Vandaag
redelijk op tijd opstaan, want we vertrekken om
08:00u richting San Francisco. Een tocht van zo’n
170mijl.
Gisteren heeft Rene ons al aangewezen waar we konden ontbijten, vanaf 7:00u. Dus wij daar naar toe, maar helaas. Gesloten. Het is vandaag zondag en dan openen ze later.
Gelukkig zit er iets verderop een Subway waar we dan maar een broodje gaan halen met z’n achten. Beter als op een lege maag vertrekken.
Als we terug komen staat Sonny Barger op de parkeerplaats. De oprichter van de Hell’s Angels. Niet zomaar een man dus. Marina, Johnny en Arnoud trekken de stoute schoenen aan en vragen of ze met hem op de foto mogen. En dat mag zowaar! De man is een zeldzaamheid, laat zich zomaar niet zien. En al helemaal niet samen op de foto!
Als we vertrekken staan de Hell’s Angels ons na te kijken. We rijden echter 500m en gaan dan tanken, zodat we de dag doorkomen. Terwijl we aan het tanken zijn rijden de Hell’s Angels het tankstation voorbij. Als ze ons zien staan zwaaien ze allemaal… Tja. Uitgezwaaid worden door de belangrijkste mensen van de Hell’s Angels. Da’s toch een heel ander verhaal, nietwaar?
De tocht gaat door het glooiende landschap van Californië. De bergen hebben we gisteren al achter ons gelaten, echt bergachtig is het dus niet meer.
Na een half uurtje rijden komen we over een heuveltop en zien voor ons een enorm uitgestrekte vlakte. Zover je kunt zien niets anders dan wat bomen en wild gras, helemaal goudgeel verkleurd. Hieraan ontleent de staat Californië zijn naam „Golden State”. Een prachtig gezicht. We stoppen voor het nemen van wat foto’s.
We rijden verder door het prachtige landschap. De temperatuur is perfect. Zonnig en niet te heet. Gewoon genieten dus. Helemaal als we in een klein stadje aankomen, Stockton, waar een Starbucks zit. Ja, dat gaat er wel in natuurlijk (sorry Evelien). Rene verteld ons dat we ons niet te goed moeten doen aan allerlei lekkere koeken enzo, want de lunch is niet zo gek ver weg. Dus we houden het bij koffie/chocola en een muffin.
Als we verder rijden komen we inderdaad na een half uur op de lunchplek aan. Een restaurant aan het water. Echt een heerlijke plek, en we kunnen voorstellen dat Rene dat hier zo gekozen heeft. We zitten buiten in de schaduw en nemen de tijd voor de lunch. Smaakt goed allemaal.
Na de lunch rijden we verder. We komen meer en meer in de bewoonde wereld, en het wordt stukken drukker. Rene heeft ons verteld dat het nu erg belangrijk is om een compacte formatie te houden, zodat er geen auto’s in de groep kunnen meerijden. Dit om versplintering van de groep tegen te gaan. We moeten immers als één eenheid aankomen op onze bestemming.
Het lukt goed om in formatie te blijven rijden. De weg is een behoorlijk stuk best wel slecht, maar op een gegeven moment komen we op de freeway richting San Francisco. We rijden langs Pittsburg, en het wordt dan echt druk op de weg. Maar, het gaat allemaal uitstekend en we hebben de gang er flink in.
Op enig moment gaan we van de snelweg af, tijd om weer te tanken. Anders dan in Nederland moet je hiervoor de snelweg verlaten. Maar, we zitten in een mooi gebied, dus geen punt.
Na het tanken gaan we de weg weer op. We rijden op een 6 baans weg. 6 Banen aan onze kant dus. En het is redelijk druk.
Op enig moment, nadat we verder zijn gereden, moeten we tol gaan betalen. Voor een brug. We hebben vooraf instructie gekregen dat we de meest rechter baan moeten aanhouden, en moeten wachten tot Rene, die voorop rijdt, voor ons betaald heeft. Larry, die de bus rijdt, neemt de baan naast ons en blokkeert na de tolpoort op die wijze de weg voor hem. Zodat wij vanuit de tolpoort voor de bus kunnen opstellen en dan gezamenlijk weer weg kunnen rijden. Dat houdt de groep goed bij elkaar. Simpel, maar doeltreffend.
We moeten nog even flink afremmen voor een ongeval wat gebeurd is, maar verder rijden we zonder enige hinder naar San Francisco. En plots zien we haar liggen: De Golden Gate brug. We moeten er over om in SF te komen, maar vlak voor de brug nemen we een afslag en rijden een berg op. Boven aan gekomen vinden we met moeite een parkeerplaats voor ons allen (het is er nogal druk) en dan hebben we een fenomenaal uitzicht op SF, de Golden Gate en Alcatraz. Werkelijk prachtig.
Natuurlijk blijven we hier even voor wat foto’s, voordat we de eindsprint naar het hotel maken, midden in de stad.
Rene legt ons uit dat het belangrijk is dicht bij elkaar te blijven. Maar gaat er ook meteen van uit dat het niet lukt om in een beweging met z’n alleen naar het hotel te rijden. Simpelweg vanwege de drukte en alle verkeerslichten in de stad. En het is inderdaad best druk in de stad. Goed opletten dus!
We rijden de berg af en slaan rechtsaf, en rijden meteen de Golden Gate op. Wat een belevenis. We houden de rechter baan aan, want aan het eind van de brug moeten we tol betalen. Dat gaat op dezelfde wijze als de eerste keer, en ook hier loopt het vlekkeloos. En dan rijden we SF in. Wat een drukte. En wat een belevenis. Normaal zie je dit alleen in de vil, maar nu ben je er deel van. Fenomenaal!
Ons hotel ligt aan de Lombard Street, niet zo gek ver van de bekende Fisherman’s Wharf. Aan de noordkant van SF. tegen de verwachting van Rene in rijden we zó, met z’n allen, naar het hotel. We komen allemaal gelijktijdig aan. Perfect dus, kan niet beter.
We parkeren de motoren en nemen een biertje. Rene legt uit wat de bedoeling is van de komende dagen en wijst ons aan dat de straat hier achter een Starbucks (sorry Evelien) en diverse winkeltjes bevat. We bergen onze spullen op en gaan dan met z’n achten eens op onderzoek uit.
We komen inderdaad bij de Starbucks. Ook bij een Apple Store. Maar we zijn te vroeg, pas over 3 dagen wordt hier de iPhone 5 verkocht. Balen!
Rond 18:00 zijn we weer terug in het hotel. Leuke stad, dat SF.
Rene heeft voor vanavond een tafel voor ons allemaal besproken bij een Italiaans restaurant, Mona Lisa. Hij ging er al van uit dat we allemaal wel mee zouden gaan. En dat doen we dan ook. Om even voor zeven staan we klaar, en lopen naar de bushalte. Jawel, de bushalte, als in openbaar vervoer. Iets waar Kees een broertje dood aan heeft.
De elektrische bus (zo’n trolley ding, net als in Arnhem) is precies op tijd. Er is nog net ruimte voor ons allemaal. Maar bij de volgende haltes stappen nog meer mensen in, dus de bus is op enig moment meer dan vol. Als we aankomen in het centrum van SF raakt de bus meteen aardig leeg. Praktisch om de hoek van de bushalte is het restaurant. Een chique ding, waar alle tafels bezet zijn Het is er erg druk. En terecht, want het eten is er voortreffelijk. Rene en Larry hebben de voorgerechten bedacht. Een soort tapas van Italiaanse lekkernijen. En daarna a la carte een hoofdgerecht. Variërend van pizza tot diverse soorten pasta. Het is gezellig, en het eten is heerlijk. Om 22:00 lopen we het restaurant weer uit. En gaan om de hoek naar een Saloon. Heeft met het wilde westen niets te maken, want het is meer een blues café. Er speelt een bandje, en dat klinkt er goed. Een toetsenist met 1 hand op een onmogelijk keyboardje, een gitarist, en bassist en een drummer. Geen bijzondere versterkers of ander geneuzel, just as it is. En het klinkt geweldig. Als de band om 23:00 stopt met spelen besluiten we met een taxi naar huis te gaan. Maar, we zijn met z’n achten en dat past niet in één taxi. De dames worden in een taxi gestopt en de heren in een andere taxi. Achter elkaar aan komen we terug bij het hotel. We maken plannen voor morgen, en dan, lekker slapen!
En natuurlijk heeft Rene van Crossroads weer een filmpje gemaakt, die kun je hier zien.
Gisteren heeft Rene ons al aangewezen waar we konden ontbijten, vanaf 7:00u. Dus wij daar naar toe, maar helaas. Gesloten. Het is vandaag zondag en dan openen ze later.
Gelukkig zit er iets verderop een Subway waar we dan maar een broodje gaan halen met z’n achten. Beter als op een lege maag vertrekken.
Als we terug komen staat Sonny Barger op de parkeerplaats. De oprichter van de Hell’s Angels. Niet zomaar een man dus. Marina, Johnny en Arnoud trekken de stoute schoenen aan en vragen of ze met hem op de foto mogen. En dat mag zowaar! De man is een zeldzaamheid, laat zich zomaar niet zien. En al helemaal niet samen op de foto!
Als we vertrekken staan de Hell’s Angels ons na te kijken. We rijden echter 500m en gaan dan tanken, zodat we de dag doorkomen. Terwijl we aan het tanken zijn rijden de Hell’s Angels het tankstation voorbij. Als ze ons zien staan zwaaien ze allemaal… Tja. Uitgezwaaid worden door de belangrijkste mensen van de Hell’s Angels. Da’s toch een heel ander verhaal, nietwaar?
De tocht gaat door het glooiende landschap van Californië. De bergen hebben we gisteren al achter ons gelaten, echt bergachtig is het dus niet meer.
Na een half uurtje rijden komen we over een heuveltop en zien voor ons een enorm uitgestrekte vlakte. Zover je kunt zien niets anders dan wat bomen en wild gras, helemaal goudgeel verkleurd. Hieraan ontleent de staat Californië zijn naam „Golden State”. Een prachtig gezicht. We stoppen voor het nemen van wat foto’s.
We rijden verder door het prachtige landschap. De temperatuur is perfect. Zonnig en niet te heet. Gewoon genieten dus. Helemaal als we in een klein stadje aankomen, Stockton, waar een Starbucks zit. Ja, dat gaat er wel in natuurlijk (sorry Evelien). Rene verteld ons dat we ons niet te goed moeten doen aan allerlei lekkere koeken enzo, want de lunch is niet zo gek ver weg. Dus we houden het bij koffie/chocola en een muffin.
Als we verder rijden komen we inderdaad na een half uur op de lunchplek aan. Een restaurant aan het water. Echt een heerlijke plek, en we kunnen voorstellen dat Rene dat hier zo gekozen heeft. We zitten buiten in de schaduw en nemen de tijd voor de lunch. Smaakt goed allemaal.
Na de lunch rijden we verder. We komen meer en meer in de bewoonde wereld, en het wordt stukken drukker. Rene heeft ons verteld dat het nu erg belangrijk is om een compacte formatie te houden, zodat er geen auto’s in de groep kunnen meerijden. Dit om versplintering van de groep tegen te gaan. We moeten immers als één eenheid aankomen op onze bestemming.
Het lukt goed om in formatie te blijven rijden. De weg is een behoorlijk stuk best wel slecht, maar op een gegeven moment komen we op de freeway richting San Francisco. We rijden langs Pittsburg, en het wordt dan echt druk op de weg. Maar, het gaat allemaal uitstekend en we hebben de gang er flink in.
Op enig moment gaan we van de snelweg af, tijd om weer te tanken. Anders dan in Nederland moet je hiervoor de snelweg verlaten. Maar, we zitten in een mooi gebied, dus geen punt.
Na het tanken gaan we de weg weer op. We rijden op een 6 baans weg. 6 Banen aan onze kant dus. En het is redelijk druk.
Op enig moment, nadat we verder zijn gereden, moeten we tol gaan betalen. Voor een brug. We hebben vooraf instructie gekregen dat we de meest rechter baan moeten aanhouden, en moeten wachten tot Rene, die voorop rijdt, voor ons betaald heeft. Larry, die de bus rijdt, neemt de baan naast ons en blokkeert na de tolpoort op die wijze de weg voor hem. Zodat wij vanuit de tolpoort voor de bus kunnen opstellen en dan gezamenlijk weer weg kunnen rijden. Dat houdt de groep goed bij elkaar. Simpel, maar doeltreffend.
We moeten nog even flink afremmen voor een ongeval wat gebeurd is, maar verder rijden we zonder enige hinder naar San Francisco. En plots zien we haar liggen: De Golden Gate brug. We moeten er over om in SF te komen, maar vlak voor de brug nemen we een afslag en rijden een berg op. Boven aan gekomen vinden we met moeite een parkeerplaats voor ons allen (het is er nogal druk) en dan hebben we een fenomenaal uitzicht op SF, de Golden Gate en Alcatraz. Werkelijk prachtig.
Natuurlijk blijven we hier even voor wat foto’s, voordat we de eindsprint naar het hotel maken, midden in de stad.
Rene legt ons uit dat het belangrijk is dicht bij elkaar te blijven. Maar gaat er ook meteen van uit dat het niet lukt om in een beweging met z’n alleen naar het hotel te rijden. Simpelweg vanwege de drukte en alle verkeerslichten in de stad. En het is inderdaad best druk in de stad. Goed opletten dus!
We rijden de berg af en slaan rechtsaf, en rijden meteen de Golden Gate op. Wat een belevenis. We houden de rechter baan aan, want aan het eind van de brug moeten we tol betalen. Dat gaat op dezelfde wijze als de eerste keer, en ook hier loopt het vlekkeloos. En dan rijden we SF in. Wat een drukte. En wat een belevenis. Normaal zie je dit alleen in de vil, maar nu ben je er deel van. Fenomenaal!
Ons hotel ligt aan de Lombard Street, niet zo gek ver van de bekende Fisherman’s Wharf. Aan de noordkant van SF. tegen de verwachting van Rene in rijden we zó, met z’n allen, naar het hotel. We komen allemaal gelijktijdig aan. Perfect dus, kan niet beter.
We parkeren de motoren en nemen een biertje. Rene legt uit wat de bedoeling is van de komende dagen en wijst ons aan dat de straat hier achter een Starbucks (sorry Evelien) en diverse winkeltjes bevat. We bergen onze spullen op en gaan dan met z’n achten eens op onderzoek uit.
We komen inderdaad bij de Starbucks. Ook bij een Apple Store. Maar we zijn te vroeg, pas over 3 dagen wordt hier de iPhone 5 verkocht. Balen!
Rond 18:00 zijn we weer terug in het hotel. Leuke stad, dat SF.
Rene heeft voor vanavond een tafel voor ons allemaal besproken bij een Italiaans restaurant, Mona Lisa. Hij ging er al van uit dat we allemaal wel mee zouden gaan. En dat doen we dan ook. Om even voor zeven staan we klaar, en lopen naar de bushalte. Jawel, de bushalte, als in openbaar vervoer. Iets waar Kees een broertje dood aan heeft.
De elektrische bus (zo’n trolley ding, net als in Arnhem) is precies op tijd. Er is nog net ruimte voor ons allemaal. Maar bij de volgende haltes stappen nog meer mensen in, dus de bus is op enig moment meer dan vol. Als we aankomen in het centrum van SF raakt de bus meteen aardig leeg. Praktisch om de hoek van de bushalte is het restaurant. Een chique ding, waar alle tafels bezet zijn Het is er erg druk. En terecht, want het eten is er voortreffelijk. Rene en Larry hebben de voorgerechten bedacht. Een soort tapas van Italiaanse lekkernijen. En daarna a la carte een hoofdgerecht. Variërend van pizza tot diverse soorten pasta. Het is gezellig, en het eten is heerlijk. Om 22:00 lopen we het restaurant weer uit. En gaan om de hoek naar een Saloon. Heeft met het wilde westen niets te maken, want het is meer een blues café. Er speelt een bandje, en dat klinkt er goed. Een toetsenist met 1 hand op een onmogelijk keyboardje, een gitarist, en bassist en een drummer. Geen bijzondere versterkers of ander geneuzel, just as it is. En het klinkt geweldig. Als de band om 23:00 stopt met spelen besluiten we met een taxi naar huis te gaan. Maar, we zijn met z’n achten en dat past niet in één taxi. De dames worden in een taxi gestopt en de heren in een andere taxi. Achter elkaar aan komen we terug bij het hotel. We maken plannen voor morgen, en dan, lekker slapen!
En natuurlijk heeft Rene van Crossroads weer een filmpje gemaakt, die kun je hier zien.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 5: 09 september 2012.