GOOODDD
MORNINGGG VIETNAMMM! Ja, dat moet er toch van komen
als je in Saigon zit nietwaar?
Hoewel, goede morgen?
Vandaag werden we om 06:00 verrast met de wake up call. Vroeg uit de veren dus. Kees had het gevoel dat hij midden in de nacht op stond, en Gea had nauwelijks geslapen omdat ze simpelweg niet moe was? Latente jetlag wellicht?
Maar goed, na de gebruikelijke ochtendfestiviteiten als ontbijten en dergelijke om 09:00 met de bus richting Cu Chi. Dat is de locatie waar de toerist in Vietnam de ondergrondse tunnels die beroemd zijn uit de Vietnam oorlog kan bekijken. Yvonne was nog even in de war met Gucci, en dacht dat we gingen shoppen. Niet dus.
We moesten met de bus zo'n anderhalf uur rijden om in Cu Chi te komen. Het weer was uiteraard goed, en het verkeer? Wat een enorme chaos. Dit moet je zien om te geloven, dit krijg je niet uitgelegd. Je moet je voorstellen dat wij op weg de stad uit, zeker meer dan 100.000 (jawel, zonder overdrijven meer dan honderdduizend) scooters op de tegengestelde rijbaan hebben gezien. En dat is wel zo verschrikkelijk indrukwekkend. Er rijden dan in verhouding ook nauwelijks auto's. Alleen scooters waar je maar kijkt. Rijen dik en krioelend door elkaar heen. Wat een enorme chaos.
De tocht buiten de stad ging over redelijk begaanbare wegen, hoewel de bus regelmatig flink schudde. We hadden al weer visioenen van onze heenvlucht, met al die turbulentie. Na een turbulente tocht kwamen we dan uiteindelijk rond 10:30 aan in Cu Chi. Daar is voor de toeris een rondwandeling door het bos opgezet, waar je uitleg krijgt over de manier waarop de tunnels (zo'n 200 kilometer in totaal) werkten en hoe deze tot stand zijn gekomen (de eerste tunnels zijn al tijdens de Franse bezetting gebouwd, en het afronden was vlak na aanvang van de Vietnam oorlog al gereed. Met de handen gegraven door duizenden mensen). Ook werd uitgelegd welke methoden de Vietnamezen gebruikten om valkuilen en dergelijke te maken. Uiterst simpel maar dodelijk effectief. We begonnen met een praatje met een landkaart van het gebied waar de ligging van de tunnels op was afgebeeld. Die tunnels hebben zelfs meerdere lagen, tot 3 lagen diep. Allemaal aardedonker, en via slimme systemen voorzien van frisse lucht. Wat een mens niet allemaal kan verzinnen om te overleven.
Vervolgens dus door het bos. We zagen verschillende ingangen van de tunnels, waarbij je soms zelf even kon proberen of je er in paste. In de meeste gevallen gaat dat niet omdat de tunnels expres zijn toegespitst op Vietnamezen, en dus op kleine lijfjes. Wij met ons enorm westers figuur passen gewoon niet in de tunnels. Er was één stuk van zo'n 40 meter waar je wel in past, tenminste, de niet al te forse medereizigers dan, die je 3 meter onder de grond bracht. Kun je van de ene naar de andere uitgang klauteren. Dat heeft Gea uiteraard gedaan. Als één van de weinigen van onze groep. De rest was te groot of durfde niet. En dat was een hele belevenis, omdat je onder de grond geen hand voor ogen ziet, en je er echt niet rechtop kunt lopen. Het is tenslotte geen wandeling in het park...
We zouden rond 12:00u bij een Cao Dai tempel moeten zijn, om daar een ceremonie bij te wonen. We gingen echter te laat weg, en kwamen pas om 12:30 bij de tempel aan. Tot groot ongenoegen van één van onze medereizigers. Maar ach, de ceremonie duurt een uur. En om een uur naar een kerkelijke ceremonie te kijken, daar zaten wij nu niet echt op te wachten. Cao Dai is een samensmelting van verschillende religies: Christendom, Boeddhisme, Islam en nog wat andere stromingen. Opgezet begin jaren 90 van de vorige eeuw, omdat men er van overtuigd was dat alles niet door één god geregeld kon worden, en om de saamhorigheid onder de mensen te verbeteren. De ceremonie was best leuk om te zien, maar daarna ook gauw weer verder, naar de lunchstop. Want we hadden ondertussen best weer trek.
De lunchstop was even verderop. Het stelde deze keer niet zoveel voor, gewoon een lekkere lunch. Daarna weer in de bus, onderweg naar het hotel. Dat was zeker een uur of 2 rijden vanaf de lunchstop.
Wieb wilde echter nog een tussenstop maken: Koffie drinken bij de broer van Kim Phuc. Kim Phuc is het meisje wat wereldberoemd werd doordat zij op een foto staat, helemaal naakt en verband na een aanval van de Amerikanen met napalm. Haar hele achterkant is verbrand, en terwijl ze over straat rent wordt er een foto van haar gemaakt. Zij staat symbool voor het geweld tegen de kinderen in de Vietnam oorlog. Kim woont nu zelf in Canada, maar haar broer runt een toko vlak bij de plek waar de foto destijds is gemaakt. Dara zijn we dus koffie wezen drinken. En daar laten ze de hele dag de documentaire over Kim zien. Best wel indrukwekkend, vooral als je even later over de exacte plek rijdt waar de foto gemaakt is.
Rond 17:10 komen we aan in Saigon. Maar, het is spitsuur. Duizenden en duizenden brommertjes op de weg, allemaal op weg naar huis. En er is een wegopbreking, waardoor er ook nog eens een flinke file staat. We kijken onze ogen weer eens uit naar wat er allemaal voorbij komt sjezen. Even voor zessen zijn we in het hotel. Redelijk moe maar wel erg voldaan. Snel even douchen, even zitten en dan weer naar beneden.
Om 19:30 gaan we met degene die er zin in hebben naar Hotel Rex. Ook wereld beroemd, want hier werden destijds de radio uitzendingen gemaakt van het radio station wat in Good Morning Vietnam werd nagespeeld. Het Armed Forces Radio Station. In de film natuurlijk met Robbie Wiliams als DJ Adrian Cronauer. We gaan met een taxi, het is net even te ver lopen. Hoewel, het is 20 minuten verderop. Toch gaan we met een taxi. Met twee taxi's want we zijn met z'n achten. Wieb is ook mee.
We komen aan en gaan met de lift naar het dakterras, waar ook een bruiloft aan de gang is. Wij krijgen een tafel onder een afdak langs de rand van het dak. Mooi uitzicht dus. Er speelt ook een hele goede live band. Op enig moment stopt de band met spelen en begint iedereen die niet onder een afdak zit (de band zit ook niet onder een afdak) te rennen: Het begint spontaan erg hard te regenen. Het valt er met bakken tegelijk uit. Wij zitten onder het afdak net droog. Het dak houdt het maar net...
Na een minuut of 10 is het weer droog en herstelt de situatie zich weer. Ondertussen doen wij ons te goed aan cocktails en heerlijk eten. En de stemming stijgt al gauw. Als we bezig zijn met het uitkiezen van een toetje, begint het nog harder te regenen dan eerst. En weer iedereen aan het rennen, inclusief wij. Want het dak houdt het, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is best wel nat onder het dak...
Maar, de regen houdt ook weer snel op, en we kunnen verder met ons festijn. Want bijzonder gezellig is het, en dat is mede te danken aan de cocktails :-)
Rond 23:30 wordt het tijd te gaan. We betalen de best wel forse rekening (ja, wat wil je ook met al dat drank en erg goed eten in zo'n luxe hotel) en gaan met de taxi weer naar ons eigen hotel. Onderweg bedingt de chauffeur dat we hem 4 dollar moeten betalen. Da's 4x zo veel als de heenreis, maar we stemmen toe. Heeft de beste man ook een goede avond. Yvonne laat zich echter de term "happy ending" ontvallen, en de chauffeur slaat meteen op tilt. Als je niet weet wat het betekent, ga er dan maar van uit dat de publieke dames in Azië deze term erg goed kennen. De chauffeur maakt er een dolle boel van, en al lachend rollen we de taxi weer uit voor ons hotel.
We hebben weer een heerlijke avond achter de rug. Nu gauw naar bed. Morgen vertrekken we uit Saigon om aan de eigenlijke rondreis te beginnen, en het belooft een mooie dag te worden. Als het maar droog blijft...
Hoewel, goede morgen?
Vandaag werden we om 06:00 verrast met de wake up call. Vroeg uit de veren dus. Kees had het gevoel dat hij midden in de nacht op stond, en Gea had nauwelijks geslapen omdat ze simpelweg niet moe was? Latente jetlag wellicht?
Maar goed, na de gebruikelijke ochtendfestiviteiten als ontbijten en dergelijke om 09:00 met de bus richting Cu Chi. Dat is de locatie waar de toerist in Vietnam de ondergrondse tunnels die beroemd zijn uit de Vietnam oorlog kan bekijken. Yvonne was nog even in de war met Gucci, en dacht dat we gingen shoppen. Niet dus.
We moesten met de bus zo'n anderhalf uur rijden om in Cu Chi te komen. Het weer was uiteraard goed, en het verkeer? Wat een enorme chaos. Dit moet je zien om te geloven, dit krijg je niet uitgelegd. Je moet je voorstellen dat wij op weg de stad uit, zeker meer dan 100.000 (jawel, zonder overdrijven meer dan honderdduizend) scooters op de tegengestelde rijbaan hebben gezien. En dat is wel zo verschrikkelijk indrukwekkend. Er rijden dan in verhouding ook nauwelijks auto's. Alleen scooters waar je maar kijkt. Rijen dik en krioelend door elkaar heen. Wat een enorme chaos.
De tocht buiten de stad ging over redelijk begaanbare wegen, hoewel de bus regelmatig flink schudde. We hadden al weer visioenen van onze heenvlucht, met al die turbulentie. Na een turbulente tocht kwamen we dan uiteindelijk rond 10:30 aan in Cu Chi. Daar is voor de toeris een rondwandeling door het bos opgezet, waar je uitleg krijgt over de manier waarop de tunnels (zo'n 200 kilometer in totaal) werkten en hoe deze tot stand zijn gekomen (de eerste tunnels zijn al tijdens de Franse bezetting gebouwd, en het afronden was vlak na aanvang van de Vietnam oorlog al gereed. Met de handen gegraven door duizenden mensen). Ook werd uitgelegd welke methoden de Vietnamezen gebruikten om valkuilen en dergelijke te maken. Uiterst simpel maar dodelijk effectief. We begonnen met een praatje met een landkaart van het gebied waar de ligging van de tunnels op was afgebeeld. Die tunnels hebben zelfs meerdere lagen, tot 3 lagen diep. Allemaal aardedonker, en via slimme systemen voorzien van frisse lucht. Wat een mens niet allemaal kan verzinnen om te overleven.
Vervolgens dus door het bos. We zagen verschillende ingangen van de tunnels, waarbij je soms zelf even kon proberen of je er in paste. In de meeste gevallen gaat dat niet omdat de tunnels expres zijn toegespitst op Vietnamezen, en dus op kleine lijfjes. Wij met ons enorm westers figuur passen gewoon niet in de tunnels. Er was één stuk van zo'n 40 meter waar je wel in past, tenminste, de niet al te forse medereizigers dan, die je 3 meter onder de grond bracht. Kun je van de ene naar de andere uitgang klauteren. Dat heeft Gea uiteraard gedaan. Als één van de weinigen van onze groep. De rest was te groot of durfde niet. En dat was een hele belevenis, omdat je onder de grond geen hand voor ogen ziet, en je er echt niet rechtop kunt lopen. Het is tenslotte geen wandeling in het park...
We zouden rond 12:00u bij een Cao Dai tempel moeten zijn, om daar een ceremonie bij te wonen. We gingen echter te laat weg, en kwamen pas om 12:30 bij de tempel aan. Tot groot ongenoegen van één van onze medereizigers. Maar ach, de ceremonie duurt een uur. En om een uur naar een kerkelijke ceremonie te kijken, daar zaten wij nu niet echt op te wachten. Cao Dai is een samensmelting van verschillende religies: Christendom, Boeddhisme, Islam en nog wat andere stromingen. Opgezet begin jaren 90 van de vorige eeuw, omdat men er van overtuigd was dat alles niet door één god geregeld kon worden, en om de saamhorigheid onder de mensen te verbeteren. De ceremonie was best leuk om te zien, maar daarna ook gauw weer verder, naar de lunchstop. Want we hadden ondertussen best weer trek.
De lunchstop was even verderop. Het stelde deze keer niet zoveel voor, gewoon een lekkere lunch. Daarna weer in de bus, onderweg naar het hotel. Dat was zeker een uur of 2 rijden vanaf de lunchstop.
Wieb wilde echter nog een tussenstop maken: Koffie drinken bij de broer van Kim Phuc. Kim Phuc is het meisje wat wereldberoemd werd doordat zij op een foto staat, helemaal naakt en verband na een aanval van de Amerikanen met napalm. Haar hele achterkant is verbrand, en terwijl ze over straat rent wordt er een foto van haar gemaakt. Zij staat symbool voor het geweld tegen de kinderen in de Vietnam oorlog. Kim woont nu zelf in Canada, maar haar broer runt een toko vlak bij de plek waar de foto destijds is gemaakt. Dara zijn we dus koffie wezen drinken. En daar laten ze de hele dag de documentaire over Kim zien. Best wel indrukwekkend, vooral als je even later over de exacte plek rijdt waar de foto gemaakt is.
Rond 17:10 komen we aan in Saigon. Maar, het is spitsuur. Duizenden en duizenden brommertjes op de weg, allemaal op weg naar huis. En er is een wegopbreking, waardoor er ook nog eens een flinke file staat. We kijken onze ogen weer eens uit naar wat er allemaal voorbij komt sjezen. Even voor zessen zijn we in het hotel. Redelijk moe maar wel erg voldaan. Snel even douchen, even zitten en dan weer naar beneden.
Om 19:30 gaan we met degene die er zin in hebben naar Hotel Rex. Ook wereld beroemd, want hier werden destijds de radio uitzendingen gemaakt van het radio station wat in Good Morning Vietnam werd nagespeeld. Het Armed Forces Radio Station. In de film natuurlijk met Robbie Wiliams als DJ Adrian Cronauer. We gaan met een taxi, het is net even te ver lopen. Hoewel, het is 20 minuten verderop. Toch gaan we met een taxi. Met twee taxi's want we zijn met z'n achten. Wieb is ook mee.
We komen aan en gaan met de lift naar het dakterras, waar ook een bruiloft aan de gang is. Wij krijgen een tafel onder een afdak langs de rand van het dak. Mooi uitzicht dus. Er speelt ook een hele goede live band. Op enig moment stopt de band met spelen en begint iedereen die niet onder een afdak zit (de band zit ook niet onder een afdak) te rennen: Het begint spontaan erg hard te regenen. Het valt er met bakken tegelijk uit. Wij zitten onder het afdak net droog. Het dak houdt het maar net...
Na een minuut of 10 is het weer droog en herstelt de situatie zich weer. Ondertussen doen wij ons te goed aan cocktails en heerlijk eten. En de stemming stijgt al gauw. Als we bezig zijn met het uitkiezen van een toetje, begint het nog harder te regenen dan eerst. En weer iedereen aan het rennen, inclusief wij. Want het dak houdt het, maar daar is ook alles mee gezegd. Het is best wel nat onder het dak...
Maar, de regen houdt ook weer snel op, en we kunnen verder met ons festijn. Want bijzonder gezellig is het, en dat is mede te danken aan de cocktails :-)
Rond 23:30 wordt het tijd te gaan. We betalen de best wel forse rekening (ja, wat wil je ook met al dat drank en erg goed eten in zo'n luxe hotel) en gaan met de taxi weer naar ons eigen hotel. Onderweg bedingt de chauffeur dat we hem 4 dollar moeten betalen. Da's 4x zo veel als de heenreis, maar we stemmen toe. Heeft de beste man ook een goede avond. Yvonne laat zich echter de term "happy ending" ontvallen, en de chauffeur slaat meteen op tilt. Als je niet weet wat het betekent, ga er dan maar van uit dat de publieke dames in Azië deze term erg goed kennen. De chauffeur maakt er een dolle boel van, en al lachend rollen we de taxi weer uit voor ons hotel.
We hebben weer een heerlijke avond achter de rug. Nu gauw naar bed. Morgen vertrekken we uit Saigon om aan de eigenlijke rondreis te beginnen, en het belooft een mooie dag te worden. Als het maar droog blijft...
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
26 maart 2010 - dag 4 van de reis.