Vandaag
een relaxed dagje. We gaan van Bridgeport naar
Jamestown.
We hebben redelijk geslapen in een te kort bed met de ramen tegen elkaar open (om de gaslucht weg te houden). En dat was best koud, want het koelt hier ’s nachts best af. Ter illustratie: ’s Winters ligt hier een metertje of 2 sneeuw…
We zijn al weer vroeg wakker. Relaxed opstaan, beetje met internet bezig en dan hebben we om 8:45 onze briefing. Die stelt niks voor: Op de motor, 500 meter rijden naar een restaurant voor het ontbijt.
Dat dus maar gedaan.
Ging het ontbijt gisteren in razend tempo, en was de koffie nooit op, vandaag ging het allemaal veel langzamer, en kregen we niet eens een refill van de koffie. Maar, we hebben wel lekker ontbeten.
Om 10:00u vertrokken we dan uiteindelijk.
Nu was het de bedoeling dat we vandaag een bezoek zouden brengen aan het Yosimite park. Een van de nationale, en bekendere parken van Amerika. Maar, met al het nieuws over het hantavirus wat aangetroffen is in het park, en waaraan inmiddels 3 personen zijn overleden, vond Rene het niet verantwoord om naar het park te gaan. En dat is natuurlijk een verstandig besluit. Immers, al is de kans nog zo klein, we willen geen van allen ziek worden met de kans er aan te overlijden! Rene en Larry hebben daarom een alternatieve route opgesteld, die ca. 120 mijl lang is. Dat betekent wel dat we vandaag op tijd op onze eindbestemming zullen arriveren. Maar dat betekent ook dat we over de Sonora Pass door de Sierra Nevada zullen kruisen. We moeten immers aan de andere kant van het gebergte zijn.
En dat is toch een tocht! De eerste 15 mijl rijden we over Highway 395 naar het noordwesten, en slaan dan af op Highway 108. Deze leidt door de Sierra Nevada via de Sonora Pass. Een geweldige route! We klimmen van 2000 voet naar ca. 10000 voet (3km) hoogte. Via een prachtige weg dwars door de bergen. Met scherpe bochten en stijgingen van soms 30%. Vooraf heeft Rene al aangegeven dat we geen formatie rijden over de pass. Iedereen rijdt zijn eigen tempo en lijn, en er moet minstens 50 meter afstand worden bewaard. De snellere motoren mogen gewoon inhalen. Donnie en Chris rijden dan ook als een streep weg, en maken er een circuit van (maar die hebben de motor dan ook 100% onder controle). Wij doen het kalm aan, en rijden met z’n achten naar boven. Bijna boven staat Rene al te wachten, met Don en Chris. We hebben even pauze. Iedereen is enthousiast over de route en het geweldige uitzicht en de prachtige omgeving. Fenomenaal!
Na verloop van tijd gaan we weer rijden. Rene geeft aan dat er, nadat we aan de afdaling beginnen, op een gegeven moment een scherpe haarspeld naar links komt, waarna een parkeerplaats is waar we weer stoppen. Die treffen we aan nadat we weer een geweldig mooi stuk hebben gereden. We parkeren en komen in een gebied met een prachtig uitzicht. Natuurlijk worden hier de nodige foto’s gemaakt. Na 3 kwartier stappen we weer op om verder te gaan. De groep valt al snel weer uiteen. De bochten beginnen wat minder scherp te worden en we kunnen nagenoeg met een constante snelheid van zo’n 45Mph blijven rijden.
De omgeving blijft echt prachtig mooi. Het weer is ook perfect. Zon, af en toe een wolkje. lekker koel briesje.
We komen op een gegeven moment weer op een parkeerplaats om even weer een flesje water te drinken. Vla voordat we weer willen vertrekken komt er een Amerikaanse dame de parkeerplaats opgereden en begint een heel verhaal over dat ze het asociaal vindt dat we zomaar op eigen terrein parkeren zonder te vragen. Ze blijft boos en verdwijnt op een gegeven moment het huisje in wat aan de parkeerplaats ligt. Blijkt een makelaarskantoor te zijn. Wisten wij veel. Nergens staat een bordje met Private Property er op. Hoe konden we dat dan weten. We trekken ons helemaal niets van deze dame aan, en zeggen maar dat we Duitsers zijn. Alsof dat veel helpt…
We gaan dan weer een stukje op weg, onderweg naar een plek waar we kunnen lunchen. Dat zouden we bij Alicia’s Sugar Shack doen. Maar geen Alicia te bekennen bij de Sugar Shack. Dus dan maar naar de buren. Daar waren we zeker welkom. Jammer alleen dat de betreffende ober, die volgens ons ook best de eigenaar kan zijn, alles alleen moest doen en totaal geen organisatorisch talent is. We zaten aan 5 tafeltjes. De eerste tafel was al lang en breed klaar met de lunch, toen de laatste tafel nog moest beginnen. Gea kreeg pas haar Ceasar Wrap op het moment dat iedereen zo’n beetje was uitgegeten. Het duurde dan ook wel erg lang bij deze tent. Maar, we hebben tijd genoeg immers. Overigens niet echt vreemd als die ober in de stress raakt, met types als Anita die Ice Tea bestellen. Maar dan wel zonder ijs...
Na de lunch de laatste 25 mijl naar Jamestown. Die leggen we vlot af.
Jamestown ligt op 1400 voet hoogte. En de omgeving is hier best anders dan we tot dusver gewend zijn. Heel veel groen, hoge bomen en het is ook veel drukker op de weg. Maar het is ook nog erg warm hier. Als we om 15:30 in ons motel, het Jamestown Railtown Motel, aankomen is het er 35 graden Celsius in de schaduw…
We wachten even op Rene en Larry, die inchecken en de sleutels halen, en gaan dan naar onze kamer. Best groot. Er staat een enorm bubbelbad in, maar die is helaas Out of Order.
Ruud en Yvonne hebben ook een bubbelbad, maar daar moet je weer extra voor betalen. Wat een gedoe.
Overigens blijkt dat de baas en oprichter van de Hell’s Angels ook in dit motel verblijft. Er schijnt een feest in de buurt te zijn waar zijn aanwezigheid verlangd wordt. Aan het zwembad zitten in ieder geval een stel ruige kerels en evenveel blonde babes in niets verhullende zwem outfit...
Met z’n achten besluiten we de stad even in te lopen. Eerst naar de Harley Davidson dealer, die zit hier op de hoek. We kopen een shirt en een sjaal voor Kees. Niet een wintersjaal, maar zo’n ding voor op de motor. Daarna lopen we de stad nog even in. EN dan blijkt dat alles hier antiek is. De winkels, de huizen, alles wat er hier verkocht wordt en ook de inwoners. Het lijkt wel alsof je in de jaren zestig loopt. We gaan een winkel in waar met grote letters voor de deur staat dat ze cappuccino verkopen, maar dat blijkt alleen take away te zijn. En de hele winkel staat vol met oude meuk. Echt oude meuk. En daar vragen ze dan nog eens schandalig hoge prijzen voor. Een recessie hebben ze hier niet hoor!
We wandelen de hoofdstraat op en neer, in de hete zon, en gaan dan nog even naar ons hutje. Even zitten en dan maar douchen voordat we gaan eten.
Het eten doen we in een Mexicaans restaurant, op aanraden van Rene. En dat doen we met de hele groep. Het is gezellig. Rene laat een rondje tequila komen, en dat gaat er zeker in. Het eten is erg lekker en de sfeer is goed. Het restaurant ziet er nogal huiselijk uit. Nadat we uitgegeten zijn, stelt Rene voor om nog even naar een Irish pub te gaan. Ligt letterlijk om de hoek van het hotel. In de pub zitten een handvol gasten, en met ons er bij komt de sfeer er al gauw in. We hebben een hoop lol, en zorgen voor een goede omzet. De bar eigenaar vind het allemaal geweldig.
Wij gaan rond 22:30 op huis aan, de jongere garde blijft nog even. En hebben de volgende ochtend sterke verhalen over de night before. Maar het was wel erg gezellig!
En ook van deze dag is een video compilatie gemaakt door Rene van Crossroads. Hier vind je de film.
We hebben redelijk geslapen in een te kort bed met de ramen tegen elkaar open (om de gaslucht weg te houden). En dat was best koud, want het koelt hier ’s nachts best af. Ter illustratie: ’s Winters ligt hier een metertje of 2 sneeuw…
We zijn al weer vroeg wakker. Relaxed opstaan, beetje met internet bezig en dan hebben we om 8:45 onze briefing. Die stelt niks voor: Op de motor, 500 meter rijden naar een restaurant voor het ontbijt.
Dat dus maar gedaan.
Ging het ontbijt gisteren in razend tempo, en was de koffie nooit op, vandaag ging het allemaal veel langzamer, en kregen we niet eens een refill van de koffie. Maar, we hebben wel lekker ontbeten.
Om 10:00u vertrokken we dan uiteindelijk.
Nu was het de bedoeling dat we vandaag een bezoek zouden brengen aan het Yosimite park. Een van de nationale, en bekendere parken van Amerika. Maar, met al het nieuws over het hantavirus wat aangetroffen is in het park, en waaraan inmiddels 3 personen zijn overleden, vond Rene het niet verantwoord om naar het park te gaan. En dat is natuurlijk een verstandig besluit. Immers, al is de kans nog zo klein, we willen geen van allen ziek worden met de kans er aan te overlijden! Rene en Larry hebben daarom een alternatieve route opgesteld, die ca. 120 mijl lang is. Dat betekent wel dat we vandaag op tijd op onze eindbestemming zullen arriveren. Maar dat betekent ook dat we over de Sonora Pass door de Sierra Nevada zullen kruisen. We moeten immers aan de andere kant van het gebergte zijn.
En dat is toch een tocht! De eerste 15 mijl rijden we over Highway 395 naar het noordwesten, en slaan dan af op Highway 108. Deze leidt door de Sierra Nevada via de Sonora Pass. Een geweldige route! We klimmen van 2000 voet naar ca. 10000 voet (3km) hoogte. Via een prachtige weg dwars door de bergen. Met scherpe bochten en stijgingen van soms 30%. Vooraf heeft Rene al aangegeven dat we geen formatie rijden over de pass. Iedereen rijdt zijn eigen tempo en lijn, en er moet minstens 50 meter afstand worden bewaard. De snellere motoren mogen gewoon inhalen. Donnie en Chris rijden dan ook als een streep weg, en maken er een circuit van (maar die hebben de motor dan ook 100% onder controle). Wij doen het kalm aan, en rijden met z’n achten naar boven. Bijna boven staat Rene al te wachten, met Don en Chris. We hebben even pauze. Iedereen is enthousiast over de route en het geweldige uitzicht en de prachtige omgeving. Fenomenaal!
Na verloop van tijd gaan we weer rijden. Rene geeft aan dat er, nadat we aan de afdaling beginnen, op een gegeven moment een scherpe haarspeld naar links komt, waarna een parkeerplaats is waar we weer stoppen. Die treffen we aan nadat we weer een geweldig mooi stuk hebben gereden. We parkeren en komen in een gebied met een prachtig uitzicht. Natuurlijk worden hier de nodige foto’s gemaakt. Na 3 kwartier stappen we weer op om verder te gaan. De groep valt al snel weer uiteen. De bochten beginnen wat minder scherp te worden en we kunnen nagenoeg met een constante snelheid van zo’n 45Mph blijven rijden.
De omgeving blijft echt prachtig mooi. Het weer is ook perfect. Zon, af en toe een wolkje. lekker koel briesje.
We komen op een gegeven moment weer op een parkeerplaats om even weer een flesje water te drinken. Vla voordat we weer willen vertrekken komt er een Amerikaanse dame de parkeerplaats opgereden en begint een heel verhaal over dat ze het asociaal vindt dat we zomaar op eigen terrein parkeren zonder te vragen. Ze blijft boos en verdwijnt op een gegeven moment het huisje in wat aan de parkeerplaats ligt. Blijkt een makelaarskantoor te zijn. Wisten wij veel. Nergens staat een bordje met Private Property er op. Hoe konden we dat dan weten. We trekken ons helemaal niets van deze dame aan, en zeggen maar dat we Duitsers zijn. Alsof dat veel helpt…
We gaan dan weer een stukje op weg, onderweg naar een plek waar we kunnen lunchen. Dat zouden we bij Alicia’s Sugar Shack doen. Maar geen Alicia te bekennen bij de Sugar Shack. Dus dan maar naar de buren. Daar waren we zeker welkom. Jammer alleen dat de betreffende ober, die volgens ons ook best de eigenaar kan zijn, alles alleen moest doen en totaal geen organisatorisch talent is. We zaten aan 5 tafeltjes. De eerste tafel was al lang en breed klaar met de lunch, toen de laatste tafel nog moest beginnen. Gea kreeg pas haar Ceasar Wrap op het moment dat iedereen zo’n beetje was uitgegeten. Het duurde dan ook wel erg lang bij deze tent. Maar, we hebben tijd genoeg immers. Overigens niet echt vreemd als die ober in de stress raakt, met types als Anita die Ice Tea bestellen. Maar dan wel zonder ijs...
Na de lunch de laatste 25 mijl naar Jamestown. Die leggen we vlot af.
Jamestown ligt op 1400 voet hoogte. En de omgeving is hier best anders dan we tot dusver gewend zijn. Heel veel groen, hoge bomen en het is ook veel drukker op de weg. Maar het is ook nog erg warm hier. Als we om 15:30 in ons motel, het Jamestown Railtown Motel, aankomen is het er 35 graden Celsius in de schaduw…
We wachten even op Rene en Larry, die inchecken en de sleutels halen, en gaan dan naar onze kamer. Best groot. Er staat een enorm bubbelbad in, maar die is helaas Out of Order.
Ruud en Yvonne hebben ook een bubbelbad, maar daar moet je weer extra voor betalen. Wat een gedoe.
Overigens blijkt dat de baas en oprichter van de Hell’s Angels ook in dit motel verblijft. Er schijnt een feest in de buurt te zijn waar zijn aanwezigheid verlangd wordt. Aan het zwembad zitten in ieder geval een stel ruige kerels en evenveel blonde babes in niets verhullende zwem outfit...
Met z’n achten besluiten we de stad even in te lopen. Eerst naar de Harley Davidson dealer, die zit hier op de hoek. We kopen een shirt en een sjaal voor Kees. Niet een wintersjaal, maar zo’n ding voor op de motor. Daarna lopen we de stad nog even in. EN dan blijkt dat alles hier antiek is. De winkels, de huizen, alles wat er hier verkocht wordt en ook de inwoners. Het lijkt wel alsof je in de jaren zestig loopt. We gaan een winkel in waar met grote letters voor de deur staat dat ze cappuccino verkopen, maar dat blijkt alleen take away te zijn. En de hele winkel staat vol met oude meuk. Echt oude meuk. En daar vragen ze dan nog eens schandalig hoge prijzen voor. Een recessie hebben ze hier niet hoor!
We wandelen de hoofdstraat op en neer, in de hete zon, en gaan dan nog even naar ons hutje. Even zitten en dan maar douchen voordat we gaan eten.
Het eten doen we in een Mexicaans restaurant, op aanraden van Rene. En dat doen we met de hele groep. Het is gezellig. Rene laat een rondje tequila komen, en dat gaat er zeker in. Het eten is erg lekker en de sfeer is goed. Het restaurant ziet er nogal huiselijk uit. Nadat we uitgegeten zijn, stelt Rene voor om nog even naar een Irish pub te gaan. Ligt letterlijk om de hoek van het hotel. In de pub zitten een handvol gasten, en met ons er bij komt de sfeer er al gauw in. We hebben een hoop lol, en zorgen voor een goede omzet. De bar eigenaar vind het allemaal geweldig.
Wij gaan rond 22:30 op huis aan, de jongere garde blijft nog even. En hebben de volgende ochtend sterke verhalen over de night before. Maar het was wel erg gezellig!
En ook van deze dag is een video compilatie gemaakt door Rene van Crossroads. Hier vind je de film.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 4: 08 september 2012.