Een lopend buffet op Amerikaanse wijze. Veel en vet dus. Je ziet daar ouders met kinderen die allemaal enorm dik zijn, en hele borden vol scheppen met voer. Zelf hebben we Martin die meerdere borden vol schept en leeg eet, maar die is niet dik Die heeft gewoon honger... Het eten is er best lekker, er is van alles te vinden. We komen niets te kort dus.
Na de lunch de bus weer in, op naar de volgende stop. We gaan nu van de interstate af en rijden meer binnendoor. Nog steeds wel op een soortement snelweg, maar de omgeving is mooier. Nu zitten we hier natuurlijk in de herfst, en de kleuren aan de bomen zijn echt heel mooi. Vooral op zo'n dag als vandaag met veel zonneschijn. Dit weer hadden we overigens gisteren moeten hebben... We rijden langs Seneca Lake. Dat is één van de vijf meren die samen bekend staan als "God's Hand". Samen vormen die vijf meren namelijk de vorm van 5 vingers. Dit meer is 60 mijl lang, en heeft prachtige uitzichten. Halverwege komen we bij een winery. Een wijngaard dus, die zitten hier overigens met bosjes. Blijkbaar is het hier goed druiven verbouwen, we zien de ene wijngaard na de andere namelijk. Wij gaan naar Winery Glenora. Deze heeft Riana uitgekozen vanwege de enorm mooie ligging. Het uitzicht is dan inderdaad ok erg mooi. We gaan wijn proeven, althans de personen die dat willen. En mogen, want als je jonger dan 21 bent mag je niet drinken hier. Helma wordt gevraagd of ze al 21 is, en ze schiet acuut in de lag: Ze is al 29 namelijk, en ziet er gewoon jong uit. Al die vrouwen dus direct vragen wat "haar geheim" is om er zo jong uit te zien...
Het wijn proeven was leuk en lekker, maar stelde eigenlijk helemaal niets voor. Er werd niets uitgelegd, je kreeg gewoon te horen wat voor wijn er werd ingeschonken en die mocht je proeven. Er zaten een aantal lekkere wijnen bij volgens Kees, die direct ook maar een flesje kocht. Na de proeverij weer de bus in, de laatste miles moesten nog worden afgelegd.
We rijden letterlijk de zonsondergang tegemoet. Overigens voorzien van een vreemd fenomeen: Aan weerszijden van de zon, op gelijke hoogte met de zon zagen we een stukje regenboog. Wat beter kijkend zagen we die aan de bovenkant van de ondergaande zon ook. Alsof er een regenboog rond de zon stond. Niemand kon dat fenomeen verklaren.
Over een paar dagen is het hier Halloween (dat vieren wij in Orlando). We komen door diverse typisch Amerikaanse dorpen en steden, waar men al druk bezig is met de versieringen voor Halloween. Dat leeft hier toch echt heel erg blijkbaar. Overal pompoenen te koop, en overal versieringen. Zal nog wel erger worden de komende dagen.
Op enig moment moest Daniel tanken. Bij een tankstation dus een pauze ingelast voor koffie en een sanitair ontspannend bezoek. Hierna moesten we nog een aantal miles rijden, maar we waren op het eind. Vlak bij Niagara Falls aangekomen zagen we borden dat de grensovergang een vertraging opleverde. Van ca. 30 minuten. Nou, fijn dan. Ben je de hele dag onderweg, het was inmiddels 19:30, kregen we nog file.
Wij dachten trouwens dat Niagara Falls in Amerika lag, maar dat is dus niet zo. Het plaatsje Niagara Falls ligt in Canada. We doen dus een extra land aan deze reis. Leuk, zijn we daar ok eens geweest. Maar goed. De watervallen bestaan uit twee delen. Een klein deel, de Bridal Falls, ligt in Amerika. Het grote deel, de Horse Shoe Falls, liggen dus in Canada. En ons hotel staat ook in Canada. Dus wij moeten de grens over. Nou, we mochten anderhalf uur in de rij staan met de bus. En iedereen werd meliger, het was een gezellige boel. Op enig moment zette Daniel zelfs een DVD op van een Amerikaanse komediant. Geen idee hoe deze pipo heet, maar gelachen hebben we wel.
Uiteindelijk mochten we verder, en waren we, na de pascontrole, dan eindelijk over de grens.
Daniel vond dat we direct maar kennis moesten maken met de Falls, en stuurde de bus dus die kant op. We kwamen door Niagara Falls. Tjonge, wat is dat commercieel daar zeg. Het lijkt wel Las Vegas, maar dan zonder hoogbouw. Wel gezellig, maar de ene gokhal na de andere, en elk zichzelf respecterend hotelketen heeft daar wel een vestiging.
Daniel kent de weg daar en bracht ons vlak langs de Falls. Het was al een poosje donker, dus helemaal goed konden we het niet zien. Maar, we kregen een aardige indruk van het geheel.
Tenslotte maar naar de Skyline Inn, het hotel waar we slapen. Niet het modernste hotel, maar prima bivakkeren daar. Met gratis Internet, dus Kees kon nog aan de bak met zijn verslag. We besloten niet meer te gaan eten, we zaten nog vol van de mega lunch van de middag. Snel een biertje gescoord bij Daniel (die heeft een voorraadje in een koeling achter in de bus) en naar de kamer. Op naar een nieuwe nacht en een nieuwe dag!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
25 oktober 2009 - dag 3 van de reis.