We
worden wakker terwijl de zon opkomt boven de
Mississippi... Wat wil je nog meer in de ochtend?
We slapen met de gordijnen open, want we zitten
twee hoog. Wat mooi zo.
Douchen, aankleden en ontbijten. Hier hebben ze wel een redelijk ontbijt.
Om 8 uur zitten we weer op de motoren en rijden, terwijl de zon verder de nagenoeg wolkenloze hemel beklimt (wat klinkt dat toch weer mooi...) de brug over de Mississippi over om Natchez te verlaten. Het eerste stuk gaat weer over de snelweg door het vlakke land. Heerlijk zo in de ochtend te rijden.
Nu hadden we gisteren een deel van de tocht over ene onverharde weg, waardoor de motoren er niet uitzagen. Bij een autowasstraat stoppen we daarom, zodat we de motoren even kunnen afspuiten. Dat was ook echt wel even nodig. Vervolgens gaan we weer verder en passeren op een gegeven moment een grote brug, met aan weerszijden suikerriet velden. En een enorme partij rookwolken in de verte. Zijn ze de restanten van het suikerriet (na de oogst) aan het verbranden. Amerika is nog niet geheel CO2 neutraal... Wat gaat daar een ellende de lucht in.
We komen aan in een lelijk dorp. Rommelig. Best groot. We rijden er door, langs een enorme suikerfabriek en verderop moeten we stoppen. Ronald (die vandaag voorop rijdt) verteld dat Rene heeft geprobeerd of we een rondleiding door de suikerfabriek konden krijgen, maar helaas is dat niet gelukt. Dus omkeren en naar onze lunchplek. In een visrestaurant waar nagenoeg iedereen kipgerechten besteld... Tja. Maar wel lekker!
Na de lunch stappen we weer op. Rene en Ronald hebben nog een verrassing voor ons in petto, waar we na een dik half uur rijden aankomen.
In dit gebied, waar de Mississippi stroomt, heb je veel moerassen. Net zo iets als de Everglades bij Miami. En we gaan met een airboat door dat moeras, alligators spotten! Een airboat is zo’n boot met een enorme propeller op de achterkant.
We komen aan bij het bedrijf waar we opstappen, en kopen allemaal een kaartje. Iedereen gaat mee. En gaan aan boord. Een Amerikaan gaat mee om te sturen en uitleg te geven. Het is een prachtige toch van anderhalf uur door bossen met cipressen, en over watervlakten met allerlei begroeiing. En natuurlijk alligators. Die kweken ze hier voor o.a. consumptie. Maar wel gewoon in het wild. We komen er al snel eentje tegen van een meter of drie. Die krijgt wat kip gevoerd. Die beesten weten dat want ze liggen al te wachten, volgens ons.
Als we terug zijn van deze geweldige belevenis, moeten we nog een uurtje rijden totdat we in New Orleans zijn. De zon gaat al onder als we de stad binnen rijden. Het is erg druk op de wegen rond de stad, maar we komen zonder ongelukken en andere ongein aan in ons hotel aan de rand van de French Quarter Het gebied waar het allemaal gebeurd in New Orleans. We hebben alles dus op loop-afstand. We zitten in een mooi gebouw Men vindt dit typisch New Orleans, maar wij weten nog niet hoe dat typische er uit ziet. Het zal dus wel.
Om 18:30 parkeren we de motoren en spreken af dat we even opfrissen en dan om 19:30 met z’n allen de wijk inlopen. Hetgeen we ook zo doen.
Ziet er geweldig uit, dat New Orleans bij nacht. Al die balkonnetjes, kleine straatjes, mensen, muziek. Prachtig.
We gaan naar een restaurant welke Rene en Ronald aanbevelen. We regelen een tafel voor onze groep van 11 en hebben een prima diner. En gezellig!
Nadat we onze buikjes gevuld hebben lopen we door naar Frenchmen Road. Dat is het gebied waar de muziek te beleven is, en minder commercieel dan het meer dan bekende Bourbon Street. Het kan ons echter niet zo enorm boeien. Veel alternatieve soorten muziek, zoals dixieland, wat ons niet echt aanspreekt.
We lopen daarom terug naar Bourbon Street, waar het inderdaad veel commerciëler is, maar ook veel gezelliger. We kijken even bij een bandje, die er na anderhalf nummer al mee stopt. Dan naar de volgende kroeg waar een band staat bestaande uit wat oudere dames. Spelen best lekker, maar goed is het niet. Daarna lopen we door, de straat door en weer terug. We besluiten naar ons hotel te gaan, terwijl de anderen in de stad blijven. We zijn af...
Op de terugweg komen we Joep, Coos, Frans en Steffien tegen. Samen lopen we terug naar het hotel.
Kees merkt niet eens dat hij in bed stapt...
Douchen, aankleden en ontbijten. Hier hebben ze wel een redelijk ontbijt.
Om 8 uur zitten we weer op de motoren en rijden, terwijl de zon verder de nagenoeg wolkenloze hemel beklimt (wat klinkt dat toch weer mooi...) de brug over de Mississippi over om Natchez te verlaten. Het eerste stuk gaat weer over de snelweg door het vlakke land. Heerlijk zo in de ochtend te rijden.
Nu hadden we gisteren een deel van de tocht over ene onverharde weg, waardoor de motoren er niet uitzagen. Bij een autowasstraat stoppen we daarom, zodat we de motoren even kunnen afspuiten. Dat was ook echt wel even nodig. Vervolgens gaan we weer verder en passeren op een gegeven moment een grote brug, met aan weerszijden suikerriet velden. En een enorme partij rookwolken in de verte. Zijn ze de restanten van het suikerriet (na de oogst) aan het verbranden. Amerika is nog niet geheel CO2 neutraal... Wat gaat daar een ellende de lucht in.
We komen aan in een lelijk dorp. Rommelig. Best groot. We rijden er door, langs een enorme suikerfabriek en verderop moeten we stoppen. Ronald (die vandaag voorop rijdt) verteld dat Rene heeft geprobeerd of we een rondleiding door de suikerfabriek konden krijgen, maar helaas is dat niet gelukt. Dus omkeren en naar onze lunchplek. In een visrestaurant waar nagenoeg iedereen kipgerechten besteld... Tja. Maar wel lekker!
Na de lunch stappen we weer op. Rene en Ronald hebben nog een verrassing voor ons in petto, waar we na een dik half uur rijden aankomen.
In dit gebied, waar de Mississippi stroomt, heb je veel moerassen. Net zo iets als de Everglades bij Miami. En we gaan met een airboat door dat moeras, alligators spotten! Een airboat is zo’n boot met een enorme propeller op de achterkant.
We komen aan bij het bedrijf waar we opstappen, en kopen allemaal een kaartje. Iedereen gaat mee. En gaan aan boord. Een Amerikaan gaat mee om te sturen en uitleg te geven. Het is een prachtige toch van anderhalf uur door bossen met cipressen, en over watervlakten met allerlei begroeiing. En natuurlijk alligators. Die kweken ze hier voor o.a. consumptie. Maar wel gewoon in het wild. We komen er al snel eentje tegen van een meter of drie. Die krijgt wat kip gevoerd. Die beesten weten dat want ze liggen al te wachten, volgens ons.
Als we terug zijn van deze geweldige belevenis, moeten we nog een uurtje rijden totdat we in New Orleans zijn. De zon gaat al onder als we de stad binnen rijden. Het is erg druk op de wegen rond de stad, maar we komen zonder ongelukken en andere ongein aan in ons hotel aan de rand van de French Quarter Het gebied waar het allemaal gebeurd in New Orleans. We hebben alles dus op loop-afstand. We zitten in een mooi gebouw Men vindt dit typisch New Orleans, maar wij weten nog niet hoe dat typische er uit ziet. Het zal dus wel.
Om 18:30 parkeren we de motoren en spreken af dat we even opfrissen en dan om 19:30 met z’n allen de wijk inlopen. Hetgeen we ook zo doen.
Ziet er geweldig uit, dat New Orleans bij nacht. Al die balkonnetjes, kleine straatjes, mensen, muziek. Prachtig.
We gaan naar een restaurant welke Rene en Ronald aanbevelen. We regelen een tafel voor onze groep van 11 en hebben een prima diner. En gezellig!
Nadat we onze buikjes gevuld hebben lopen we door naar Frenchmen Road. Dat is het gebied waar de muziek te beleven is, en minder commercieel dan het meer dan bekende Bourbon Street. Het kan ons echter niet zo enorm boeien. Veel alternatieve soorten muziek, zoals dixieland, wat ons niet echt aanspreekt.
We lopen daarom terug naar Bourbon Street, waar het inderdaad veel commerciëler is, maar ook veel gezelliger. We kijken even bij een bandje, die er na anderhalf nummer al mee stopt. Dan naar de volgende kroeg waar een band staat bestaande uit wat oudere dames. Spelen best lekker, maar goed is het niet. Daarna lopen we door, de straat door en weer terug. We besluiten naar ons hotel te gaan, terwijl de anderen in de stad blijven. We zijn af...
Op de terugweg komen we Joep, Coos, Frans en Steffien tegen. Samen lopen we terug naar het hotel.
Kees merkt niet eens dat hij in bed stapt...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 10 - 21 oktober 2015