5:40
gaat de wekker. We moeten om 6:30 rijden, om op
tijd bij de Grand Canyon te zijn. We gaan om 8 uur
vliegen met een helikopter, dus we moeten er om
7:30 wel zijn. En het is een uur rijden.
Da’s niet zo erg. De kou wel. Het is 6 graden als we vertrekken… Na 2 weken zo rond de 40 graden gewend te zijn is dit wel heel erg koud. We kleden ons dik aan, maar toch zitten we de eerste tien minuten als een blok ijs op de motor. De zon is net op en de stralen voelen al wel wat warmer aan.
Toch duurt het tot aan de Grand Canyon voor het een beetje dragelijk is. De jas kan dan uit, de trui moet nog even aanblijven. Met daaronder een t-shirt.
We komen aan op het vliegveld van Grand Canyon. Er staat een hele rij helikopters, en aan de andere kant van de weg is een landingstrip waar vliegtuigen met regelmaat komen aanvliegen. Net voor ons is een bus met andere toeristen gearriveerd.
We moeten in de hal worden gewogen, zodat er een evenwichtige indeling voor de heli kan worden gemaakt. We zijn al snel aan de beurt om te vertrekken. Wij gaan samen met Arnoud, Yvonne en een onbekend iemand met één heli. Wij zitten met z’n vieren achterin, twee aan twee, waarbij Gea en Yvonne achteruit vliegen. Net voor vertrek vraagt Rene aan Kees of hij video opnamen wil maken. Tuurlijk, geen probleem.
We vertrekken, en vliegen over een gebied met wat lage bomen en struiken. Alsof je boven de heuvels vliegt. Niets wijst er op dat we hier op een dikke 2 kilometer hoogte zitten… Totdat we bij de Grand Canyon komen en over de rand vliegen. Wat een diepte! En wat een geweldig uitzicht. Niet voor niets is dit één van de zeven wereldwonderen! Werkelijk fenomenaal!
We vliegen van de noordkant naar de zuidkant, da’s een afstand van zo’n 20 kilometer. En dan weer terug naar de noordkant waarna we weer terug gaan naar het vliegveld.
Het uitzicht is werkelijk adembenemend. In de verte beneden stroomt de Coloradorivier. Een klein beekje vanaf deze hoogte. En de bergen zijn fantastisch gekleurd!
Als we landen kunnen we een foto kopen waarop wij met z’n tweeën staan voor de heli. Kost maar liefst 20 dollar, maar we doen het wel.
We lopen terug naar de parkeerplaats en delen onze ervaringen met de anderen. Enkelen zijn al terug, anderen zijn nog onderweg.
Als we allemaal terug zijn verteld Rene dat we van hier af zelf zo’n 2,5 uur te besteden hebben, en hij raadt ons aan het Grand Canyon Park in te rijden met de motoren om bij de verschillende uitzichtpunten te gaan kijken. Om 12:00 moeten we verzamelen bij het Imax theater net buiten het park. We rijden met z’n achten het park in en gaan als eerste naar Grand View, het meest spectaculaire uitzichtpunt in de buurt. En het uitzicht is werkelijk prachtig. We rijden daarna terug om onderweg nog bij een ander punt te kijken, ook daar weer een geweldig uitzicht. Dit is toch wel een ding hoor!
We rijden vervolgens het park weer uit en zijn om even voor twaalf bij het Imax theater. Eerst even wat eten, en dan naar de Imax film over de historie van de Grand Canyon. Best wel leuk om te zien. Maar ook weer niet overdreven spectaculair.
Na de film gaan we weer rijden. We gaan naar Seligman. Daar is de historie van Route 66 begonnen. Onderweg tanken we nog even, en na een uurtje of 2 rijden over de Interstate draaien we de befaamde Route 66 op en komen na een half uur aan in Seligman. Een puur toeristisch dorp, maar wel eentje met een geschiedenis. Want, hier woont Angel Delgadillo, een man van in de 80, die er een kapperszaak runt. Hij is de persoon die de huidige historische route 66 gecreëerd heeft. Want, nadat in de jaren 30 de Route 66 aangelegd is, heeft de overheid in de jaren 80 de Interstates aangelegd, waardoor de Route 66 overbodig is geworden. En waardoor alle dorpjes en steden langs de route zonder inkomsten kwamen te zitten. Voordat de Interstates in gebruik werden genomen in 1986 kwamen er per etmaal zo’n 9000 auto’s door Seligman. Daarna niets meer…
Angel heeft de Historical Route 66 Association opgezet om er voor te zorgen dat de route in ere hersteld werd. Zonder hem was de hele route vergane glorie.
Zijn kapperszaak zit schuin tegenover het motel waar we zitten. We gaan er even heen, en Angel is er zelf ook. En verteld ons, in zijn oude kapperszaak (met zo’n echte draaistoel van zo’n 100 jaar oud) het hele verhaal. Leuk om dit te horen.
We wandelen daarna nog even door het dorp en gaan dan naar ons motel. Een bijzonder motel, de Canyon Lodge. Elke kamer heeft een thema: Marilyn Monroe, Route 66. Las Vegas en dergelijke. Wij zitten in een kamer met als thema Elvis. Dus allemaal Elvis foto’s aan de muur. Erg leuk.
Vanavond gaan we naast de deur BBQ’en. Dat werd gisteren ook gezegd, maar Kees en Rene hebben al even met de persoon gesproken van de hut naast het motel waar de BBQ gaat plaats vinden, en echt, deze BBQ gaat er komen! We zijn dan ook netjes om 20:00 aanwezig, en zitten voor de toko/winkel waar de BBQ wordt gehouden aan een lange tafel. Het is erg gezellig, en formeel is dit de laatste avond van de tocht. Want morgen leveren we de motoren weer in. Rene en Larry hebben tijdens de hele reis punten gegeven aan iedereen (wat we niet wisten) en op basis van punten wordt een Route 66 schild uitgereikt met de handtekening van Angel Delgadillo er op. Leon krijgt het schild, hoewel iedereen vindt dat hij ’m juist niet heeft verdiend. Hij heeft geen enkele bijzondere prestatie verricht en viel een beetje buiten de groep, met zijn vader. Maar, wij zijn niet de jury.
De BBQ is erg gezellig, en na het eten en drinken gaan we richting ons hutje. De laatste nacht „on the road”...
De video van vandaag en morgen, door Rene van Crossroads, kun je hier bekijken.
In de video wordt aangegeven dat het verhaal achter The Historical Route 66 in een aparte video te beleven is. Deze video kun je hier bekijken.
Da’s niet zo erg. De kou wel. Het is 6 graden als we vertrekken… Na 2 weken zo rond de 40 graden gewend te zijn is dit wel heel erg koud. We kleden ons dik aan, maar toch zitten we de eerste tien minuten als een blok ijs op de motor. De zon is net op en de stralen voelen al wel wat warmer aan.
Toch duurt het tot aan de Grand Canyon voor het een beetje dragelijk is. De jas kan dan uit, de trui moet nog even aanblijven. Met daaronder een t-shirt.
We komen aan op het vliegveld van Grand Canyon. Er staat een hele rij helikopters, en aan de andere kant van de weg is een landingstrip waar vliegtuigen met regelmaat komen aanvliegen. Net voor ons is een bus met andere toeristen gearriveerd.
We moeten in de hal worden gewogen, zodat er een evenwichtige indeling voor de heli kan worden gemaakt. We zijn al snel aan de beurt om te vertrekken. Wij gaan samen met Arnoud, Yvonne en een onbekend iemand met één heli. Wij zitten met z’n vieren achterin, twee aan twee, waarbij Gea en Yvonne achteruit vliegen. Net voor vertrek vraagt Rene aan Kees of hij video opnamen wil maken. Tuurlijk, geen probleem.
We vertrekken, en vliegen over een gebied met wat lage bomen en struiken. Alsof je boven de heuvels vliegt. Niets wijst er op dat we hier op een dikke 2 kilometer hoogte zitten… Totdat we bij de Grand Canyon komen en over de rand vliegen. Wat een diepte! En wat een geweldig uitzicht. Niet voor niets is dit één van de zeven wereldwonderen! Werkelijk fenomenaal!
We vliegen van de noordkant naar de zuidkant, da’s een afstand van zo’n 20 kilometer. En dan weer terug naar de noordkant waarna we weer terug gaan naar het vliegveld.
Het uitzicht is werkelijk adembenemend. In de verte beneden stroomt de Coloradorivier. Een klein beekje vanaf deze hoogte. En de bergen zijn fantastisch gekleurd!
Als we landen kunnen we een foto kopen waarop wij met z’n tweeën staan voor de heli. Kost maar liefst 20 dollar, maar we doen het wel.
We lopen terug naar de parkeerplaats en delen onze ervaringen met de anderen. Enkelen zijn al terug, anderen zijn nog onderweg.
Als we allemaal terug zijn verteld Rene dat we van hier af zelf zo’n 2,5 uur te besteden hebben, en hij raadt ons aan het Grand Canyon Park in te rijden met de motoren om bij de verschillende uitzichtpunten te gaan kijken. Om 12:00 moeten we verzamelen bij het Imax theater net buiten het park. We rijden met z’n achten het park in en gaan als eerste naar Grand View, het meest spectaculaire uitzichtpunt in de buurt. En het uitzicht is werkelijk prachtig. We rijden daarna terug om onderweg nog bij een ander punt te kijken, ook daar weer een geweldig uitzicht. Dit is toch wel een ding hoor!
We rijden vervolgens het park weer uit en zijn om even voor twaalf bij het Imax theater. Eerst even wat eten, en dan naar de Imax film over de historie van de Grand Canyon. Best wel leuk om te zien. Maar ook weer niet overdreven spectaculair.
Na de film gaan we weer rijden. We gaan naar Seligman. Daar is de historie van Route 66 begonnen. Onderweg tanken we nog even, en na een uurtje of 2 rijden over de Interstate draaien we de befaamde Route 66 op en komen na een half uur aan in Seligman. Een puur toeristisch dorp, maar wel eentje met een geschiedenis. Want, hier woont Angel Delgadillo, een man van in de 80, die er een kapperszaak runt. Hij is de persoon die de huidige historische route 66 gecreëerd heeft. Want, nadat in de jaren 30 de Route 66 aangelegd is, heeft de overheid in de jaren 80 de Interstates aangelegd, waardoor de Route 66 overbodig is geworden. En waardoor alle dorpjes en steden langs de route zonder inkomsten kwamen te zitten. Voordat de Interstates in gebruik werden genomen in 1986 kwamen er per etmaal zo’n 9000 auto’s door Seligman. Daarna niets meer…
Angel heeft de Historical Route 66 Association opgezet om er voor te zorgen dat de route in ere hersteld werd. Zonder hem was de hele route vergane glorie.
Zijn kapperszaak zit schuin tegenover het motel waar we zitten. We gaan er even heen, en Angel is er zelf ook. En verteld ons, in zijn oude kapperszaak (met zo’n echte draaistoel van zo’n 100 jaar oud) het hele verhaal. Leuk om dit te horen.
We wandelen daarna nog even door het dorp en gaan dan naar ons motel. Een bijzonder motel, de Canyon Lodge. Elke kamer heeft een thema: Marilyn Monroe, Route 66. Las Vegas en dergelijke. Wij zitten in een kamer met als thema Elvis. Dus allemaal Elvis foto’s aan de muur. Erg leuk.
Vanavond gaan we naast de deur BBQ’en. Dat werd gisteren ook gezegd, maar Kees en Rene hebben al even met de persoon gesproken van de hut naast het motel waar de BBQ gaat plaats vinden, en echt, deze BBQ gaat er komen! We zijn dan ook netjes om 20:00 aanwezig, en zitten voor de toko/winkel waar de BBQ wordt gehouden aan een lange tafel. Het is erg gezellig, en formeel is dit de laatste avond van de tocht. Want morgen leveren we de motoren weer in. Rene en Larry hebben tijdens de hele reis punten gegeven aan iedereen (wat we niet wisten) en op basis van punten wordt een Route 66 schild uitgereikt met de handtekening van Angel Delgadillo er op. Leon krijgt het schild, hoewel iedereen vindt dat hij ’m juist niet heeft verdiend. Hij heeft geen enkele bijzondere prestatie verricht en viel een beetje buiten de groep, met zijn vader. Maar, wij zijn niet de jury.
De BBQ is erg gezellig, en na het eten en drinken gaan we richting ons hutje. De laatste nacht „on the road”...
De video van vandaag en morgen, door Rene van Crossroads, kun je hier bekijken.
In de video wordt aangegeven dat het verhaal achter The Historical Route 66 in een aparte video te beleven is. Deze video kun je hier bekijken.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 12: 16 september 2012.