Vandaag
geen motor tour.
We zijn in San Francisco en blijven hier een dag, die we vrij te besteden hebben.
We hebben met z’n achten besloten met een hop-on hop-off bus te gaan. Die rijdt door de hele stad, en je kunt dus op je dooie gemak alles bekijken. Je zit dan boven in zo’n dubbeldekker bus zonder dak. En aangezien het best lekker weer is, mag dat geen probleem zijn.
Eerst maar even ontbijten. Aangezien de bus pas vanaf 09:00u rijdt, hebben we nog even de tijd. We ontbijten in een heel klein restaurantje naast het hotel, met een aardige, gemoedelijke dame die de zaken verzorgt. Na het ontbijt gaan we naar de overkant van de straat waar de bus een opstap-plaats heeft, volgend e folder die we van Rene hebben gekregen.
De kaartjes heeft Johnny al gekocht bij de receptie (je koop daar kaartjes zonder datum. Op de dag dat je ze gaat gebruiken worden ze in de bus bij de eerste opstap omgewisseld voor kaartjes met datum, waarbij je ook nog een deel van de kosten op dat moment betaald).
Tja. En dan gaat het fout…
Er staat een groep van 8 bejaarden op dezelfde hoek te wachten. Ook op een bus, gezien het feit dat ze af en toe de straat af kijken. Op zich niet vreemd, ze zullen ook wel met de sightseeing bus mee gaan. Na 5 minuten lopen de bejaarden weg, en dat is een cruciaal punt in het verhaal.
Er komt een bus. Die stopt. Ruud gaat naar binnen en vraagt op zijn beste Engels (let wel, Ruud spreekt slechts 1 woord Engels) of dit de juiste bus is. „Jawel” zegt de Chinese chauffeur. We vinden het echter vreemd dat de bus geen open dak heeft. Ach, maakt niet uit, zolang hij ons maar bij de Fisherman’s Wharf af gaat zetten, en da’s toch praktisch om de hoek.
We stappen dus in de bus en zien nog meer bejaarden zitten. Een onaangenaam gevoel maakt zich van ons meester als de chauffeur een kruisje op een lijst met namen zet. „Your with a party of 8” vraagt hij ook nog. Jawel hoor, wij zijn met z’n achten.
De bus rijdt richting de haven en stopt op een gegeven moment voor een hotel, vlak bij de pier. We weten het nu zeker: Dit is vast niet de goede bus, want op het bordje aan de kant van de weg naast de bus staat dat je niet mag uitstappen, alleen mag instappen. De chauffeur staat buiten als wij uitstappen en kijkt ons nogal raar aan. Volgens hem moeten we terug in de bus. Ehhh, nee dus. Het grote deel van onze groep zet het op een lopen, en Kees gaat maar eens uitleggen wat er aan de hand is. We zitten in de verkeerde bus. We moeten een sightseeing bus hebben. De chauffeur wijst op zijn lijstje een naam aan, en vraagt of wij dat dan niet zijn. Nee, dat zijn wij niet. Maar we zijn met z’n achten. Jawel, we zijn met z’n achten, maar niet de club die hij verwacht te hebben geladen een aantal mijl terug. De schrik maakt zich van de chauffeur meester als hij er achter komt dat er ergens in San Francisco 8 bejaarden rond lopen die al lang met een bus mee hadden gemoeten, terwijl wij ons allemaal uit de voeten maken. Slap van de lach, dat dan weer wel…
Maar, wij zijn op de plek van bestemming, en besluiten dat Ruud het woord maar niet meer moet gaan doen. We gaan richting de beroemde Pier 39, waar op een aantal pontons de zeeleeuwen al naar ons aan het roepen zijn. Wij roepen vrolijk terug, maar dat maakt geen enkele indruk. We staan een poosje te kijken en lopen dan de pier op. De dames gaan wat in de winkels kijken en de mannen zetten zich op een bankje en genieten van het uitzicht op diverse boten en op Alcatraz. Na een poosje bedenken we dat we toch wel eens niets moeten gaan doen, en besluiten met de sightseeing bus de stad rond te rijden. We gaan aan boord, dit keer van de juiste bus, en laten ons 500 meter rondrijden. We hebben mooie plekjes vooraan. Maar de bus stopt en we worden verzocht over te stappen in een andere, gereed staande bus. We vinden net, helemaal achterin, nog plekjes om samen te zitten. En dan gaat de reis beginnen. We rijden door heel San Francisco en zien alle bezienswaardigheden. In de bus hebben we een hoofdtelefoon gekregen die we aan kunnen sluiten op een geluidsysteem waardoor we ook de nodige info over de stad kunnen horen. Echt leuk, en het weer is prima.
Als we aan de zuidkant van de stad komen, die op een berg gebouwd is (als je films ziet die in SF spelen, zie je altijd auto’s van de berg afscheuren, die bij elk kruispunt los komen van de grond) wordt het toch best koeler. De wind is fris. Maar, dat zal wel weer voorbij gaan als we weer afdalen en naar de Golden Gate rijden. Da’s een tegenvaller.
Larry gaf gisteravond al aan dat we een unieke dag hadden, omdat we zo’n goed uitzicht op de brug hadden. En we snappen nu waarom. Vlak bij de brug wordt het erg mistig. En koud. De hele brug zit in een dikke mist gehuld. Je ziet er helemaal niets van. Ook niet als we over de brug rijden. De pijlers zie je pas als je er onder bent. En van het uitzicht op Alcatraz bijvoorbeeld zie je ook al helemaal niets meer. Wat balen als je maar één dag in SF bent en je ziet niets van de brug… De tour gaat over de brug, en aan de andere kant draaien we en rijden we terug over de brug. In de dikke, koude mist…
Als we weer in de stad zijn, is het weer helder en is de temperatuur weer aangenaam. We besluiten niet de hele tocht uit te zitten, maar bij China Town uit te stappen en verder door de stad te lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is erg leuk in de stad. We vermaken ons prima. Op enig moment komen we in Little Italy terecht. We herkennen de straat waar we gisteren zijn wezen eten. En we krijgen honger, dus maar even een lunch gepakt. Na de lunch lopen we weer richting Pier 39. Vlak er voor besluit Johnny even naar de Harley Davidson winkel te gaan die iets verderop zit. Wij maar wachten, maar geen Johnny. We lopen dus ook maar naar de winkel waar Johnny op z’n dooie gemak de zaken aan het bekijken is. Vol verbazing vraagt hij Kees of hij zijn telefoon niet aan heeft staan, want hij heeft al een paar keer gebeld en ge-sms’st. Maar Kees heeft zijn telefoon in het hotel achter gelaten…
Buiten bij de HD winkel overleggen we wat we gaan doen. Ruud en Johnny hebben niet zo’n zin meer in lopen en besluiten naar de pier te gaan om op een terrasje te zitten. De rest gaat met de beroemde Cable Car. Je kent ‚m wel, die tram in SF die zo bij de stijlen hellingen op rijdt. Elke film over SF heeft wel een shot met deze tram. We kopen kaartjes bij het opstap-punt en wachten tot we aan de beurt zijn, terwijl we ons te goed doen aan een Starbucks versnapering. Eigenlijk is het wachten vrij snel voorbij en dan kunnen we aan boord van de tram. Kees en Gea vinden een plekje op het balkonnetje aan de achterkant, en de rest hangt aan de buitenkant aan de tram, op speciaal daarvoor gemaakte plaatsen. We rijden met de tram de heuvels op richting Union Square waar we uitstappen. Een leuke tocht!
Anita wil graag nog wat winkels kijken en sfeer proeven. We hebben nog anderhalf uur voordat we weer bij de pier moeten zijn, waar we om 19:00u hebben afgesproken met Ruud en Johnny. We besluiten dus terug te lopen, want die tijd hebben we dan wel nodig. Het eerste stuk tegen de heuvels op, en dan naar beneden. Helaas kun je op de foto’s het verschil in hoogte niet zien, dat moet je echt beleefd hebben.
We nemen nog een omweg, omdat Anita ook nog even weer door Little Italy wil lopen.
Om 18:30 zijn we op de pier terug. We lopen nog even een rondje en zoeken elkaar dan weer op, op de afgesproken plek. Ruud en Johnny hebben een goed restaurant gevonden. Beetje chique en wat duurder, maar ziet er goed uit. We besluiten daar dan ook te gaan eten. De sfeer is goed, het eten is lekker.
Na het eten besluiten we naar ons hotel te lopen. Totdat een limousine naast ons stopt. De chauffeur vraagt waar we naar toe gaan. „Naar het hotel” roept Ruud. We hadden al besloten dat we Ruud het woord niet meer moesten laten doen. De chauffeur wil ons voor 80 dollar wel brengen, maar dat vinden we echt te veel. Yvonne weet de prijs naar 40 dollar terug te brengen, en dat vinden we OK. We stappen dus in en laten ons in 15 minuten naar het hotel rijden. Waar Rene en Larry verbaasd kijken dat wij uit een limo klimmen.
We staan nog even met Rene en Larry de belevenissen van de dag door te nemen en gaan dan naar ons hutje. Nog even het verslag maken en dan slapen. Morgen is het weer een vroege start van de dag...
Oja: Geen filmpje van Rene vandaag, ook hij had een vrije dag :-)
We zijn in San Francisco en blijven hier een dag, die we vrij te besteden hebben.
We hebben met z’n achten besloten met een hop-on hop-off bus te gaan. Die rijdt door de hele stad, en je kunt dus op je dooie gemak alles bekijken. Je zit dan boven in zo’n dubbeldekker bus zonder dak. En aangezien het best lekker weer is, mag dat geen probleem zijn.
Eerst maar even ontbijten. Aangezien de bus pas vanaf 09:00u rijdt, hebben we nog even de tijd. We ontbijten in een heel klein restaurantje naast het hotel, met een aardige, gemoedelijke dame die de zaken verzorgt. Na het ontbijt gaan we naar de overkant van de straat waar de bus een opstap-plaats heeft, volgend e folder die we van Rene hebben gekregen.
De kaartjes heeft Johnny al gekocht bij de receptie (je koop daar kaartjes zonder datum. Op de dag dat je ze gaat gebruiken worden ze in de bus bij de eerste opstap omgewisseld voor kaartjes met datum, waarbij je ook nog een deel van de kosten op dat moment betaald).
Tja. En dan gaat het fout…
Er staat een groep van 8 bejaarden op dezelfde hoek te wachten. Ook op een bus, gezien het feit dat ze af en toe de straat af kijken. Op zich niet vreemd, ze zullen ook wel met de sightseeing bus mee gaan. Na 5 minuten lopen de bejaarden weg, en dat is een cruciaal punt in het verhaal.
Er komt een bus. Die stopt. Ruud gaat naar binnen en vraagt op zijn beste Engels (let wel, Ruud spreekt slechts 1 woord Engels) of dit de juiste bus is. „Jawel” zegt de Chinese chauffeur. We vinden het echter vreemd dat de bus geen open dak heeft. Ach, maakt niet uit, zolang hij ons maar bij de Fisherman’s Wharf af gaat zetten, en da’s toch praktisch om de hoek.
We stappen dus in de bus en zien nog meer bejaarden zitten. Een onaangenaam gevoel maakt zich van ons meester als de chauffeur een kruisje op een lijst met namen zet. „Your with a party of 8” vraagt hij ook nog. Jawel hoor, wij zijn met z’n achten.
De bus rijdt richting de haven en stopt op een gegeven moment voor een hotel, vlak bij de pier. We weten het nu zeker: Dit is vast niet de goede bus, want op het bordje aan de kant van de weg naast de bus staat dat je niet mag uitstappen, alleen mag instappen. De chauffeur staat buiten als wij uitstappen en kijkt ons nogal raar aan. Volgens hem moeten we terug in de bus. Ehhh, nee dus. Het grote deel van onze groep zet het op een lopen, en Kees gaat maar eens uitleggen wat er aan de hand is. We zitten in de verkeerde bus. We moeten een sightseeing bus hebben. De chauffeur wijst op zijn lijstje een naam aan, en vraagt of wij dat dan niet zijn. Nee, dat zijn wij niet. Maar we zijn met z’n achten. Jawel, we zijn met z’n achten, maar niet de club die hij verwacht te hebben geladen een aantal mijl terug. De schrik maakt zich van de chauffeur meester als hij er achter komt dat er ergens in San Francisco 8 bejaarden rond lopen die al lang met een bus mee hadden gemoeten, terwijl wij ons allemaal uit de voeten maken. Slap van de lach, dat dan weer wel…
Maar, wij zijn op de plek van bestemming, en besluiten dat Ruud het woord maar niet meer moet gaan doen. We gaan richting de beroemde Pier 39, waar op een aantal pontons de zeeleeuwen al naar ons aan het roepen zijn. Wij roepen vrolijk terug, maar dat maakt geen enkele indruk. We staan een poosje te kijken en lopen dan de pier op. De dames gaan wat in de winkels kijken en de mannen zetten zich op een bankje en genieten van het uitzicht op diverse boten en op Alcatraz. Na een poosje bedenken we dat we toch wel eens niets moeten gaan doen, en besluiten met de sightseeing bus de stad rond te rijden. We gaan aan boord, dit keer van de juiste bus, en laten ons 500 meter rondrijden. We hebben mooie plekjes vooraan. Maar de bus stopt en we worden verzocht over te stappen in een andere, gereed staande bus. We vinden net, helemaal achterin, nog plekjes om samen te zitten. En dan gaat de reis beginnen. We rijden door heel San Francisco en zien alle bezienswaardigheden. In de bus hebben we een hoofdtelefoon gekregen die we aan kunnen sluiten op een geluidsysteem waardoor we ook de nodige info over de stad kunnen horen. Echt leuk, en het weer is prima.
Als we aan de zuidkant van de stad komen, die op een berg gebouwd is (als je films ziet die in SF spelen, zie je altijd auto’s van de berg afscheuren, die bij elk kruispunt los komen van de grond) wordt het toch best koeler. De wind is fris. Maar, dat zal wel weer voorbij gaan als we weer afdalen en naar de Golden Gate rijden. Da’s een tegenvaller.
Larry gaf gisteravond al aan dat we een unieke dag hadden, omdat we zo’n goed uitzicht op de brug hadden. En we snappen nu waarom. Vlak bij de brug wordt het erg mistig. En koud. De hele brug zit in een dikke mist gehuld. Je ziet er helemaal niets van. Ook niet als we over de brug rijden. De pijlers zie je pas als je er onder bent. En van het uitzicht op Alcatraz bijvoorbeeld zie je ook al helemaal niets meer. Wat balen als je maar één dag in SF bent en je ziet niets van de brug… De tour gaat over de brug, en aan de andere kant draaien we en rijden we terug over de brug. In de dikke, koude mist…
Als we weer in de stad zijn, is het weer helder en is de temperatuur weer aangenaam. We besluiten niet de hele tocht uit te zitten, maar bij China Town uit te stappen en verder door de stad te lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is erg leuk in de stad. We vermaken ons prima. Op enig moment komen we in Little Italy terecht. We herkennen de straat waar we gisteren zijn wezen eten. En we krijgen honger, dus maar even een lunch gepakt. Na de lunch lopen we weer richting Pier 39. Vlak er voor besluit Johnny even naar de Harley Davidson winkel te gaan die iets verderop zit. Wij maar wachten, maar geen Johnny. We lopen dus ook maar naar de winkel waar Johnny op z’n dooie gemak de zaken aan het bekijken is. Vol verbazing vraagt hij Kees of hij zijn telefoon niet aan heeft staan, want hij heeft al een paar keer gebeld en ge-sms’st. Maar Kees heeft zijn telefoon in het hotel achter gelaten…
Buiten bij de HD winkel overleggen we wat we gaan doen. Ruud en Johnny hebben niet zo’n zin meer in lopen en besluiten naar de pier te gaan om op een terrasje te zitten. De rest gaat met de beroemde Cable Car. Je kent ‚m wel, die tram in SF die zo bij de stijlen hellingen op rijdt. Elke film over SF heeft wel een shot met deze tram. We kopen kaartjes bij het opstap-punt en wachten tot we aan de beurt zijn, terwijl we ons te goed doen aan een Starbucks versnapering. Eigenlijk is het wachten vrij snel voorbij en dan kunnen we aan boord van de tram. Kees en Gea vinden een plekje op het balkonnetje aan de achterkant, en de rest hangt aan de buitenkant aan de tram, op speciaal daarvoor gemaakte plaatsen. We rijden met de tram de heuvels op richting Union Square waar we uitstappen. Een leuke tocht!
Anita wil graag nog wat winkels kijken en sfeer proeven. We hebben nog anderhalf uur voordat we weer bij de pier moeten zijn, waar we om 19:00u hebben afgesproken met Ruud en Johnny. We besluiten dus terug te lopen, want die tijd hebben we dan wel nodig. Het eerste stuk tegen de heuvels op, en dan naar beneden. Helaas kun je op de foto’s het verschil in hoogte niet zien, dat moet je echt beleefd hebben.
We nemen nog een omweg, omdat Anita ook nog even weer door Little Italy wil lopen.
Om 18:30 zijn we op de pier terug. We lopen nog even een rondje en zoeken elkaar dan weer op, op de afgesproken plek. Ruud en Johnny hebben een goed restaurant gevonden. Beetje chique en wat duurder, maar ziet er goed uit. We besluiten daar dan ook te gaan eten. De sfeer is goed, het eten is lekker.
Na het eten besluiten we naar ons hotel te lopen. Totdat een limousine naast ons stopt. De chauffeur vraagt waar we naar toe gaan. „Naar het hotel” roept Ruud. We hadden al besloten dat we Ruud het woord niet meer moesten laten doen. De chauffeur wil ons voor 80 dollar wel brengen, maar dat vinden we echt te veel. Yvonne weet de prijs naar 40 dollar terug te brengen, en dat vinden we OK. We stappen dus in en laten ons in 15 minuten naar het hotel rijden. Waar Rene en Larry verbaasd kijken dat wij uit een limo klimmen.
We staan nog even met Rene en Larry de belevenissen van de dag door te nemen en gaan dan naar ons hutje. Nog even het verslag maken en dan slapen. Morgen is het weer een vroege start van de dag...
Oja: Geen filmpje van Rene vandaag, ook hij had een vrije dag :-)
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 6: 10 september 2012.