Om 8:30
vertrekken we vandaag, om van Nashville naar
Memphis te rijden.
Het is al weer prachtig weer, en het is weer koud. Eerst maar eens ontbijten, maar behalve koffie, thee, Danish koeken en muffins is er niets te ontbijten vandaag. Lekker zoet dus, maar niet echt stevig.
We rijden weg en doen eerst een tankbeurt. Vervolgens de snelweg op om de stad uit te komen en dan draaien we de Natchez Trace Parkway op. Een weg van meer dan 400 mijl door het bos, van Nashville naar Natchez. Prachtig, zeker vanwege het mooie weer.
Ergens in het park stoppen we om even de benen te strekken, we hebben er dan al weer 45 mijl op zitten. We rijden dan weer door. Wijken uit voor een paar herten die oversteken en zien verschillende dieren her en der lopen en vliegen.
Op enig moment gaan we van deze weg af en komen weer in de bewoonde wereld. Koffie dan maar, in het pittoreske Linden. Totaal uitgestorven en de beoogde koffiezaak is op zondag dicht. Lekker dan. Gelukkig zit er verderop een hotel waar ze wel koffie en thee serveren. Met wat koekjes, want gebak is er nog niet... Het is dan rond elven.
We rijden vervolgens door, en stoppen op een gegeven moment om even weer te tanken. Het is dan inmiddels bij enen, en we hebben honger. Maar in dit dorp is niets te vinden, we moeten nog even doorrijden. Na 35 mijl komen we eindelijk bij een restaurant dat nog open is. We hebben daar een prima lunch, en de stemming trekt weer wat bij. Wat honger dan toch voor invloed heeft op een mens...
Na drieën is het dan al, als we weer verder gaan richting Memphis, Da’s nog 80 mijl verderop. Halverwege pauzeren we even langs de kant van de weg, alvorens we de laatste rit naar Memphis maken. Daar komen we om half vijf aan. Bij de wereldberoemde Sun Studio. Daar waar Elvis ooit begonnen is, en heel veel andere artiesten nummers hebben opgenomen. Tot op de dag van vandaag! We krijgen een rondleiding. Vooral Kees is natuurlijk helemaal in zijn nopjes met dit feest. De rondleiding wordt gegeven door een ADHD meisje. Kan geen seconde stil staan en ratelt aan één stuk door. Naar ze doet het leuk. In het eerste deel is een museum met allerlei oude spullen die met de studio te maken hebben (gehad). Inclusief een enorme berg foto’s. Prachtig om te zien. De tour vervolgt dan in de eigenlijke studio, die er nog precies zo uit ziet als in de jaren vijftig. Helaas mogen we niet in de control room komen, maar omdat de deur open staat glipt Kees toch om het hoekje en maakt een foto, vlak voordat ADHD-meisje hem komt vertellen dat dit niet de bedoeling is en de deur afsluit.
We kopen nog wat souvenirs en dan is het al weer tijd om de gaan. De laatste anderhalve kilometer naar het hotel. Die midden in de stad ligt. We moeten dan ook in een parkeergarage parkeren. Da’s weer eens wat anders. Maar dat lukt prima.
Het hotel is maar een oude zooi. Alles werkt, en daar is het ook mee gezegd. Het hotel heet Econolodge. De naam dekt de lading... Maar eens afwachten of het vannacht te doen is hier.
Voorlopig gaan we nog niet slapen. Om 20:00u is het verzamelen bij de lobby, ook een oude bende, en dan gaan we lopend de stad in.
Om 20:00 is iedereen aanwezig en vertrekken we. Lopend naar een goed kippenrestaurant. Guy’s World Famous Fried Chicken. Twintig minuten lopen. Maar de moeite meer dan waard! Het is wel een beetje een ouwe zooi. Eten uit pastic bordjes met plastic bestek. En gewoon straattegels op de vloer. Niets geen luxe. Maar wel erg lekkere kip! En heerlijke taart na.
Als we klaar zijn deelt de groep zich op: Rene neemt een aantal mensen mee naar Beale om daar alvast in de kroeg te gaan zitten. Ronald neemt de overige mensen, waaronder wij, mee naar het Lorraine Motel. Dat is het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Het hotel is nu omgetoverd in een museum en een gedenkplek. Er staan zuilen waarin via video de geschiedenis van die plek wordt verteld. En even verderop, op een kruispunt, woont een mevrouw. Die heeft als klein meisje op dat kruispunt de aanslag meegemaakt. Daarna heeft ze 15 jaar in het motel gewoond, omdat ze dakloos was. Maar toen moest ze uit het motel omdat deze verbouwd ging worden tot museum. En dat past niet in het gedachtengoed van King, zo vindt ze. En daarom woont ze al 27 jaar en 270 dagen (vandaag) op dat kruispunt, slapend op een bank onder een zeil. We hebben haar actie maar gesupport met wat geld. Hoewel de actie daar juist weer tegen gericht is... Lastig.
Daarna lopen we naar Beale. Daar is het op straat echt niet druk. In BB King’s Blues Club speelt een bandje, maar die is niet aantrekkelijk. We lopen door naar de Stax. Daar is een jam-sessie aan de gang. Heerlijk, die ouwe zwarte mannen die de blues spelen. Met een gemak dat je zelden ziet!
Om 23:00u is dat afgelopen en dan gaan we maar naar het hotel. We hebben vandaag 256 mijl (412km) op de teller, en morgen om 08:00u vertrekken we al weer. Naar Graceland!
Het is al weer prachtig weer, en het is weer koud. Eerst maar eens ontbijten, maar behalve koffie, thee, Danish koeken en muffins is er niets te ontbijten vandaag. Lekker zoet dus, maar niet echt stevig.
We rijden weg en doen eerst een tankbeurt. Vervolgens de snelweg op om de stad uit te komen en dan draaien we de Natchez Trace Parkway op. Een weg van meer dan 400 mijl door het bos, van Nashville naar Natchez. Prachtig, zeker vanwege het mooie weer.
Ergens in het park stoppen we om even de benen te strekken, we hebben er dan al weer 45 mijl op zitten. We rijden dan weer door. Wijken uit voor een paar herten die oversteken en zien verschillende dieren her en der lopen en vliegen.
Op enig moment gaan we van deze weg af en komen weer in de bewoonde wereld. Koffie dan maar, in het pittoreske Linden. Totaal uitgestorven en de beoogde koffiezaak is op zondag dicht. Lekker dan. Gelukkig zit er verderop een hotel waar ze wel koffie en thee serveren. Met wat koekjes, want gebak is er nog niet... Het is dan rond elven.
We rijden vervolgens door, en stoppen op een gegeven moment om even weer te tanken. Het is dan inmiddels bij enen, en we hebben honger. Maar in dit dorp is niets te vinden, we moeten nog even doorrijden. Na 35 mijl komen we eindelijk bij een restaurant dat nog open is. We hebben daar een prima lunch, en de stemming trekt weer wat bij. Wat honger dan toch voor invloed heeft op een mens...
Na drieën is het dan al, als we weer verder gaan richting Memphis, Da’s nog 80 mijl verderop. Halverwege pauzeren we even langs de kant van de weg, alvorens we de laatste rit naar Memphis maken. Daar komen we om half vijf aan. Bij de wereldberoemde Sun Studio. Daar waar Elvis ooit begonnen is, en heel veel andere artiesten nummers hebben opgenomen. Tot op de dag van vandaag! We krijgen een rondleiding. Vooral Kees is natuurlijk helemaal in zijn nopjes met dit feest. De rondleiding wordt gegeven door een ADHD meisje. Kan geen seconde stil staan en ratelt aan één stuk door. Naar ze doet het leuk. In het eerste deel is een museum met allerlei oude spullen die met de studio te maken hebben (gehad). Inclusief een enorme berg foto’s. Prachtig om te zien. De tour vervolgt dan in de eigenlijke studio, die er nog precies zo uit ziet als in de jaren vijftig. Helaas mogen we niet in de control room komen, maar omdat de deur open staat glipt Kees toch om het hoekje en maakt een foto, vlak voordat ADHD-meisje hem komt vertellen dat dit niet de bedoeling is en de deur afsluit.
We kopen nog wat souvenirs en dan is het al weer tijd om de gaan. De laatste anderhalve kilometer naar het hotel. Die midden in de stad ligt. We moeten dan ook in een parkeergarage parkeren. Da’s weer eens wat anders. Maar dat lukt prima.
Het hotel is maar een oude zooi. Alles werkt, en daar is het ook mee gezegd. Het hotel heet Econolodge. De naam dekt de lading... Maar eens afwachten of het vannacht te doen is hier.
Voorlopig gaan we nog niet slapen. Om 20:00u is het verzamelen bij de lobby, ook een oude bende, en dan gaan we lopend de stad in.
Om 20:00 is iedereen aanwezig en vertrekken we. Lopend naar een goed kippenrestaurant. Guy’s World Famous Fried Chicken. Twintig minuten lopen. Maar de moeite meer dan waard! Het is wel een beetje een ouwe zooi. Eten uit pastic bordjes met plastic bestek. En gewoon straattegels op de vloer. Niets geen luxe. Maar wel erg lekkere kip! En heerlijke taart na.
Als we klaar zijn deelt de groep zich op: Rene neemt een aantal mensen mee naar Beale om daar alvast in de kroeg te gaan zitten. Ronald neemt de overige mensen, waaronder wij, mee naar het Lorraine Motel. Dat is het motel waar Martin Luther King is doodgeschoten. Het hotel is nu omgetoverd in een museum en een gedenkplek. Er staan zuilen waarin via video de geschiedenis van die plek wordt verteld. En even verderop, op een kruispunt, woont een mevrouw. Die heeft als klein meisje op dat kruispunt de aanslag meegemaakt. Daarna heeft ze 15 jaar in het motel gewoond, omdat ze dakloos was. Maar toen moest ze uit het motel omdat deze verbouwd ging worden tot museum. En dat past niet in het gedachtengoed van King, zo vindt ze. En daarom woont ze al 27 jaar en 270 dagen (vandaag) op dat kruispunt, slapend op een bank onder een zeil. We hebben haar actie maar gesupport met wat geld. Hoewel de actie daar juist weer tegen gericht is... Lastig.
Daarna lopen we naar Beale. Daar is het op straat echt niet druk. In BB King’s Blues Club speelt een bandje, maar die is niet aantrekkelijk. We lopen door naar de Stax. Daar is een jam-sessie aan de gang. Heerlijk, die ouwe zwarte mannen die de blues spelen. Met een gemak dat je zelden ziet!
Om 23:00u is dat afgelopen en dan gaan we maar naar het hotel. We hebben vandaag 256 mijl (412km) op de teller, en morgen om 08:00u vertrekken we al weer. Naar Graceland!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 7 - 18 oktober 2015