Het is
0:00 als er twee stewardessen aan komen zetten met
champagne voor ons vieren. Dit had Kees geregeld
voor de verjaardag van Yvonne. Die dus totaal
verbaasd was, want dit had ze nooit verwacht. En
die stewardessen hadden er lol in hoor!
Dus wij Yvonne feliciteren en cadeaus geven. Die had Gea meegenomen. Daarnaast had Gea voor de vakantie een aantal vrienden van Yvonne gevraagd om verjaardagskaartjes naar ons op te sturen, en dit vooral niet aan Yvonne te vertellen. Dus we hadden ook een stapel van een stuk of 25 kaartjes mee. Een hele tas vol dus (die Yvonne de hele vakantie mee kan sjouwen :-)). Ondertussen hadden de twee stewardessen versterking aangerukt, in de vorm van nog eens twee stewardessen, en die kwamen met z'n vieren taart brengen en een Chinees verjaarsliedje voor Yvonne zingen. Groot feest dus.
Moet je je voorstellen: Het hele vliegtuig is in rust, want de cabine verlichting was uit en een hoop mensen sliepen. En dan zitten wij daar met de lampen aan een feestje te bouwen. En die stewardessen vonden het wel gezellig, want er werd zowaar een tweede fles bubbels open getrokken. Lekker hoor! De dag begon goed voor Yvonne.
Het bleef nog even onrustig in ons deel van het vliegtuig, maar ook hier keerde de rust terug toen we wat probeerden te slapen. Hoewel wat niet mee viel, want we hebben zeker een aantal uur stevige turbulentie gehad. Het vliegtuig schudde zo erg dat menigeen misselijk werd.
Precies 10 uur na het opstijgen kwamen we aan op het vliegveld van Hong Kong, waar we een tussenlanding hadden. Precies om 6:30 stonden we binnen in het vliegveld. Een dodelijk saai vliegveld. Het gebouw bestaat uit 3 hele lange armen. Met aan weerszijden per arm de gates. Zonder enig winkeltje, frisdrank-automaat of what-so-ever. Helemaal niets. Ja, toiletten. Uiteindelijk bleek er nog een etage boven te zitten, waar we overigens ook naar toe moesten omdat we daar moesten instappen in het vliegtuig naar Saigon. Om daar te komen moesten we werkelijk een heel eind sjouwen. Maar, na 10 uur in een vliegtuig te hebben gezeten is dat wel even lekker hoor.
En eenmaal boven aangekomen zag Ruud een restaurantje, waar we even konden koffiedrinken. Maar dat feest ging mooi niet door, want er was een Starbucks! Dus daar maar even gezeten en koffie gedronken. De dag begon dus ook al goed voor Kees.
We hadden maar 2 uur tijd om over te stappen, dus na de Starbucks meteen naar de aansluitende vlucht naar Saigon. We moesten hier kort wachten voordat we aan boord konden gaan van het vliegtuig, dat ons in 2,5 uur zonder bijzonderheden naar Saigon vloog. Hèhè. We zijn er! We kwamen om 10:30 lokale tijd aan in Saigon. Uit het vliegtuig, door de douane en koffers halen.
Buiten stond de Vietnamese reisleider Truyen en de Nederlandse reisleider Wiebrend (Wieb, voor intimi) al te wachten. En hier maakten we ook kennis met de rest van ons gemêleerde reisgezelschap, wat in totaal uit 13 personen bestaat. Omdat we pas na twaalven het hotel in kunnen, zijn we eerst naar het postkantoor gereden. Enkele mensen wilden geld wisselen en postzegels kopen (dat schijn je bij voorkeur op het postkantoor te moeten doen, in de rest van de stad is er geen postzegel te vinden). Dus wij de bus in. En wat een bus. Als we daar 14 dagen mee op reis moeten, dan gaat er zeker gemopperd worden. De bus is klein, en is zeker geen luxe touringcar. Je kunt net met 2 personen naast elkaar zitten, hoewel Ruud en Yvonne dit niet kunnen. De plaatsen zijn gewoon te klein. En de airco werkt maar half, en er is geen plek voor de koffers. Althans, onvoldoende. Dus de helft van de koffers staat onderin de bus, de andere helft ligt op de achterbank. Hetgeen Wieb niet echt ziet zitten, dus er moet een andere bus komen. Wel graag!
De tocht naar het postkantoor geeft een mooie eerste indruk van Saigon. Lijkt een beetje op Thailand, maar dan wel schoner. En druk! Iedereen rijdt hier zo ongeveer op een scooter. Als er een verkeerslicht op groen spring, is het net of de TT van start gaat. En iedereen toeteren en door elkaar rijden. Wil je oversteken? Dan gewoon gaan en niet twijfelen, De scooters en de auto's ontwijken je wel. Lekkere gedachte...
Het is overigens wel warm, dat zijn we nog niet gewend, en we lopen nog in ons Nederlandse kloffie (dus niet al te luchtig gekleed). Het postkantoor staat aan een plein waar ook de Vietnamese versie van de Notre Dame staat, de Franse kathedraal (komt vanwege de Franse invloed van weleer). En is een imposant gebouw van Franse makelij. Ook de binnenkant ziet er imposant, en goed onderhouden uit.
We kijken hier even rond, en dan is het tijd om ons met onze Mickey Mouse bus weer in het verkeer te begeven. Gelukkig hebben we een Vietnamese chauffeur en die loodst ons heel behendig en zonder kleerscheuren door het verkeer, naar ons hotel. Daar komen we om een uur of één aan.
We hoeven niets te doen verder, de bellboys regelen de koffers (die een nummer hebben gekregen zodat ze weten bij welke kamer ze welke koffer af moeten geven) en we kunnen dus zó naar onze kamer, op 8 hoog. We vermoeden een mooi uitzicht, maar dat gaat niet door: We hebben een kamer in het midden van het hotel met uitzicht op de hal. Nou, da's geen prettig uitzicht, dus dicht de gordijnen.
We gaan ons eerst maar eens opfrissen, even lekker douchen. Daarna bedenken we dat we om 15:00 een voet-massage willen, dat hebben ze hier in het hotel. Dus per telefoon een afspraak geregeld. In de tussentijd nog even checken of er internet is: En jawel, dat is er. We kunnen dus ook weer een verslag uploaden straks.
Om 15:00 gaan we naar de eerste verdieping, waar zich een mooie massagesalon bevindt. Heerlijk rustig, en er staan al twee kleine Vietnameesjes klaar voor ons. Een jongeman voor Gea en een jongedame voor Kees. Dat begint goed, Kees denkt nog even terug aan Thailand en vermoedt dat moeders zo wel binnenkomt. Maar nee hoor, we mogen ons omkleden in een korte broek en een t-shirt van de zaak. En dan beginnen ze. Voetjes in het warme water en achterover liggen. Terwijl onze voeten liggen te weken (we komen vers onder de douche vandaan..) beginnen ze met een hoofdmassage. Een heerlijke hoofdmassage. In Thailand hadden we dat de voetmassage redelijk boven de knieën stopt, maar hier beginnen ze met je hoofd. En dan vervolgens de voetmassage, die niet stopt boven de knieën, mar helemaal doorgaat tot in je liezen. Wat is dat toch? Na de voetmassage wordt het ons duidelijk: Ze hebben vast niet verstaan "foot massage" maar "full massage". En dat belooft wat. En inderdaad!
De massage wordt uitgebreid met een hot stone behandeling, rug, armen, voeten, nek, alles komt aan de beurt. Op een gegeven moment zitten de masseurs zelfs op hun knieën op ons, terwijl wij op onze buik liggen. Met de knieën wordt de rug even goed onder handen (handen??) genomen. En dat voelt stevig aan hoor. Vervolgens lopen ze ook nog eens op je rug terwijl ze moet hun voeten je rug masseren (toch wel een voet massage dus??).
Op een gegeven moment gaan die kleintjes achter je zitten, terwijl je zelf rechtop zit. Handen gevouwen in je nek en dan pakken zij je met hun handjes beet. Ze kunnen je maar net omvatten. En dan wordt je toch eventjes gekraakt. Heerlijk! Vervolgens trekken ze je achterover, en dan heb je wel een heel bijzonder standje: Ze liggen onder je, op hun rug, terwijl wij op onze rug op hun liggen (het meisje dat Kees masseerde kwam met haar hoofd net 10cm onder de schouder van Kees, zo'n klein grietje was het. En daar lig je dan op je rug bovenop). Maar hun knieën hebben ze opgetrokken, en die bevinden zich in je onderrug. Je wordt dus helemaal gebogen, en zo liggen ze een poosje te wippen, met ons op hun knieën. Dat zal er wel heel bijzonder uit hebben gezien. Kees vroeg nog wel even aan het meisje of ze "OK" was. Dat was ook zo ongeveer het enige Engels wat ze sprak. "You OK sir"?
Naderhand, en dan zijn we een uur en drie kwartier verder, mag je afrekenen: We moesten 14 US dollar betalen. Da's nog geen 10 euro. En niet per persoon, maar met z'n twee. We hebben de masseurs een aardige tip gegeven, hebben ze wel verdiend met zoveel inspanning. Met de belofte dat we morgen nog eens terug komen, want dit voelt wel erg goed. Gea had last van d'r rug, al sinds anderhalf week, maar dat is nu helemaal verdwenen. Geen centje pijn meer.
Geweldig dus.
We hebben van Wieb te horen gekregen dat we ons om 17:30 moeten verzamelen in de lobby. We krijgen dan wat meer informatie, en we gaan vanavond meteen met z'n allen uit eten. Een welkom-diner. Nou, dat zien we wel zitten.
Dus om 17:30 zijn we aanwezig in een verder compleet lege lobby. We besluiten even buiten op straat te kijken en verbazen ons weer over de enorme drukte die hier heerst. En vooral over de enorme hoeveelheid scooters. Met 1, 2, 3, 4 en soms 5 personen er op. Of enorme vrachten er op. Je kijkt je ogen uit hier.
Maar goed, we moesten naar ene bijeenkomst. Wieb verteld ons het een en ander over het programma en verantwoord tevens de fooien-pot plus alle andere uitgaven die we moeten gaan maken. Zo rond de 115 euro PP. Da's dan inclusief alle lunches, entree gelden, fooien en noem maar op. Aansluitend gaan we naar een Vietnamees restaurant. In een mooi gebouw, in een mooie zaal staat een tafel voor ons klaar. We krijgen allerhande Vietnamese voedsel geserveerd. Het een nog lekkerder dan het ander. Heerlijk. Uiteraard Vietnamese loempia's, die er hier toch even iets anders uit zien als bij ons. Ze zijn dikker, met mihoen er in en garnalen. Echt heel lekker. Het eten met stokjes vergt wel enige oefening, maar het lukt Kees toch om daar mee te eten. Overigens gaan die Vietnamezen in een razend tempo, en rond half negen staan we al weer op straat. We waren met de bus naar het restaurant gereden, maar wij (Ruud, Yvonne, Kees en Gea) gingen lopend terug. We weten de weg wel.
Onderweg vergapen we ons aan de enorme drukte die op straat heerst. Ook kleine kinderen zijn gewoon wakker, terwijl het toch al dik in de avond is.
Nu heb je in de hele wereld Starbucks. Behalve hier. Hier heb je Trung Nguyen Coffee. En daar zetten ze toch lekkere koffie. Echt een bakkie waar je de knetters van in je brillenglazen springen Heerlijk. Hier hebben we dus even gezeten, voordat we de tocht naar ons hotel verder ondernamen.
Halverwege kwamen we nog een marktje tegen. Uiteraard moesten de dames hier even langs de kraampjes lopen. Leek wel wat op de markt in Kuala Lumpur. Maar dan stukken kleiner.
Uiteindelijk komen we aan in het hotel. Moe maar voldaan. Inmiddels is het al zo rond 23:00u. Tijd om te gaan slapen na een erg lange dag, vol met belevenissen. Als deze dag tekenend is voor de rest van de vakantie, hebben we nog een hoop lol te beleven. Nu eerst slapen, morgen om 7:30 de wake up call.
Dus wij Yvonne feliciteren en cadeaus geven. Die had Gea meegenomen. Daarnaast had Gea voor de vakantie een aantal vrienden van Yvonne gevraagd om verjaardagskaartjes naar ons op te sturen, en dit vooral niet aan Yvonne te vertellen. Dus we hadden ook een stapel van een stuk of 25 kaartjes mee. Een hele tas vol dus (die Yvonne de hele vakantie mee kan sjouwen :-)). Ondertussen hadden de twee stewardessen versterking aangerukt, in de vorm van nog eens twee stewardessen, en die kwamen met z'n vieren taart brengen en een Chinees verjaarsliedje voor Yvonne zingen. Groot feest dus.
Moet je je voorstellen: Het hele vliegtuig is in rust, want de cabine verlichting was uit en een hoop mensen sliepen. En dan zitten wij daar met de lampen aan een feestje te bouwen. En die stewardessen vonden het wel gezellig, want er werd zowaar een tweede fles bubbels open getrokken. Lekker hoor! De dag begon goed voor Yvonne.
Het bleef nog even onrustig in ons deel van het vliegtuig, maar ook hier keerde de rust terug toen we wat probeerden te slapen. Hoewel wat niet mee viel, want we hebben zeker een aantal uur stevige turbulentie gehad. Het vliegtuig schudde zo erg dat menigeen misselijk werd.
Precies 10 uur na het opstijgen kwamen we aan op het vliegveld van Hong Kong, waar we een tussenlanding hadden. Precies om 6:30 stonden we binnen in het vliegveld. Een dodelijk saai vliegveld. Het gebouw bestaat uit 3 hele lange armen. Met aan weerszijden per arm de gates. Zonder enig winkeltje, frisdrank-automaat of what-so-ever. Helemaal niets. Ja, toiletten. Uiteindelijk bleek er nog een etage boven te zitten, waar we overigens ook naar toe moesten omdat we daar moesten instappen in het vliegtuig naar Saigon. Om daar te komen moesten we werkelijk een heel eind sjouwen. Maar, na 10 uur in een vliegtuig te hebben gezeten is dat wel even lekker hoor.
En eenmaal boven aangekomen zag Ruud een restaurantje, waar we even konden koffiedrinken. Maar dat feest ging mooi niet door, want er was een Starbucks! Dus daar maar even gezeten en koffie gedronken. De dag begon dus ook al goed voor Kees.
We hadden maar 2 uur tijd om over te stappen, dus na de Starbucks meteen naar de aansluitende vlucht naar Saigon. We moesten hier kort wachten voordat we aan boord konden gaan van het vliegtuig, dat ons in 2,5 uur zonder bijzonderheden naar Saigon vloog. Hèhè. We zijn er! We kwamen om 10:30 lokale tijd aan in Saigon. Uit het vliegtuig, door de douane en koffers halen.
Buiten stond de Vietnamese reisleider Truyen en de Nederlandse reisleider Wiebrend (Wieb, voor intimi) al te wachten. En hier maakten we ook kennis met de rest van ons gemêleerde reisgezelschap, wat in totaal uit 13 personen bestaat. Omdat we pas na twaalven het hotel in kunnen, zijn we eerst naar het postkantoor gereden. Enkele mensen wilden geld wisselen en postzegels kopen (dat schijn je bij voorkeur op het postkantoor te moeten doen, in de rest van de stad is er geen postzegel te vinden). Dus wij de bus in. En wat een bus. Als we daar 14 dagen mee op reis moeten, dan gaat er zeker gemopperd worden. De bus is klein, en is zeker geen luxe touringcar. Je kunt net met 2 personen naast elkaar zitten, hoewel Ruud en Yvonne dit niet kunnen. De plaatsen zijn gewoon te klein. En de airco werkt maar half, en er is geen plek voor de koffers. Althans, onvoldoende. Dus de helft van de koffers staat onderin de bus, de andere helft ligt op de achterbank. Hetgeen Wieb niet echt ziet zitten, dus er moet een andere bus komen. Wel graag!
De tocht naar het postkantoor geeft een mooie eerste indruk van Saigon. Lijkt een beetje op Thailand, maar dan wel schoner. En druk! Iedereen rijdt hier zo ongeveer op een scooter. Als er een verkeerslicht op groen spring, is het net of de TT van start gaat. En iedereen toeteren en door elkaar rijden. Wil je oversteken? Dan gewoon gaan en niet twijfelen, De scooters en de auto's ontwijken je wel. Lekkere gedachte...
Het is overigens wel warm, dat zijn we nog niet gewend, en we lopen nog in ons Nederlandse kloffie (dus niet al te luchtig gekleed). Het postkantoor staat aan een plein waar ook de Vietnamese versie van de Notre Dame staat, de Franse kathedraal (komt vanwege de Franse invloed van weleer). En is een imposant gebouw van Franse makelij. Ook de binnenkant ziet er imposant, en goed onderhouden uit.
We kijken hier even rond, en dan is het tijd om ons met onze Mickey Mouse bus weer in het verkeer te begeven. Gelukkig hebben we een Vietnamese chauffeur en die loodst ons heel behendig en zonder kleerscheuren door het verkeer, naar ons hotel. Daar komen we om een uur of één aan.
We hoeven niets te doen verder, de bellboys regelen de koffers (die een nummer hebben gekregen zodat ze weten bij welke kamer ze welke koffer af moeten geven) en we kunnen dus zó naar onze kamer, op 8 hoog. We vermoeden een mooi uitzicht, maar dat gaat niet door: We hebben een kamer in het midden van het hotel met uitzicht op de hal. Nou, da's geen prettig uitzicht, dus dicht de gordijnen.
We gaan ons eerst maar eens opfrissen, even lekker douchen. Daarna bedenken we dat we om 15:00 een voet-massage willen, dat hebben ze hier in het hotel. Dus per telefoon een afspraak geregeld. In de tussentijd nog even checken of er internet is: En jawel, dat is er. We kunnen dus ook weer een verslag uploaden straks.
Om 15:00 gaan we naar de eerste verdieping, waar zich een mooie massagesalon bevindt. Heerlijk rustig, en er staan al twee kleine Vietnameesjes klaar voor ons. Een jongeman voor Gea en een jongedame voor Kees. Dat begint goed, Kees denkt nog even terug aan Thailand en vermoedt dat moeders zo wel binnenkomt. Maar nee hoor, we mogen ons omkleden in een korte broek en een t-shirt van de zaak. En dan beginnen ze. Voetjes in het warme water en achterover liggen. Terwijl onze voeten liggen te weken (we komen vers onder de douche vandaan..) beginnen ze met een hoofdmassage. Een heerlijke hoofdmassage. In Thailand hadden we dat de voetmassage redelijk boven de knieën stopt, maar hier beginnen ze met je hoofd. En dan vervolgens de voetmassage, die niet stopt boven de knieën, mar helemaal doorgaat tot in je liezen. Wat is dat toch? Na de voetmassage wordt het ons duidelijk: Ze hebben vast niet verstaan "foot massage" maar "full massage". En dat belooft wat. En inderdaad!
De massage wordt uitgebreid met een hot stone behandeling, rug, armen, voeten, nek, alles komt aan de beurt. Op een gegeven moment zitten de masseurs zelfs op hun knieën op ons, terwijl wij op onze buik liggen. Met de knieën wordt de rug even goed onder handen (handen??) genomen. En dat voelt stevig aan hoor. Vervolgens lopen ze ook nog eens op je rug terwijl ze moet hun voeten je rug masseren (toch wel een voet massage dus??).
Op een gegeven moment gaan die kleintjes achter je zitten, terwijl je zelf rechtop zit. Handen gevouwen in je nek en dan pakken zij je met hun handjes beet. Ze kunnen je maar net omvatten. En dan wordt je toch eventjes gekraakt. Heerlijk! Vervolgens trekken ze je achterover, en dan heb je wel een heel bijzonder standje: Ze liggen onder je, op hun rug, terwijl wij op onze rug op hun liggen (het meisje dat Kees masseerde kwam met haar hoofd net 10cm onder de schouder van Kees, zo'n klein grietje was het. En daar lig je dan op je rug bovenop). Maar hun knieën hebben ze opgetrokken, en die bevinden zich in je onderrug. Je wordt dus helemaal gebogen, en zo liggen ze een poosje te wippen, met ons op hun knieën. Dat zal er wel heel bijzonder uit hebben gezien. Kees vroeg nog wel even aan het meisje of ze "OK" was. Dat was ook zo ongeveer het enige Engels wat ze sprak. "You OK sir"?
Naderhand, en dan zijn we een uur en drie kwartier verder, mag je afrekenen: We moesten 14 US dollar betalen. Da's nog geen 10 euro. En niet per persoon, maar met z'n twee. We hebben de masseurs een aardige tip gegeven, hebben ze wel verdiend met zoveel inspanning. Met de belofte dat we morgen nog eens terug komen, want dit voelt wel erg goed. Gea had last van d'r rug, al sinds anderhalf week, maar dat is nu helemaal verdwenen. Geen centje pijn meer.
Geweldig dus.
We hebben van Wieb te horen gekregen dat we ons om 17:30 moeten verzamelen in de lobby. We krijgen dan wat meer informatie, en we gaan vanavond meteen met z'n allen uit eten. Een welkom-diner. Nou, dat zien we wel zitten.
Dus om 17:30 zijn we aanwezig in een verder compleet lege lobby. We besluiten even buiten op straat te kijken en verbazen ons weer over de enorme drukte die hier heerst. En vooral over de enorme hoeveelheid scooters. Met 1, 2, 3, 4 en soms 5 personen er op. Of enorme vrachten er op. Je kijkt je ogen uit hier.
Maar goed, we moesten naar ene bijeenkomst. Wieb verteld ons het een en ander over het programma en verantwoord tevens de fooien-pot plus alle andere uitgaven die we moeten gaan maken. Zo rond de 115 euro PP. Da's dan inclusief alle lunches, entree gelden, fooien en noem maar op. Aansluitend gaan we naar een Vietnamees restaurant. In een mooi gebouw, in een mooie zaal staat een tafel voor ons klaar. We krijgen allerhande Vietnamese voedsel geserveerd. Het een nog lekkerder dan het ander. Heerlijk. Uiteraard Vietnamese loempia's, die er hier toch even iets anders uit zien als bij ons. Ze zijn dikker, met mihoen er in en garnalen. Echt heel lekker. Het eten met stokjes vergt wel enige oefening, maar het lukt Kees toch om daar mee te eten. Overigens gaan die Vietnamezen in een razend tempo, en rond half negen staan we al weer op straat. We waren met de bus naar het restaurant gereden, maar wij (Ruud, Yvonne, Kees en Gea) gingen lopend terug. We weten de weg wel.
Onderweg vergapen we ons aan de enorme drukte die op straat heerst. Ook kleine kinderen zijn gewoon wakker, terwijl het toch al dik in de avond is.
Nu heb je in de hele wereld Starbucks. Behalve hier. Hier heb je Trung Nguyen Coffee. En daar zetten ze toch lekkere koffie. Echt een bakkie waar je de knetters van in je brillenglazen springen Heerlijk. Hier hebben we dus even gezeten, voordat we de tocht naar ons hotel verder ondernamen.
Halverwege kwamen we nog een marktje tegen. Uiteraard moesten de dames hier even langs de kraampjes lopen. Leek wel wat op de markt in Kuala Lumpur. Maar dan stukken kleiner.
Uiteindelijk komen we aan in het hotel. Moe maar voldaan. Inmiddels is het al zo rond 23:00u. Tijd om te gaan slapen na een erg lange dag, vol met belevenissen. Als deze dag tekenend is voor de rest van de vakantie, hebben we nog een hoop lol te beleven. Nu eerst slapen, morgen om 7:30 de wake up call.
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
24 maart 2010 - dag 2 van de reis.