Het is
dus erg vroeg dag vandaag. Eigenlijk erg vroeg
nacht. De wekker gaat namelijk om 4:40 (da’s geen
typefout).
We gaan de zonsopkomst bewonderen midden in de woestijn. En daarvoor moet je vroeg zijn. Dit heeft overigens meer voordelen: Het wordt dik 40 graden in de woestijn vandaag, dus des te vroeger we er door zijn des te beter het is. Vroeg opstaan dus. Want om 5:30 precies moeten we vertrekken om het strakke schema van Rene te kunnen volgen.
En dat lukt precies. Om 5:30 rijden we weg. In het donker, da’s weer eens wat anders. We rijden in compacte formatie naar het oosten, waar de lucht al een heel klein beetje begint te verkleuren. En de enorme sterrenzee boven ons doet verbleken. We rijden in een stug tempo, en leggen ca. 60 mijl af als we om ca. 6:25 stoppen op een parkeerplaats midden in de woestijn. Nadat we Joshua Tree zijn uitgereden hebben we nagenoeg geen levend wezen meer gezien.
Enige minuten nadat we gestopt zijn komt de zon op. Geweldig om dat zo midden in de woestijn te beleven. De hele rit (zo’n beetje recht naar het oosten, we hebben slechts 2 tochtjes gehad) zagen we de lucht mooier worden. En nu schijnt de zon. Meteen is de warmte merkbaar. We zaten het eerste stuk met de jas aan op de motor. Nu gaan we weer rijden en Kees trekt zijn jas uit. Gea twijfelt nog.
We vervolgen de tocht naar het oosten. Om 7:30 hebben we precies 100 mijl (160km) afgelegd. En is het al flink warm aan het worden. En we moeten nog een heel stuk. We zien niets anders dan kale bergen, en een enorme vlakte met enkel zand en een verdorde struik. Nergens een huis of wat dan ook te bekennen. Om 8:30 passeren we de grens met Arizona. De derde staat van Amerika die we aandoen (de tussenlanding in Atlanta niet meegerekend). En even later komen we bij een stadje, Parker. Echt in thé middle of nowhere. Geen idee wat je hier zou moeten. Anders dan een ontbijtje scoren bij Crossroads. Alsof Rene (van Crossroads) het zo heeft uitgekozen…
Het ontbijt valt er goed in. We zijn immers ook al uren wakker. Na het ontbijt stappen we weer op. Het is ondertussen heet geworden. De tocht gaat weer verder richting het oosten, het is nog steeds dezelfde, mijlenlange rechte weg waar we op rijden. Er komt geen eind aan. We zetten de radio op de motor aan en luisteren naar een lokaal Golden Oldie station. Op een gegeven moment wordt Radar Love van de Golden Earring ingestart. Hoe geweldig! Arnoud en Anita, op de motor voor ons, en Rene, die daarvoor op kop rijdt, hebben hetzelfde station aan staan, gezien de bewegingen die ze maken. Kippenvel in de woestijn bij 40 graden celcius…
En dan houdt het toch op, we komen op een T-splitsing. De omgeving is inmiddels wat bijgekleurd: Meer groen langs de kant, met af en toe een voorzichtige palmboom en een cactus. We slaan rechtsaf, en komen op een plek waar wat gebouwen staan. Bij één van die gebouwen stoppen we in de schaduw van een overkapping. We drinken even wat en rusten even uit van de lange tocht in de hitte. Het is dan ook al rond half elf.
Na een dik half uur stappen we weer op. Nog een mijl of 30, en dan krijgen we weer een afslag. Een weg van tientallen mijlen lang naar een berg in de verte. Die berg rijden we op, en over. Aan de andere kant ziet de wereld er heel anders uit. Het is er niet zo heet, en het is hier veel groener. Met netjes aangelegde weilanden met paarden en andere beesten. Alsof je het wilde westen binnen stapt. We stoppen bij een tankstation, om brandstof in te nemen en een beetje te drinken.
Rene verteld dat de komende mijlen de mooiste uit de tocht zijn: Bergafwaarts met alleen maar bochten. Waar je vlot door heen kunt. Gea besluit in de bus mee te rijden, samen met Marina. Kees gaat de afdaling alleen aan, en heeft de tijd va z’n leven. Dat je met zo’n Harley nog zulke bochten zo vlot kunt nemen! De motor gaat behoorlijk plat in de bochten. Na zo’n 30 mijl zijn we in Prescott. Waar we overnachten.
Rene had al verteld dat hij aan het begin van de stad zou wachten om weer te verzamelen. Als Kees aan komt zijn Don, Rene, Chris en Johnny al lang en breed beneden. Die hebben er echt weer een circuit van gemaakt! Als iedereen er weer is (inclusief Gea en Marina) wijst Rene ons het motel voor de komende nacht. We staan er praktisch naast.
We rijden verder de stad in, Rene zet ons af in het centrum. Het is dan 14:00u. Rene rijdt terug terwijl wij een rondje maken door het centrum van Prescott. Ziet er leuk uit. Niet erg groot, maar wel gezellig. We gaan iets eten en drinken en lopen nog een rondje, met als laatste een bezoek aan de lokale Harley shop. We stappen dan op onze motoren (alleen de onze staan er nog, de rest van de bevolking is al terug naar het hotel) en rijden terug. Comfort Inn is een leuk motelletje, met ruime kamers. We hebben nu lekker even de tijd om even te zitten, kletsen en het verslag even bij te werken.
Dan douchen en de stad weer in, Rene neemt ons weer mee eten. Gaat goed zo!
We gaan naar een Italiaan, waar het best druk is. Gelukkig is er voor ons gereserveerd, dus we kunnen gewoon aanschuiven. Het eten is er lekker, de bediening snel, en we hebben het weer erg gezellig. De avond vliegt voorbij. Rond 21:30 brengt Larry een aantal mensen met de bus naar het motel, en een andere groep gaat nog stappen, met Rene. Wij gaan naar het motel. De dag is lang genoeg geweest zo.
EN natuurlijk weer een video door Rene van Crossroads. Geeft een goed beeld weer hoe de bochten aan het eind van de ochtend er uit zagen. Je kunt de video hier bekijken.
We gaan de zonsopkomst bewonderen midden in de woestijn. En daarvoor moet je vroeg zijn. Dit heeft overigens meer voordelen: Het wordt dik 40 graden in de woestijn vandaag, dus des te vroeger we er door zijn des te beter het is. Vroeg opstaan dus. Want om 5:30 precies moeten we vertrekken om het strakke schema van Rene te kunnen volgen.
En dat lukt precies. Om 5:30 rijden we weg. In het donker, da’s weer eens wat anders. We rijden in compacte formatie naar het oosten, waar de lucht al een heel klein beetje begint te verkleuren. En de enorme sterrenzee boven ons doet verbleken. We rijden in een stug tempo, en leggen ca. 60 mijl af als we om ca. 6:25 stoppen op een parkeerplaats midden in de woestijn. Nadat we Joshua Tree zijn uitgereden hebben we nagenoeg geen levend wezen meer gezien.
Enige minuten nadat we gestopt zijn komt de zon op. Geweldig om dat zo midden in de woestijn te beleven. De hele rit (zo’n beetje recht naar het oosten, we hebben slechts 2 tochtjes gehad) zagen we de lucht mooier worden. En nu schijnt de zon. Meteen is de warmte merkbaar. We zaten het eerste stuk met de jas aan op de motor. Nu gaan we weer rijden en Kees trekt zijn jas uit. Gea twijfelt nog.
We vervolgen de tocht naar het oosten. Om 7:30 hebben we precies 100 mijl (160km) afgelegd. En is het al flink warm aan het worden. En we moeten nog een heel stuk. We zien niets anders dan kale bergen, en een enorme vlakte met enkel zand en een verdorde struik. Nergens een huis of wat dan ook te bekennen. Om 8:30 passeren we de grens met Arizona. De derde staat van Amerika die we aandoen (de tussenlanding in Atlanta niet meegerekend). En even later komen we bij een stadje, Parker. Echt in thé middle of nowhere. Geen idee wat je hier zou moeten. Anders dan een ontbijtje scoren bij Crossroads. Alsof Rene (van Crossroads) het zo heeft uitgekozen…
Het ontbijt valt er goed in. We zijn immers ook al uren wakker. Na het ontbijt stappen we weer op. Het is ondertussen heet geworden. De tocht gaat weer verder richting het oosten, het is nog steeds dezelfde, mijlenlange rechte weg waar we op rijden. Er komt geen eind aan. We zetten de radio op de motor aan en luisteren naar een lokaal Golden Oldie station. Op een gegeven moment wordt Radar Love van de Golden Earring ingestart. Hoe geweldig! Arnoud en Anita, op de motor voor ons, en Rene, die daarvoor op kop rijdt, hebben hetzelfde station aan staan, gezien de bewegingen die ze maken. Kippenvel in de woestijn bij 40 graden celcius…
En dan houdt het toch op, we komen op een T-splitsing. De omgeving is inmiddels wat bijgekleurd: Meer groen langs de kant, met af en toe een voorzichtige palmboom en een cactus. We slaan rechtsaf, en komen op een plek waar wat gebouwen staan. Bij één van die gebouwen stoppen we in de schaduw van een overkapping. We drinken even wat en rusten even uit van de lange tocht in de hitte. Het is dan ook al rond half elf.
Na een dik half uur stappen we weer op. Nog een mijl of 30, en dan krijgen we weer een afslag. Een weg van tientallen mijlen lang naar een berg in de verte. Die berg rijden we op, en over. Aan de andere kant ziet de wereld er heel anders uit. Het is er niet zo heet, en het is hier veel groener. Met netjes aangelegde weilanden met paarden en andere beesten. Alsof je het wilde westen binnen stapt. We stoppen bij een tankstation, om brandstof in te nemen en een beetje te drinken.
Rene verteld dat de komende mijlen de mooiste uit de tocht zijn: Bergafwaarts met alleen maar bochten. Waar je vlot door heen kunt. Gea besluit in de bus mee te rijden, samen met Marina. Kees gaat de afdaling alleen aan, en heeft de tijd va z’n leven. Dat je met zo’n Harley nog zulke bochten zo vlot kunt nemen! De motor gaat behoorlijk plat in de bochten. Na zo’n 30 mijl zijn we in Prescott. Waar we overnachten.
Rene had al verteld dat hij aan het begin van de stad zou wachten om weer te verzamelen. Als Kees aan komt zijn Don, Rene, Chris en Johnny al lang en breed beneden. Die hebben er echt weer een circuit van gemaakt! Als iedereen er weer is (inclusief Gea en Marina) wijst Rene ons het motel voor de komende nacht. We staan er praktisch naast.
We rijden verder de stad in, Rene zet ons af in het centrum. Het is dan 14:00u. Rene rijdt terug terwijl wij een rondje maken door het centrum van Prescott. Ziet er leuk uit. Niet erg groot, maar wel gezellig. We gaan iets eten en drinken en lopen nog een rondje, met als laatste een bezoek aan de lokale Harley shop. We stappen dan op onze motoren (alleen de onze staan er nog, de rest van de bevolking is al terug naar het hotel) en rijden terug. Comfort Inn is een leuk motelletje, met ruime kamers. We hebben nu lekker even de tijd om even te zitten, kletsen en het verslag even bij te werken.
Dan douchen en de stad weer in, Rene neemt ons weer mee eten. Gaat goed zo!
We gaan naar een Italiaan, waar het best druk is. Gelukkig is er voor ons gereserveerd, dus we kunnen gewoon aanschuiven. Het eten is er lekker, de bediening snel, en we hebben het weer erg gezellig. De avond vliegt voorbij. Rond 21:30 brengt Larry een aantal mensen met de bus naar het motel, en een andere groep gaat nog stappen, met Rene. Wij gaan naar het motel. De dag is lang genoeg geweest zo.
EN natuurlijk weer een video door Rene van Crossroads. Geeft een goed beeld weer hoe de bochten aan het eind van de ochtend er uit zagen. Je kunt de video hier bekijken.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 10: 14 september 2012.