Na een
redelijk korte nacht, waarin we overigens prima
geslapen hebben, staan we om half zes al weer op.
Douchen, aankleden en ontbijten. In de lobby van
het hotel, want daar stonden koffie automaten,
wafel machines en andere ontbijt artikelen. Simpel
maar wel lekker. En we waren er ook echt weer aan
toe.
Om half acht verzamelen voor het hotel, waar Ronald een briefing geeft. Hoe we ons moeten gedragen in het verkeer en dat soort zaken. Wij wisten dat al natuurlijk van de tocht uit 2012, maar het is altijd prettig om dat herhaald te hebben. Overigens is onze groep aangevuld met nog 2 stellen, die ook al eerder motorreizen hebben gemaakt: Joep en Coos, en Frans en Steffien. Steven gaat niet mee op de motor maar gaat met Ronald of Rene mee in de bus. Wegens gezondheidsomstandigheden.
Mooie groep, het is echt gezellig met elkaar. We zijn dus met 15 personen. En met 9 motoren. Prima groep zo.
Om 8:00 laden we in. Er komt nog een busje van de Harley dealer, die een deel van de groep meeneemt. En onze eigen bus neemt de rest van de groep mee. Inclusief bagage. Gaat prima.
Bij de Harley dealer verwachten we dat we erg lang bezig zijn, maar dat valt reuze mee! Om half tien hebben we allemaal onze motor. Wij hebben een Ultra Glide. Mega dik ding met 2200 miles op de teller. Gloednieuw dus. Overigens zijn alle motoren zo nieuw. Chris en Shauna hebben ook een Ultra Glide. Bart heeft een Street Glide. Een hele mooie rooie, zo vind hij zelf.
Na tienen vertrekken we. We rijden Orlando uit via de grote weg. Met veel verkeer en ook verkeerslichten. Dat geeft ons meteen de genegenheid om de motor een beetje te leren kennen. Blijft toch een motor die een keer zo zwaar is als die Kees thuis heeft staan, en Chris en Bart hebben überhaupt nog nooit op zo’n ding gezeten. Johnny en Ruud rijden weg alsof het dagelijkse kost is...
Anyway, de tocht begint goed. We rijden een lekker stuk door, het is prachtig weer met een temperatuur die al snel boven de dertig graden uit komt. Perfect dus!
We genieten van de omgeving en gaan over de I4 richting Daytona. De wereldberoemde stad, om z’n strand en natuurlijk het Nascar circuit, waarop jaarlijks de Daytona 500 wordt gereden. We rijden overigens langs dat circuit. Wat een bouwwerk is dat, die tribune. Hoog, lang en massaal. Amerikaans dus.
In Daytona stoppen we even om wat rond te kijken. Het is dan al half twaalf. Aan het eind van de week is hier een biker-feest, waaraan men volop aan het werk is. En er rijden veel motoren rond. We lopen even een half uurtje rond en stappen dan weer op, onderweg naar onze lunchplek van vandaag. Dat doen we bij Dimitri’s Bar Deck and Grill. Ook in Daytona, aan Ormonds Beach. Met vanaf het deck (dus echt op 3 hoog een houten deck waar je kunt zitten) een mooi uitzicht op het strand.
Aangezien het daar een Grieks restaurant is, eten we Grieks. Lekker en erg veel. We worden bediend door een knaap die de blanke versie van Carlton is, uit de serie The Fresh Prince Of Bell Air. Ongelofelijk, wat is die gast beleefd en voorkomend. Je wordt er bijna moe van. Maar, hij regelt alles snel en kundig!
Na een goede maaltijd gaan we weer op weg. We rijden verder naar het noorden, langs de kust, richting Flagler Beach. De natuur is hier prachtig. We rijden door een omgeving met bomen waaruit de mossen in lange slierten naar beneden hangen. Prachtig om te zien. En het is erg rustig op de weg, dus we genieten volop. Rene, die in de bus achteraar tijd, laten we passeren zodat hij een mooie foto kan maken van ons, rijdend onder deze bomen. De tocht gaat verder door het Palm Coast Marine land. Een soort moerasgebied. waar we op een gegeven moment ook even pauze nemen voor wat foto’s van de groep (wil Rene graag) en om wat te drinken. We zetten de motoren netjes op een rij, maar moeten deze weer verplaatsen omdat er iemand z’n roeibootje uit het water wil halen. En wij staan net voor de helling waarover hij met z’n aanhanger moet. Geen geduld, dus wij weer aan de kant.
Na de foto nemen we nog wat te drinken en dan stappen we weer op. Vlak na de brug over de Matanzas Inlet (het moerasgebied staat hier in verbinding met de zee) stoppen we weer. Ondertussen zijn we gewoon door een filmset gereden, zo ziet alles er hier uit. Mooie omgeving van een soort duinen met lage palmbomen, gekleurde huisjes, zon, zee. Da’s echt genieten hoor. Vanaf de parkeerplaats waar we staan kunnen we via een vlonder naar het strand lopen. Wij blijven echter steken op een platform met een mooi uitzicht over het strand en de zee. Ruud en Bart lopen door en komen aan op het strand. Waar ze vervolgens hun kleren uittrekken en in hun onderbroek de zee inspringen. Stel mafkezen... En daarna lekker met je natte onderbroek in je broek, op de motor...
Het laatste stuk naar St. Augustine wordt ingezet, waar we rond 16:30 aankomen. St. Augustine is het oudste stadje van Amerika. Met veel Spaanse invloeden.
We rijden aan op een parkeerplaats vol gaten en grind. Niet echt heel fijn. Blijkt dat we aan de andere kant van het gebouw moeten zijn. Dus iedereen met de motoren weer door het grind om naar de juiste parkeerplaats te gaan. Waar we, na een tocht van 122 mijl, ofwel 196 km, opstellen in rijen van 2. En het is heet op het asfalt...
We krijgen onze kamersleutels (Bart slaapt vannacht bij ons op de kamer, omdat hij heel erg laat heeft geboekt en er eigenlijk al geen ruimte meer was. Dit was de oplossing om Bart toch mee te laten gaan) en al gauw ligt bijna iedereen in het zwembad. Even bijkomen hoor.
’s Avonds lopen we met ons elven naar het centrum. Ligt hier vlak om de hoek. Is een historisch centrum. Ziet er heel mooi uit. Oud, en heel goed onderhouden. En het is er totaal niet druk...
We kuieren wat rond en komen bij een restaurant waar we een tafel voor 9 krijgen. Gerrit en Heino zijn inmiddels ergens anders heen gelopen (later blijkt dat ze in hetzelfde restaurant zitten, alleen om de hoek zodat we ze niet zagen). Het eten is weer veel en lekker. Een voorgerecht en dessert slaan we over, want enkel het hoofdgerecht is al meer dan genoeg.
Na het eten lopen we nog even door naar de Trade Winds. Daar moeten we zijn voor de muziek, gaf Rene aan. We komen binnen in een vrijwel leeg cafe, waar de airco op invriezen staat. Het is er stervenskoud, en (nog) geen muziek. En, iedereen zit binnen gewoon te roken. Dan besef je pas hoe smerig dat is, nu dat in Nederland al jaren niet meer gerookt wordt in horeca gelegenheden. We besluiten dan ook om niet te blijven en lopen terug naar ons nachtverblijf. We stappen meteen in bed en vallen als een blok in slaap...
Om half acht verzamelen voor het hotel, waar Ronald een briefing geeft. Hoe we ons moeten gedragen in het verkeer en dat soort zaken. Wij wisten dat al natuurlijk van de tocht uit 2012, maar het is altijd prettig om dat herhaald te hebben. Overigens is onze groep aangevuld met nog 2 stellen, die ook al eerder motorreizen hebben gemaakt: Joep en Coos, en Frans en Steffien. Steven gaat niet mee op de motor maar gaat met Ronald of Rene mee in de bus. Wegens gezondheidsomstandigheden.
Mooie groep, het is echt gezellig met elkaar. We zijn dus met 15 personen. En met 9 motoren. Prima groep zo.
Om 8:00 laden we in. Er komt nog een busje van de Harley dealer, die een deel van de groep meeneemt. En onze eigen bus neemt de rest van de groep mee. Inclusief bagage. Gaat prima.
Bij de Harley dealer verwachten we dat we erg lang bezig zijn, maar dat valt reuze mee! Om half tien hebben we allemaal onze motor. Wij hebben een Ultra Glide. Mega dik ding met 2200 miles op de teller. Gloednieuw dus. Overigens zijn alle motoren zo nieuw. Chris en Shauna hebben ook een Ultra Glide. Bart heeft een Street Glide. Een hele mooie rooie, zo vind hij zelf.
Na tienen vertrekken we. We rijden Orlando uit via de grote weg. Met veel verkeer en ook verkeerslichten. Dat geeft ons meteen de genegenheid om de motor een beetje te leren kennen. Blijft toch een motor die een keer zo zwaar is als die Kees thuis heeft staan, en Chris en Bart hebben überhaupt nog nooit op zo’n ding gezeten. Johnny en Ruud rijden weg alsof het dagelijkse kost is...
Anyway, de tocht begint goed. We rijden een lekker stuk door, het is prachtig weer met een temperatuur die al snel boven de dertig graden uit komt. Perfect dus!
We genieten van de omgeving en gaan over de I4 richting Daytona. De wereldberoemde stad, om z’n strand en natuurlijk het Nascar circuit, waarop jaarlijks de Daytona 500 wordt gereden. We rijden overigens langs dat circuit. Wat een bouwwerk is dat, die tribune. Hoog, lang en massaal. Amerikaans dus.
In Daytona stoppen we even om wat rond te kijken. Het is dan al half twaalf. Aan het eind van de week is hier een biker-feest, waaraan men volop aan het werk is. En er rijden veel motoren rond. We lopen even een half uurtje rond en stappen dan weer op, onderweg naar onze lunchplek van vandaag. Dat doen we bij Dimitri’s Bar Deck and Grill. Ook in Daytona, aan Ormonds Beach. Met vanaf het deck (dus echt op 3 hoog een houten deck waar je kunt zitten) een mooi uitzicht op het strand.
Aangezien het daar een Grieks restaurant is, eten we Grieks. Lekker en erg veel. We worden bediend door een knaap die de blanke versie van Carlton is, uit de serie The Fresh Prince Of Bell Air. Ongelofelijk, wat is die gast beleefd en voorkomend. Je wordt er bijna moe van. Maar, hij regelt alles snel en kundig!
Na een goede maaltijd gaan we weer op weg. We rijden verder naar het noorden, langs de kust, richting Flagler Beach. De natuur is hier prachtig. We rijden door een omgeving met bomen waaruit de mossen in lange slierten naar beneden hangen. Prachtig om te zien. En het is erg rustig op de weg, dus we genieten volop. Rene, die in de bus achteraar tijd, laten we passeren zodat hij een mooie foto kan maken van ons, rijdend onder deze bomen. De tocht gaat verder door het Palm Coast Marine land. Een soort moerasgebied. waar we op een gegeven moment ook even pauze nemen voor wat foto’s van de groep (wil Rene graag) en om wat te drinken. We zetten de motoren netjes op een rij, maar moeten deze weer verplaatsen omdat er iemand z’n roeibootje uit het water wil halen. En wij staan net voor de helling waarover hij met z’n aanhanger moet. Geen geduld, dus wij weer aan de kant.
Na de foto nemen we nog wat te drinken en dan stappen we weer op. Vlak na de brug over de Matanzas Inlet (het moerasgebied staat hier in verbinding met de zee) stoppen we weer. Ondertussen zijn we gewoon door een filmset gereden, zo ziet alles er hier uit. Mooie omgeving van een soort duinen met lage palmbomen, gekleurde huisjes, zon, zee. Da’s echt genieten hoor. Vanaf de parkeerplaats waar we staan kunnen we via een vlonder naar het strand lopen. Wij blijven echter steken op een platform met een mooi uitzicht over het strand en de zee. Ruud en Bart lopen door en komen aan op het strand. Waar ze vervolgens hun kleren uittrekken en in hun onderbroek de zee inspringen. Stel mafkezen... En daarna lekker met je natte onderbroek in je broek, op de motor...
Het laatste stuk naar St. Augustine wordt ingezet, waar we rond 16:30 aankomen. St. Augustine is het oudste stadje van Amerika. Met veel Spaanse invloeden.
We rijden aan op een parkeerplaats vol gaten en grind. Niet echt heel fijn. Blijkt dat we aan de andere kant van het gebouw moeten zijn. Dus iedereen met de motoren weer door het grind om naar de juiste parkeerplaats te gaan. Waar we, na een tocht van 122 mijl, ofwel 196 km, opstellen in rijen van 2. En het is heet op het asfalt...
We krijgen onze kamersleutels (Bart slaapt vannacht bij ons op de kamer, omdat hij heel erg laat heeft geboekt en er eigenlijk al geen ruimte meer was. Dit was de oplossing om Bart toch mee te laten gaan) en al gauw ligt bijna iedereen in het zwembad. Even bijkomen hoor.
’s Avonds lopen we met ons elven naar het centrum. Ligt hier vlak om de hoek. Is een historisch centrum. Ziet er heel mooi uit. Oud, en heel goed onderhouden. En het is er totaal niet druk...
We kuieren wat rond en komen bij een restaurant waar we een tafel voor 9 krijgen. Gerrit en Heino zijn inmiddels ergens anders heen gelopen (later blijkt dat ze in hetzelfde restaurant zitten, alleen om de hoek zodat we ze niet zagen). Het eten is weer veel en lekker. Een voorgerecht en dessert slaan we over, want enkel het hoofdgerecht is al meer dan genoeg.
Na het eten lopen we nog even door naar de Trade Winds. Daar moeten we zijn voor de muziek, gaf Rene aan. We komen binnen in een vrijwel leeg cafe, waar de airco op invriezen staat. Het is er stervenskoud, en (nog) geen muziek. En, iedereen zit binnen gewoon te roken. Dan besef je pas hoe smerig dat is, nu dat in Nederland al jaren niet meer gerookt wordt in horeca gelegenheden. We besluiten dan ook om niet te blijven en lopen terug naar ons nachtverblijf. We stappen meteen in bed en vallen als een blok in slaap...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 2 - 13 oktober 2015