Vanmorgen
vertrekken we al vroeg naar onze volgende
bestemming. Volgens de brochure zouden we naar
Gatlinburg, maar uiteindelijk is dat Pigeon Forge
geworden, iets verderop.
Om 08:00u is het al verzamelen, want we moeten een flinke afstand afleggen. En in die afstand zit de befaamde Tail of the Dragon: 318 bochten in 11 mijl!
Om op tijd klaar te staan moeten we dus ook op tijd eten. In een geweldig mooi cafe/restaurant. De bediening is wat traag, maar het lukt toch allemaal.
En dan vertrekken we. Het s koud, hoewel de zon net op is. EN er een strak blauwe lucht boven ons hangt.
We trekken een t-shirt, een trui en onze leren jassen aan. En da zal de hele dag ook niet anders zijn, hoewel de zon strak aan de hemel staat. Als we niet rijden is het heerlijk warm.
Je kunt het ook anders zeggen:
De stoere bikers maken zich op voor een nieuwe dag op de Amerikaanse highways... De zon begroet de ochtend in een staalblauwe jas. De temperatuur doet nog niet mee, maar het is het vooruitzicht van de barre toch die het lichaam verwarmd. Het staal van de motoren glanst de wereld tegemoet. De ochtenddauw geeft de bekleding der zadels een uitdagende glans. Gehuld in het leer stappen de boys op hun stalen ros om het zwart geplaveide wegdek te ronselen...
Klinkt mooi voor het feit dat kleumende motorrijders bij zonsopgang bibberend op hun motor onderweg gaan, nadat ze de zadels even hebben afgedroogd om geen natte billen te krijgen...
Anyway, we zijn onderweg. Binnen een aantal minuten zitten we op de highway buiten Athens. Dat gaat prima zo. We rijden flink door en het is best koud. Na een uurtje komen we aan in het stadje Lula, waar we even pauze houden en wat water drinken. Vervolgens stappen we weer op en rijden door het steeds mooier wordende landschap richting Helen. De omgeving is voornamelijk bosrijk en erg heuvelachtig. Ziet er verschrikkelijk mooi uit, ook omdat de herfst inmiddels heeft ingezet, en sommige bomen al een dieprode kleur hebben. Prachtig gewoon.
Als we in Helen aankomen wanen we ons in Oostenrijk... Dit dorp is typisch een Oostenrijks dorp, inclusief een Konditorei waar we Apfelstrudel met koffie halen. Alles is er Duits. Niet te geloven. Er staat al een levensgrote kerstman in de straat, ook nog. En we rijden over de Edelweiss Strasse...
We vergapen ons aan deze mafkezerij terwijl de koffie met gebak ons prima smaakt.
We rijden verder door het geweldig mooie landschap en komen uiteindelijk rond twaalf uur bij een tankstation, waar we ook meteen gaan lunchen. Ik weet niet of we dan al inmiddels in Tennessee zitten, of dat we nog in Georgia zijn. Veel zal het niet schelen.
De lunch is in een restaurants waar typisch hilbillies komen. Rednecks. En dat taaltje... Echt dat knauwerige Amerikaans. De bediening is er echter heel aardig en leuk.
Aan de muur en aan het plafond hangen allerlei onzinnige spreuken. Zoals “Dear Lord, if You can’t make me skinny, please make my friends fat”.
Het eten smaakt ons prima, en we maken ons daarna op voor het volgende deel van de tocht. Hiervoor gaat Gea in de bus, bij Ronald. Dat vinden we beide prettiger, omdat de weg aardig bochtig wordt. Een geweldige route, dat wel, met inderdaad veel bochten en een prachtige bergachtige omgeving. Dit deel brengt ons naar Deals Gap. Daar begint een stuk weg van 11 mijl lang, waarin 318 bochten zitten. EN geen flauwe bochten, maar echt serieuze bochten.
In Deals Gap houden we nog even pauze. Er staan honderden motoren opgestald van allemaal rijders die ook even pauze houden voordat ze aan de Dragon beginnen. Of nadat ze de Dragon gereden hebben. Het is een gezellige boel. We kopen wat souvenirs, en dan gaat het beginnen.
De 11 mijl is geweldig om te rijden op de motor. Prachtige bochten, mooie uitzichten en allemaal motoren die je tegenkomt.
Na 7 mijl staat er echter een agent op de weg. Langzaam aan! We rijden de bocht om, en daar is een kraan bezig een motor uit de berm te vissen... Dat is vast niet goed afgelopen.
Geen idee wat er verder gebeurd is, we staan er ook niet te lang bij stil.
Na de Dragon is, een paar mijl verder, een Harley store. Daar hebben we afgesproken om de groep weer te verzamelen. Iedereen komt langzaamaan hier terecht, behalve Ruud en Yvonne. Ruud rijdt de afgesproken plek zó voorbij. Gelukkig weet Rene ze op tijd in te halen zodat ze terug kunnen rijden.
Nadat we even bij de HD dealer hebben rondgekeken vangen we het laatste deel van de reis aan. Het is inmiddels vier uur geweest, en we moeten nog een mijl of 50. Het eerste deel gaat door een nationaal park, waarbij de weg over een bergrug loopt. Met een geweldig uitzicht links en rechts. We merken dat we flink stijgen. Niet alleen vanwege de druk in de oren, maar ook omdat de lucht intens blauw wordt. Helemaal bovenop de berg stoppen we nog even om van het uitzicht te genieten. Nadat we de berg zijn afgereden rijden we de bewoonde wereld weer in. Het wordt drukker op de weg, en op enig moment staan we zelfs, vlak voor ons einddoel, in de file. In een dorp waar een feest gehouden gaat worden. Zo’n typisch Amerikaans plattelandsfeest denken we, met een bandje en een vioolspeler...
In Pigeon Forge is het megadruk. Deze plaats heeft diverse kermissen, met reuzenraden, achtbanen en meer van dat soort vertier. Amerikanen zijn er gek op en komen in de weekenden hier naar toe om gezellig te doen. Het is daarom ook erg druk op de weg. Gelukkig komen we uiteindelijk toch bij ons motel, na 232 mijl (ofwel 373km). Het is dan al kwart voor zes...
Rene regelt de kamers en we frissen ons even op.
Om 19:15 moeten we al weer paraat staan. We gaan eten in de Alomo Steakhouse. In twee lichtingen worden we met de bus naar het steakhouse gebracht, iets verderop.
We moeten even wachten voordat we een tafel hebben, hoewel Rene gereserveerd heeft, maar uiteindelijk zitten we toch allemaal. De bediening is vlot, en ook wel wat oud. En, zoals dat hoort in Tennessee, wordt er naar je ID gevraagd als je alcohol wilt bestellen. Een beetje idioot wel, als je bedenkt dat Steffien en Frans vandaag hun 47ste huwelijksjaar vieren. En dan moeten ze aantonen dat ze ouder dan 21 jaar zijn via hun ID... Beetje belachelijk.
Om 22:00u zijn we weer op onze hotelkamer. Na een meer dan heerlijke maaltijd in the Alamo. Wat een geweldige reis...
Om 08:00u is het al verzamelen, want we moeten een flinke afstand afleggen. En in die afstand zit de befaamde Tail of the Dragon: 318 bochten in 11 mijl!
Om op tijd klaar te staan moeten we dus ook op tijd eten. In een geweldig mooi cafe/restaurant. De bediening is wat traag, maar het lukt toch allemaal.
En dan vertrekken we. Het s koud, hoewel de zon net op is. EN er een strak blauwe lucht boven ons hangt.
We trekken een t-shirt, een trui en onze leren jassen aan. En da zal de hele dag ook niet anders zijn, hoewel de zon strak aan de hemel staat. Als we niet rijden is het heerlijk warm.
Je kunt het ook anders zeggen:
De stoere bikers maken zich op voor een nieuwe dag op de Amerikaanse highways... De zon begroet de ochtend in een staalblauwe jas. De temperatuur doet nog niet mee, maar het is het vooruitzicht van de barre toch die het lichaam verwarmd. Het staal van de motoren glanst de wereld tegemoet. De ochtenddauw geeft de bekleding der zadels een uitdagende glans. Gehuld in het leer stappen de boys op hun stalen ros om het zwart geplaveide wegdek te ronselen...
Klinkt mooi voor het feit dat kleumende motorrijders bij zonsopgang bibberend op hun motor onderweg gaan, nadat ze de zadels even hebben afgedroogd om geen natte billen te krijgen...
Anyway, we zijn onderweg. Binnen een aantal minuten zitten we op de highway buiten Athens. Dat gaat prima zo. We rijden flink door en het is best koud. Na een uurtje komen we aan in het stadje Lula, waar we even pauze houden en wat water drinken. Vervolgens stappen we weer op en rijden door het steeds mooier wordende landschap richting Helen. De omgeving is voornamelijk bosrijk en erg heuvelachtig. Ziet er verschrikkelijk mooi uit, ook omdat de herfst inmiddels heeft ingezet, en sommige bomen al een dieprode kleur hebben. Prachtig gewoon.
Als we in Helen aankomen wanen we ons in Oostenrijk... Dit dorp is typisch een Oostenrijks dorp, inclusief een Konditorei waar we Apfelstrudel met koffie halen. Alles is er Duits. Niet te geloven. Er staat al een levensgrote kerstman in de straat, ook nog. En we rijden over de Edelweiss Strasse...
We vergapen ons aan deze mafkezerij terwijl de koffie met gebak ons prima smaakt.
We rijden verder door het geweldig mooie landschap en komen uiteindelijk rond twaalf uur bij een tankstation, waar we ook meteen gaan lunchen. Ik weet niet of we dan al inmiddels in Tennessee zitten, of dat we nog in Georgia zijn. Veel zal het niet schelen.
De lunch is in een restaurants waar typisch hilbillies komen. Rednecks. En dat taaltje... Echt dat knauwerige Amerikaans. De bediening is er echter heel aardig en leuk.
Aan de muur en aan het plafond hangen allerlei onzinnige spreuken. Zoals “Dear Lord, if You can’t make me skinny, please make my friends fat”.
Het eten smaakt ons prima, en we maken ons daarna op voor het volgende deel van de tocht. Hiervoor gaat Gea in de bus, bij Ronald. Dat vinden we beide prettiger, omdat de weg aardig bochtig wordt. Een geweldige route, dat wel, met inderdaad veel bochten en een prachtige bergachtige omgeving. Dit deel brengt ons naar Deals Gap. Daar begint een stuk weg van 11 mijl lang, waarin 318 bochten zitten. EN geen flauwe bochten, maar echt serieuze bochten.
In Deals Gap houden we nog even pauze. Er staan honderden motoren opgestald van allemaal rijders die ook even pauze houden voordat ze aan de Dragon beginnen. Of nadat ze de Dragon gereden hebben. Het is een gezellige boel. We kopen wat souvenirs, en dan gaat het beginnen.
De 11 mijl is geweldig om te rijden op de motor. Prachtige bochten, mooie uitzichten en allemaal motoren die je tegenkomt.
Na 7 mijl staat er echter een agent op de weg. Langzaam aan! We rijden de bocht om, en daar is een kraan bezig een motor uit de berm te vissen... Dat is vast niet goed afgelopen.
Geen idee wat er verder gebeurd is, we staan er ook niet te lang bij stil.
Na de Dragon is, een paar mijl verder, een Harley store. Daar hebben we afgesproken om de groep weer te verzamelen. Iedereen komt langzaamaan hier terecht, behalve Ruud en Yvonne. Ruud rijdt de afgesproken plek zó voorbij. Gelukkig weet Rene ze op tijd in te halen zodat ze terug kunnen rijden.
Nadat we even bij de HD dealer hebben rondgekeken vangen we het laatste deel van de reis aan. Het is inmiddels vier uur geweest, en we moeten nog een mijl of 50. Het eerste deel gaat door een nationaal park, waarbij de weg over een bergrug loopt. Met een geweldig uitzicht links en rechts. We merken dat we flink stijgen. Niet alleen vanwege de druk in de oren, maar ook omdat de lucht intens blauw wordt. Helemaal bovenop de berg stoppen we nog even om van het uitzicht te genieten. Nadat we de berg zijn afgereden rijden we de bewoonde wereld weer in. Het wordt drukker op de weg, en op enig moment staan we zelfs, vlak voor ons einddoel, in de file. In een dorp waar een feest gehouden gaat worden. Zo’n typisch Amerikaans plattelandsfeest denken we, met een bandje en een vioolspeler...
In Pigeon Forge is het megadruk. Deze plaats heeft diverse kermissen, met reuzenraden, achtbanen en meer van dat soort vertier. Amerikanen zijn er gek op en komen in de weekenden hier naar toe om gezellig te doen. Het is daarom ook erg druk op de weg. Gelukkig komen we uiteindelijk toch bij ons motel, na 232 mijl (ofwel 373km). Het is dan al kwart voor zes...
Rene regelt de kamers en we frissen ons even op.
Om 19:15 moeten we al weer paraat staan. We gaan eten in de Alomo Steakhouse. In twee lichtingen worden we met de bus naar het steakhouse gebracht, iets verderop.
We moeten even wachten voordat we een tafel hebben, hoewel Rene gereserveerd heeft, maar uiteindelijk zitten we toch allemaal. De bediening is vlot, en ook wel wat oud. En, zoals dat hoort in Tennessee, wordt er naar je ID gevraagd als je alcohol wilt bestellen. Een beetje idioot wel, als je bedenkt dat Steffien en Frans vandaag hun 47ste huwelijksjaar vieren. En dan moeten ze aantonen dat ze ouder dan 21 jaar zijn via hun ID... Beetje belachelijk.
Om 22:00u zijn we weer op onze hotelkamer. Na een meer dan heerlijke maaltijd in the Alamo. Wat een geweldige reis...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
Dag 5 - 16 oktober 2015