Wat een
geweldige dag weer vandaag…
Wel vroeg beginnen, om 6:15 gaat de wekker want we vertrekken vandaag om 07:00u. En da’s vroeg. En koud. Bij de receptie kunnen we een kop koffie en een koek krijgen, want ontbijten doen we later, ergens onderweg. Het is koud, we besluiten onze North Face jassen maar aan te doen. En handschoenen voor Kees. Hoewel de zon schijnt als we vertrekken, het is net licht geworden, verdwijnt deze achter de wolken als we door de nog redelijk rustige straten van San Francisco westwaarts rijden, richting de kust. We rijden de stad uit, en er hangt een dikke grijze sluier boven ons. En het is nog steeds koud… Als we de stad goed en wel uit zijn, is het al een uur later. We rijden dan de bossen en heuvels in. Maar we zien weinig van de omgeving, want de mist blijft maar hangen.
Voordat we echt de heuvels inrijden komen we bij de kust. De zee ziet er erg koud uit, maar er zijn toch wel mensen aan het surfen. Brrr...
We gaan dan bergopwaarts. In de grauwe mist, dus uitkijken dat er in de bochten niet te veel vocht ligt, dat maakt het glad. We sturen veel bochten en bochtjes door (en dat zou de hele dag zo blijven) totdat we boven de mist komen. Plots breekt de zon door. Prachtig, die stralen tussen de bomen door die de laatste mistflarden verlichten! Als we de dalen in kijken zien we enkel een wit laken van watten, zo lijkt het. We rijden echt boven de mist. En het is opeens aangenaam!
Na o’n anderhalf uur rijden komen we bij een restaurant/benzinepomp. Hier gaan we ontbijten. Rene waarschuwt niet te zwaar te ontbijten omdat de lunch niet zo gek ver weg is. Bordje havermout voor Kees en een bordje yoghurt met cruesli voor Gea dus. Met voldoende koffie en een stel leuke meiden in de bediening. We zitten heerlijk buiten op het terras.
Na een uurtje gaan we weer verder, de bossen in. De wegen worden wat smaller en de bochten worden wat krapper. Op enig moment komen we bij wegwerkzaamheden. De weg is afgezet. We moeten wachten op een auto die ons voor zal gaan langs de werkzaamheden. Soort safety car situatie. We rijden kalm achter de auto (met zwaailampen en een bordje „follow me”) aan en komen zonder problemen bij het einde van de werkzaamheden. De brede weg gaat over in een smallere weg, en de bochten volgen elkaar snel op en worden erg krap. We gaan over een berg, dus veel zicht heb je ook niet. Onder de bomen is het best donker, en als je dan in het zonlicht komt wordt je verblind. Dus erg goed uitkijken en kalm aan rijden. Don en Chris zijn al in geen velden of wegen te bekennen, die hebben er weer een circuit van gemaakt…
Na verloop van tijd komen we op een parkeerplaats, waar Don, Chris en Rene al staan te wachten. We zijn in een Sequoia bos aanbeland. Wat een enorme bomen zijn dit zeg. Ze zijn zomaar een meter of 80 hoog. En dat is nogal wat voor een boom! We maken wat foto’s en verbazen ons over de hoogte en dikte van de bomen.
De rit gaat verder maar de wegen worden al snel weer wat breder en beter begaanbaar. Het is een rechtigen tocht. We hebben de jassen weer opgeborgen. Na een drie kwartier komen we in een klein gehucht, waar we even tanken. En dan gaat het weer verder. We rijden op enig moment de highway op, die later zelfs in een freeway overgaat. Ondertussen is het weer bewolkt en koud geworden. We rijden weer langs de kust. En hebben spijt dat we onze jassen niet meer aan hebben. Maar, dat wordt vanzelf opgelost als we bij de lunch arriveren, die wordt geserveerd in een klein restaurantje langs de weg. We komen hier om 13:45 aan. Het gaat hier allemaal niet zo snel, maar dat vinden we niet erg. Even lekker bijkomen en warm worden. Even na drieën vertrekken we weer. Jas aan dus. We leggen nog wat snelle kilometers af en ondertussen begint de lucht te breken en de zon door te komen. Op een gegeven moment komen we op Highway 1, Pacific Highway. De beroemde weg langs de kust van Californië. We rijden over heuvels, vlak langs de kust. En dan weer stijgen naar 3, 400 meter om vervolgens weer naar zeeniveau af te dalen. Door een geweldige natuur. Dit is echt een geweldige route.
We maken onderweg even een sanitaire stop. Om vervolgens weer een fiks aantal mijl te maken. Het weer blijft goed, hoewel we wel blij zijn met onze jassen. Op enig moment moeten we nog een berg over. Weer veel bochten en mooie uitzichten. We weten niet hoeveel bochten we vandaag gemaakt hebben, maar Kees heeft flink kunnen oefenen. Als het al 18:00 geweest is stoppen we op een parkeerplaats in thé middle of nowhere. Waar allerlei auto’s staan. Als we afstappen en naar een hek lopen waar diverse mensen staan, zien we een groep Olifant Zeehonden op een klein strandde liggen, te genieten van de ondergaande zon. Wat een prachtig gezicht.
We moeten vervolgens nog 4 mijl tot aan het motel waar we overnachten. Het Silver Surf Motel in San Simeon. We stappen af en krijgen de kamersleutels van Rene die ons verteld dat we vanavond op eigen gelegenheid aan een diner moeten zien te komen (er zitten restaurantjes hier in de buurt, en da’s ook alles wat hier zit) en dat we morgen om 8:45 vertrekken voor de volgende trip.
Snel even douchen, warm worden en dan op zoek naar een restaurant, met z’n achten. En die vinden we snel, want naast ons motel ligt een simpel restaurant, waar we heerlijke kunnen eten.
Om 21:30 zijn we weer terug. We zijn allemaal bekaf en kruipen onder de wol. De tocht van morgen is namelijk nog langer dan die van vandaag...
En natuurlijk heeft Rene Rugl van Crossroads weer een filmpje gemaakt. Je kunt ’m hier zien.
Wel vroeg beginnen, om 6:15 gaat de wekker want we vertrekken vandaag om 07:00u. En da’s vroeg. En koud. Bij de receptie kunnen we een kop koffie en een koek krijgen, want ontbijten doen we later, ergens onderweg. Het is koud, we besluiten onze North Face jassen maar aan te doen. En handschoenen voor Kees. Hoewel de zon schijnt als we vertrekken, het is net licht geworden, verdwijnt deze achter de wolken als we door de nog redelijk rustige straten van San Francisco westwaarts rijden, richting de kust. We rijden de stad uit, en er hangt een dikke grijze sluier boven ons. En het is nog steeds koud… Als we de stad goed en wel uit zijn, is het al een uur later. We rijden dan de bossen en heuvels in. Maar we zien weinig van de omgeving, want de mist blijft maar hangen.
Voordat we echt de heuvels inrijden komen we bij de kust. De zee ziet er erg koud uit, maar er zijn toch wel mensen aan het surfen. Brrr...
We gaan dan bergopwaarts. In de grauwe mist, dus uitkijken dat er in de bochten niet te veel vocht ligt, dat maakt het glad. We sturen veel bochten en bochtjes door (en dat zou de hele dag zo blijven) totdat we boven de mist komen. Plots breekt de zon door. Prachtig, die stralen tussen de bomen door die de laatste mistflarden verlichten! Als we de dalen in kijken zien we enkel een wit laken van watten, zo lijkt het. We rijden echt boven de mist. En het is opeens aangenaam!
Na o’n anderhalf uur rijden komen we bij een restaurant/benzinepomp. Hier gaan we ontbijten. Rene waarschuwt niet te zwaar te ontbijten omdat de lunch niet zo gek ver weg is. Bordje havermout voor Kees en een bordje yoghurt met cruesli voor Gea dus. Met voldoende koffie en een stel leuke meiden in de bediening. We zitten heerlijk buiten op het terras.
Na een uurtje gaan we weer verder, de bossen in. De wegen worden wat smaller en de bochten worden wat krapper. Op enig moment komen we bij wegwerkzaamheden. De weg is afgezet. We moeten wachten op een auto die ons voor zal gaan langs de werkzaamheden. Soort safety car situatie. We rijden kalm achter de auto (met zwaailampen en een bordje „follow me”) aan en komen zonder problemen bij het einde van de werkzaamheden. De brede weg gaat over in een smallere weg, en de bochten volgen elkaar snel op en worden erg krap. We gaan over een berg, dus veel zicht heb je ook niet. Onder de bomen is het best donker, en als je dan in het zonlicht komt wordt je verblind. Dus erg goed uitkijken en kalm aan rijden. Don en Chris zijn al in geen velden of wegen te bekennen, die hebben er weer een circuit van gemaakt…
Na verloop van tijd komen we op een parkeerplaats, waar Don, Chris en Rene al staan te wachten. We zijn in een Sequoia bos aanbeland. Wat een enorme bomen zijn dit zeg. Ze zijn zomaar een meter of 80 hoog. En dat is nogal wat voor een boom! We maken wat foto’s en verbazen ons over de hoogte en dikte van de bomen.
De rit gaat verder maar de wegen worden al snel weer wat breder en beter begaanbaar. Het is een rechtigen tocht. We hebben de jassen weer opgeborgen. Na een drie kwartier komen we in een klein gehucht, waar we even tanken. En dan gaat het weer verder. We rijden op enig moment de highway op, die later zelfs in een freeway overgaat. Ondertussen is het weer bewolkt en koud geworden. We rijden weer langs de kust. En hebben spijt dat we onze jassen niet meer aan hebben. Maar, dat wordt vanzelf opgelost als we bij de lunch arriveren, die wordt geserveerd in een klein restaurantje langs de weg. We komen hier om 13:45 aan. Het gaat hier allemaal niet zo snel, maar dat vinden we niet erg. Even lekker bijkomen en warm worden. Even na drieën vertrekken we weer. Jas aan dus. We leggen nog wat snelle kilometers af en ondertussen begint de lucht te breken en de zon door te komen. Op een gegeven moment komen we op Highway 1, Pacific Highway. De beroemde weg langs de kust van Californië. We rijden over heuvels, vlak langs de kust. En dan weer stijgen naar 3, 400 meter om vervolgens weer naar zeeniveau af te dalen. Door een geweldige natuur. Dit is echt een geweldige route.
We maken onderweg even een sanitaire stop. Om vervolgens weer een fiks aantal mijl te maken. Het weer blijft goed, hoewel we wel blij zijn met onze jassen. Op enig moment moeten we nog een berg over. Weer veel bochten en mooie uitzichten. We weten niet hoeveel bochten we vandaag gemaakt hebben, maar Kees heeft flink kunnen oefenen. Als het al 18:00 geweest is stoppen we op een parkeerplaats in thé middle of nowhere. Waar allerlei auto’s staan. Als we afstappen en naar een hek lopen waar diverse mensen staan, zien we een groep Olifant Zeehonden op een klein strandde liggen, te genieten van de ondergaande zon. Wat een prachtig gezicht.
We moeten vervolgens nog 4 mijl tot aan het motel waar we overnachten. Het Silver Surf Motel in San Simeon. We stappen af en krijgen de kamersleutels van Rene die ons verteld dat we vanavond op eigen gelegenheid aan een diner moeten zien te komen (er zitten restaurantjes hier in de buurt, en da’s ook alles wat hier zit) en dat we morgen om 8:45 vertrekken voor de volgende trip.
Snel even douchen, warm worden en dan op zoek naar een restaurant, met z’n achten. En die vinden we snel, want naast ons motel ligt een simpel restaurant, waar we heerlijke kunnen eten.
Om 21:30 zijn we weer terug. We zijn allemaal bekaf en kruipen onder de wol. De tocht van morgen is namelijk nog langer dan die van vandaag...
En natuurlijk heeft Rene Rugl van Crossroads weer een filmpje gemaakt. Je kunt ’m hier zien.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 7: 11 september 2012.