22 Uur
reizen, en dan zit je vanaf huis in Las Vegas!
Een flinke trip, maar dan gaat het toch ook echt beginnen, een vakantie waar we echt naar uitgekeken hebben: Met vrienden op Harley’s door Amerika rondtoeren!
We vertrekken rond 8:00 vanaf ons huis om met de bus en trein naar Schiphol te gaan, waar we om 9:30 aankomen. We lopen meteen naar Vertrekhal 3, want daar moeten we inchecken, en zien Ruud, Yvonne, Arnoud, Anita, Marvin, Don en Gerrit al staan. Ze zijn ook net aangekomen.
We gaan meteen inchecken. Natuurlijk staan we in de verkeerde rij. Een handvol Amerikaanse bejaarden veroorzaken allerlei problemen (geen geldige papieren, overbagage die je niet kunt afrekenen en oude vrouwen die hun eigen koffer niet kunnen tillen) waardoor we iets langer in de rij staan dan dat we hadden gewild. De anderen staan in een andere rij en zijn allemaal al klaar als wij aan de beurt zijn.
Op Schiphol natuurlijk even een rondje open en dan bij de PizzaPanini even zitten voor koffie. Chris en Moniek schuiven gezellig aan, want die zijn vandaag onderweg naar Bonaire voor een vakantie, en vliegen een half uur eerder dan wij. Kan bijna geen toeval zijn!
Onze vlucht vertrekt om 13:10. We zijn ruim op tijd bij de incheck, en ondergaan de standaard Amerika-procedure. Domme vragen beantwoorden, en gescreend worden op wat je meeneemt. We moeten nog een poosje wachten in de wachtruimte voordat we aan boord kunnen van het, toch wel enigszins oud, toestel. Er zijn geen TV schermen in de hoofdsteunen, er worden geen entertainment sets uitgedeeld, het is lawaaierig en de temperatuur is maar net een beetje regelbaar. Er worden video’s vertoond die in het formaat 4:3 zijn opgenomen op een scherm met het formaat 6:4. En dus netjes opgerekt waardoor iedereen behoorlijk dik lijkt. En dat er nu bijzondere films worden vertoond, nee ook dat niet.
De vlucht was niet aangenaam, maar ook niet onprettig, dat viel wel mee. We vertrokken 20 minuten te laat, om vervolgens om 17:00 in Atlanta te landen (aangezien dit Atlanta-tijd is hebben we er dus 9,5 uur over gedaan). Best wat geslapen maar niet echt heel erg goed. In Atlanta aangekomen krijg je de standaard Amerika procedure om het land binnen te komen. Stempel in je paspoort, vingerafdrukken scannen en een foto maken. Anita is nog nooit door deze procedure gegaan. Dus toen de douane beambte om de 4 vingers van haar rechterhand vroeg (om deze dus op de scanner te leggen) stak Anita deze in de lucht alsof ze een eed wilde gaan afleggen… Tot groot vermaak van iedereen :-)
In Atlanta hebben we nog even tijd voordat we om 19:20 moeten vertrekken naar Las Vegas. Is overigens een loei van een vliegveld. Met een vliegtrein moeten we een behoorlijke afstand afleggen naar de juiste terminal. Dat hadden we lopend nooit gered. Daar moesten we weer inchecken (de bagage werd niet in één keer doorgestuurd) en dus de hele procedure (behalve de domme vragen) weer doorlopen. Ach, je raakt er aan gewend, aan die onzin. Zelfs de schoenen moesten weer uit. Eens ingecheckt was er nog tijd voor koffie, en dan op naar het volgende vliegtuig. Deze was iets nieuwer, met kleine schermpjes die uit het plafond komen, maar daar was het ook wel mee gezegd. De film die ze wilden laten zien kon niet worden vertoond, die was namelijk vastgelopen in de videorecorder (voor de jonge lezers: Vroeger, voordat je films kon downloaden en streamen, had je de BlueRay. Daarvoor had je de DVD. En daarvoor, lang geleden, had je videobanden. Af te spelen op een videorecorder)… Dus werd er een filml vertoond die we in het eerste toestel ook al hadden gezien, op de reserve video recorder.
Om 20:15 Las Vegas tijd (da’s 9 uur verschil met Nederland, deze woensdag duurt voor ons dus veel langer) zijn we geland in Las Vegas. Een enorme lichtzee in de woestijn. Raar om bij het aanvliegen de Eiffeltoren te zien staan, midden in de stad. Het vliegveld ligt praktisch in de stad, ook weer zo’n joekel van een ding. We waren vlot uit het toestel, we hadden redelijk snel onze koffers.
Meteen al als je het vliegtuig uitkomt staan de gokkasten al te knipperen naar je. Yvonne werd er al helemaal opgewonden van.
Omdat dit ook weer zo’n groot vliegveld is moesten we hier ook met een tram naar de juiste terminal worden gebracht. Nadat we onze bagage hadden kwamen Rene en Larry (van Crossroads Motortours) er ook al aan. Ze waren met 2 busjes waar we met z’n allen in konden. Ondertussen waren er nog andere mensen bij de groep aangesloten. De Belgen Chris, Sjef en Brigitte, en nog een vader (Rene) met zijn zoon Leon, die net sinds 16 augustus zijn motorrijbewijs heeft. En voor de genen die denken: Waar zijn Johnny en Marina dan in het verhaal gebleven: Die hadden een andere vlucht. Omdat zij na de rondreis nog een weekje New York gaan doen hebben ze een ander vliegschema gekregen. Zij waren net in het hotel toen wij landden. En dat komt omdat ze op Schiphol 3 uur vertraging hadden wegens motorpech...
Op het moment dat je het vliegveld uit loopt word je getroffen door de enorme hitte. Rene gaf aan dat het vandaag zo’n 45 graden was geweest, maar dat het ook had geregend waardoor de luchtvochtigheid nogal hoog is. Het was dus bet benauwd warm. Maar niet onaangenaam. Je zou er best aan kunnen wennen!
In de busjes reden we dwars door Las Vegas naar het hotel waar we vannacht logeren, 4 Queens. Het grootste deel reden we over de highway die parallel aan de Strip loopt. We hadden dus een mooi uitzicht op de beroemde hotels en andere bezienswaardigheden. Indrukwekkend! Wat een licht! Alsof je in een film rijdt, zo gaaf.
Om precies 21:30 Las Vegas tijd waren we in het hotel (Da’s 6:30 op donderdag NL tijd). Snel de koffers naar de kamer, tanden poetsen en dan weer naar beneden om een korte briefing voor de avond en de volgende ochtend door te nemen. Kennis maken hoefden we niet meer, we kennen iedereen al :-) Johnny en Marina waren nu ook van de partij. Biertje erbij, gezellig!
Na een drankje zijn we nog even naar buiten gelopen, even de gekte hier aanschouwd. Heerlijk weer! We lopen in Fremont street, een straat die volledig overdekt is, tussen de hotels door. En er is van alles te zien. Kraampjes, mensen die kunsten vertonen, dronkelappen, aliëns, Elvis, noem maar op. Op 1000 vierkante meter kom je meer mafkezen tegen dan in heel Almere. Ons meegerekend. Maar wel erg leuk. En ook hier weer: Wat een licht!
Omdat we morgen om 6:30 aan het ontbijt moeten zitten besluiten we het niet te laat te maken. Gauw terug naar het hotel, in onze kamer op 18 hoog met uitzicht over heel de Strip. Gaaf hoor. We slapen echt met alle gordijnen open vannacht!
Een flinke trip, maar dan gaat het toch ook echt beginnen, een vakantie waar we echt naar uitgekeken hebben: Met vrienden op Harley’s door Amerika rondtoeren!
We vertrekken rond 8:00 vanaf ons huis om met de bus en trein naar Schiphol te gaan, waar we om 9:30 aankomen. We lopen meteen naar Vertrekhal 3, want daar moeten we inchecken, en zien Ruud, Yvonne, Arnoud, Anita, Marvin, Don en Gerrit al staan. Ze zijn ook net aangekomen.
We gaan meteen inchecken. Natuurlijk staan we in de verkeerde rij. Een handvol Amerikaanse bejaarden veroorzaken allerlei problemen (geen geldige papieren, overbagage die je niet kunt afrekenen en oude vrouwen die hun eigen koffer niet kunnen tillen) waardoor we iets langer in de rij staan dan dat we hadden gewild. De anderen staan in een andere rij en zijn allemaal al klaar als wij aan de beurt zijn.
Op Schiphol natuurlijk even een rondje open en dan bij de PizzaPanini even zitten voor koffie. Chris en Moniek schuiven gezellig aan, want die zijn vandaag onderweg naar Bonaire voor een vakantie, en vliegen een half uur eerder dan wij. Kan bijna geen toeval zijn!
Onze vlucht vertrekt om 13:10. We zijn ruim op tijd bij de incheck, en ondergaan de standaard Amerika-procedure. Domme vragen beantwoorden, en gescreend worden op wat je meeneemt. We moeten nog een poosje wachten in de wachtruimte voordat we aan boord kunnen van het, toch wel enigszins oud, toestel. Er zijn geen TV schermen in de hoofdsteunen, er worden geen entertainment sets uitgedeeld, het is lawaaierig en de temperatuur is maar net een beetje regelbaar. Er worden video’s vertoond die in het formaat 4:3 zijn opgenomen op een scherm met het formaat 6:4. En dus netjes opgerekt waardoor iedereen behoorlijk dik lijkt. En dat er nu bijzondere films worden vertoond, nee ook dat niet.
De vlucht was niet aangenaam, maar ook niet onprettig, dat viel wel mee. We vertrokken 20 minuten te laat, om vervolgens om 17:00 in Atlanta te landen (aangezien dit Atlanta-tijd is hebben we er dus 9,5 uur over gedaan). Best wat geslapen maar niet echt heel erg goed. In Atlanta aangekomen krijg je de standaard Amerika procedure om het land binnen te komen. Stempel in je paspoort, vingerafdrukken scannen en een foto maken. Anita is nog nooit door deze procedure gegaan. Dus toen de douane beambte om de 4 vingers van haar rechterhand vroeg (om deze dus op de scanner te leggen) stak Anita deze in de lucht alsof ze een eed wilde gaan afleggen… Tot groot vermaak van iedereen :-)
In Atlanta hebben we nog even tijd voordat we om 19:20 moeten vertrekken naar Las Vegas. Is overigens een loei van een vliegveld. Met een vliegtrein moeten we een behoorlijke afstand afleggen naar de juiste terminal. Dat hadden we lopend nooit gered. Daar moesten we weer inchecken (de bagage werd niet in één keer doorgestuurd) en dus de hele procedure (behalve de domme vragen) weer doorlopen. Ach, je raakt er aan gewend, aan die onzin. Zelfs de schoenen moesten weer uit. Eens ingecheckt was er nog tijd voor koffie, en dan op naar het volgende vliegtuig. Deze was iets nieuwer, met kleine schermpjes die uit het plafond komen, maar daar was het ook wel mee gezegd. De film die ze wilden laten zien kon niet worden vertoond, die was namelijk vastgelopen in de videorecorder (voor de jonge lezers: Vroeger, voordat je films kon downloaden en streamen, had je de BlueRay. Daarvoor had je de DVD. En daarvoor, lang geleden, had je videobanden. Af te spelen op een videorecorder)… Dus werd er een filml vertoond die we in het eerste toestel ook al hadden gezien, op de reserve video recorder.
Om 20:15 Las Vegas tijd (da’s 9 uur verschil met Nederland, deze woensdag duurt voor ons dus veel langer) zijn we geland in Las Vegas. Een enorme lichtzee in de woestijn. Raar om bij het aanvliegen de Eiffeltoren te zien staan, midden in de stad. Het vliegveld ligt praktisch in de stad, ook weer zo’n joekel van een ding. We waren vlot uit het toestel, we hadden redelijk snel onze koffers.
Meteen al als je het vliegtuig uitkomt staan de gokkasten al te knipperen naar je. Yvonne werd er al helemaal opgewonden van.
Omdat dit ook weer zo’n groot vliegveld is moesten we hier ook met een tram naar de juiste terminal worden gebracht. Nadat we onze bagage hadden kwamen Rene en Larry (van Crossroads Motortours) er ook al aan. Ze waren met 2 busjes waar we met z’n allen in konden. Ondertussen waren er nog andere mensen bij de groep aangesloten. De Belgen Chris, Sjef en Brigitte, en nog een vader (Rene) met zijn zoon Leon, die net sinds 16 augustus zijn motorrijbewijs heeft. En voor de genen die denken: Waar zijn Johnny en Marina dan in het verhaal gebleven: Die hadden een andere vlucht. Omdat zij na de rondreis nog een weekje New York gaan doen hebben ze een ander vliegschema gekregen. Zij waren net in het hotel toen wij landden. En dat komt omdat ze op Schiphol 3 uur vertraging hadden wegens motorpech...
Op het moment dat je het vliegveld uit loopt word je getroffen door de enorme hitte. Rene gaf aan dat het vandaag zo’n 45 graden was geweest, maar dat het ook had geregend waardoor de luchtvochtigheid nogal hoog is. Het was dus bet benauwd warm. Maar niet onaangenaam. Je zou er best aan kunnen wennen!
In de busjes reden we dwars door Las Vegas naar het hotel waar we vannacht logeren, 4 Queens. Het grootste deel reden we over de highway die parallel aan de Strip loopt. We hadden dus een mooi uitzicht op de beroemde hotels en andere bezienswaardigheden. Indrukwekkend! Wat een licht! Alsof je in een film rijdt, zo gaaf.
Om precies 21:30 Las Vegas tijd waren we in het hotel (Da’s 6:30 op donderdag NL tijd). Snel de koffers naar de kamer, tanden poetsen en dan weer naar beneden om een korte briefing voor de avond en de volgende ochtend door te nemen. Kennis maken hoefden we niet meer, we kennen iedereen al :-) Johnny en Marina waren nu ook van de partij. Biertje erbij, gezellig!
Na een drankje zijn we nog even naar buiten gelopen, even de gekte hier aanschouwd. Heerlijk weer! We lopen in Fremont street, een straat die volledig overdekt is, tussen de hotels door. En er is van alles te zien. Kraampjes, mensen die kunsten vertonen, dronkelappen, aliëns, Elvis, noem maar op. Op 1000 vierkante meter kom je meer mafkezen tegen dan in heel Almere. Ons meegerekend. Maar wel erg leuk. En ook hier weer: Wat een licht!
Omdat we morgen om 6:30 aan het ontbijt moeten zitten besluiten we het niet te laat te maken. Gauw terug naar het hotel, in onze kamer op 18 hoog met uitzicht over heel de Strip. Gaaf hoor. We slapen echt met alle gordijnen open vannacht!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 1: 05 september 2012.