Het
festijn van gisteren heeft z'n sporen wel nagelaten
hoor. Hoewel we redelijk konden uitslapen (om 7:00u
gaat de wekker pas), heeft met name Kees toch niet
het gevoel te zijn uitgeslapen. Later blijkt dat
Ruud dat ook heeft. Vanavond gaan we eerder naar
bed (ook omdat we morgen om 5:30 moeten opstaan om
naar een drijvende markt te gaan. En dat noemen ze
vakantie... Volgend jaar maar gewoon naar
Schiermonnikoog en daar een week lang op het strand
liggen).
Maar goed, om 8:30 vertrekken we. We gaan richting het zuiden, naar Can Tho. Da's een tocht van 200 kilometer. Best te doen dus.
We hebben een nieuwe bus. Maar dat is zeker geen verbetering. Ja, de airco doet het dan wel. Hoewel Kees geen enkel verschil merkt met de eerste bus. Deze bus kraakt en piept aan alle kanten, en zowel Kees als Yvonne hebben stoelen met losse zittingen. Yvonne heeft daarbij nog een bonus: Er steken allerlei pennen door de zitting, wat het comfortabel zitten domweg onmogelijk maakt. Zou de Vietcong nog bestaan en een boobytrap hebben geplaatst in deze bus?
Het eerste deel van de tocht, de stad uit, gaat soepel. Er is weinig verkeer, we rijden op een minder drukke weg en het is zaterdag. En met de nieuwe bus hebben we ook een nieuwe chauffeur, en die houdt zich niet zo aan de snelheid. Die schiet tenminste op! Na anderhalf uur (slapen voor Kees en Ruud) komen we aan in een dorp waar we bij een lokaal dingetje koffie gaan drinken. Het blijkt dat dit dorp het geboorte dorp is van Truyen, onze lokale gids. En dat het koffie-geval naast zijn woning gevestigd is. Gelukkig spelen eigen belangen niet mee :-)
Best lekkere koffie overigens, maar het toilet is French Style. We rijden voor het toiletbezoek dus 5 minuten verder, naar een echt restaurant.
Daarna gaat de tocht weer verder. Kees en Ruud merken er weer helemaal niets van, want die liggen alweer te slapen.
Na een uur komen we aan bij een soortement haven. We gaan met de boot verder, een tocht maken over één van de zij-armen van de Mekong. We zitten tenslotte nu in de Mekong delta. Hoe al die rivieren heten? Geen idee. Is ook niet te onthouden en we willen ons eigenlijk niet vermoeien met dergelijke details. Want, water is water, en daar varen we op. Who cares hoe dit water heet hier?
De tocht is aangenaam: Op het water, in een boot met overkapping, is het minder warm en de wind maakt het helemaal heerlijk. We varen een stukje over het viezige water, waar overal waterhyacint drijft. Van die enorme plukken waterplant. En best wel veel boten op het water. Leuk!
Onze eerste stop is bij een fabriekje / werkplaats waar men snoepjes maakt van rijst en andere soortgelijke toevoegingen. Zo maken ze koekjes van gepofte rijst en noedels, karamel snoepjes, en andere lekkere dingen. Allemaal met de hand, dus geen enkel stuk werk is geautomatiseerd. En op hun dooie gemak, maar wel snel en effectief. Uiteraard mogen we overal van proeven, en kopen de dames een flinke hoeveelheid snoep in.
De volgende stop is bij een restaurant op een groot eiland. Midden in een bosgebied, dus windstil en erg heet. Hier gaan we lunchen. We worden begroet door een hond en een enorme slang van een meter of 6. Brrr... Maar goed dat dit beest in een hok zit, want koudbloedig slaat in dit hete land nergens op. Dus er zal best leven in het beestje zitten, maar dat proberen we niet uit.
We beginnen de lunch met eigengemaakte loempia's. Die we dus zélf moeten maken. We krijgen een bakje rijstpapier, wat sla en een vis, die op een wel heel bijzondere wijze gepresenteerd wordt. Zie de foto's. Maar, de loempia's smaken heerlijk, daar valt verder niets over te zeggen.
We krijgen weer de ene gang naar de nader. Je vraagt je af waarom die Vietnamezen zo dun zijn. Wat een voer krijg je hier bij elke maaltijd zeg. Maar wel lekker. Weer de soep ergens halverwege, maar dat zijn we nu wel gewend. Ruud, soepmens van het ergste soort, ziet de soep, en al die groente die er in drijft, maar vraagt zich toch af wat voor soep dit toch zou kunnen zijn. Lijkt verdacht veel op groentesoep...
Na de lunch varen we weer verder over de delta. We komen na een half uurtje bij een soortement kwekerij, waar ze fruitbomen opkweken. Die zijn dan bestemd voor de fruittelers. Niemand vindt dit echter erg interessant, dus we krijgen in sneltreinvaart een rondleiding door dit tuingeval. Met aan het eind een kopje thee met een lekkere borrel er bij. En da's maar goed ook. We zitten nog maar net aan de thee, onder een afdak, of we krijgen weer een van de bekende stortbuien. Maar wij zitten lekker droog. Nog maar een kopje thee dus.
Na een half uurtje is het weer helemaal droog en varen we verder. Na een kwartier komen we weer aan land, de vaartocht is ten einde en de bus staat al weer klaar. We gaan weer een uurtje rijden, dwars door dorpen en steden. Het is hier ook allemaal wat rommeliger, minder netjes en schoon als in Saigon. Na een uur komen we bij een ferry, we moeten het breedste deel van de Mekong oversteken. Er ligt hier wel een brug, maar die gaat volgende week pas open. We zijn net te vroeg dus. Hoewel, de reis met de ferry van 20 minuten was best leuk. We moesten uit de bus, dus wij lopen naar de ferry. En er vaart niet één ferry, maar er varen 8 van die grote boten constant rond. Nog wel, volgende week is het over. Er waren overigens wat vervelende fransen die voor wilden dringen, maar dat vonden wij niet goed. Dat gaf weer een hoop discussie, maar wachten moet iedereen, dus zij ook. Stelletje mafferikken, die fransen.
De oversteek met de ferry eindigde in Can Tho, plaats van bestemming. Na nog eens 10 minuten met de bus waren we in ons hotel, even na zessen. Wieb heeft alweer besproken voor het diner van vanavond, dus snel naar de kamers, douchen, omkleden en om 19:15 weer beneden in de lobby.
Dit hotel is wel even wat anders: De airco is defect en lekt mega hoeveelheden water (de hele vloerbedekking is zeiknat onder de airco), de WC spoelt nauwelijks door, je moet in bad staan douchen, maar de doucheslang is te kort om de sproeier op gezichtshoogte te krijgen, laat staan dat er een fatsoenlijke hoeveelheid water uit komt, je moet gewoon klimmen om in bad te komen, zo hoog is dat ding en de voordeur wil niet op slot. Met name dat laatste is reden voor Kees om een andere kamer te graag vragen. Dus dit gemeld aan Wieb, die al klaar stond om te vertrekken naar het restaurant (want dat de deur niet op slot wil ontdekten we pas op het moment dat we wilden vertrekken natuurlijk). Met z'n tweeën naar de receptie, maar het meisje achter de balie begreep niets van wat we zeiden en zei alleen maar "Yes" met een stralende glimlach. Ondertussen had ze al wel iemand opgeroepen die wel Engels sprak. Maar helaas, het hotel is vol dus er is geen andere kamer. Da's balen. Wieb over de rooie, want die is dan best kort aangebonden. Op dat moment komen Gea en Yvonne naar de balie, want het is toch gelukt de deur op slot te krijgen. Nou, laat die kamer dan maar zitten, want omruilen is me toch weer een gedoe met die Mickey Mouse figuren hier...
We lopen dus de stad in, en nog geen 10 minuten later komen we in een restaurant op de hoek van een gezellig drukke straat. We kunnen op de eerste etage op het balkon buiten zitten eten, en kijken dus zo op het gezellige kruispunt uit. Dat zit daar prima! Wieb moest alleen wel even wat mensen laten verwijderen van het balkon, want ja, hij had gereserveerd en het balkon zat nagenoeg vol. Dus dat geregeld en toen konden we allemaal aan tafel. Allemaal 4 persoons tafeltjes, dus wij zaten gezellig met z'n vieren. De tafels aan elkaar schuiven ging niet, het was namelijk niet zo'n heel groot balkon.
Het eten was weer geweldig. En met stokjes eten lukt ondertussen prima. Aangezien we morgen om 5:30 moeten opstaan, en we de afgelopen dagen eigenlijk totaal geen rust hebben gehad, besluiten we vanavond vroeg naar bed te gaan. Om 21:30 zitten we dan ook al op een terrasje aan de overkant van de hoek waar het restaurant staat, om nog even een afzakkertje te nemen. En ons te verbazen hoeveel mensen er eigenlijk op één brommer kunnen. Hele gezinnen van 5 personen vervoeren zichzelf op één zo'n ding... Hoef je bij ons niet te proberen, zijn we veel te dik voor.
Om 22:00 zitten we weer in ons hotel. Er is iemand van de huishoudelijke dienst geweest, want de airco werkt weer redelijk. En lekt niet meer. En die hadden ze direct ook aan laten staan, zodat wij bij binnenkomst op onze kamer de lucht meteen lekker koel hadden. Dat slaapt vast heerlijk, dus maar snel naar bed!
Maar goed, om 8:30 vertrekken we. We gaan richting het zuiden, naar Can Tho. Da's een tocht van 200 kilometer. Best te doen dus.
We hebben een nieuwe bus. Maar dat is zeker geen verbetering. Ja, de airco doet het dan wel. Hoewel Kees geen enkel verschil merkt met de eerste bus. Deze bus kraakt en piept aan alle kanten, en zowel Kees als Yvonne hebben stoelen met losse zittingen. Yvonne heeft daarbij nog een bonus: Er steken allerlei pennen door de zitting, wat het comfortabel zitten domweg onmogelijk maakt. Zou de Vietcong nog bestaan en een boobytrap hebben geplaatst in deze bus?
Het eerste deel van de tocht, de stad uit, gaat soepel. Er is weinig verkeer, we rijden op een minder drukke weg en het is zaterdag. En met de nieuwe bus hebben we ook een nieuwe chauffeur, en die houdt zich niet zo aan de snelheid. Die schiet tenminste op! Na anderhalf uur (slapen voor Kees en Ruud) komen we aan in een dorp waar we bij een lokaal dingetje koffie gaan drinken. Het blijkt dat dit dorp het geboorte dorp is van Truyen, onze lokale gids. En dat het koffie-geval naast zijn woning gevestigd is. Gelukkig spelen eigen belangen niet mee :-)
Best lekkere koffie overigens, maar het toilet is French Style. We rijden voor het toiletbezoek dus 5 minuten verder, naar een echt restaurant.
Daarna gaat de tocht weer verder. Kees en Ruud merken er weer helemaal niets van, want die liggen alweer te slapen.
Na een uur komen we aan bij een soortement haven. We gaan met de boot verder, een tocht maken over één van de zij-armen van de Mekong. We zitten tenslotte nu in de Mekong delta. Hoe al die rivieren heten? Geen idee. Is ook niet te onthouden en we willen ons eigenlijk niet vermoeien met dergelijke details. Want, water is water, en daar varen we op. Who cares hoe dit water heet hier?
De tocht is aangenaam: Op het water, in een boot met overkapping, is het minder warm en de wind maakt het helemaal heerlijk. We varen een stukje over het viezige water, waar overal waterhyacint drijft. Van die enorme plukken waterplant. En best wel veel boten op het water. Leuk!
Onze eerste stop is bij een fabriekje / werkplaats waar men snoepjes maakt van rijst en andere soortgelijke toevoegingen. Zo maken ze koekjes van gepofte rijst en noedels, karamel snoepjes, en andere lekkere dingen. Allemaal met de hand, dus geen enkel stuk werk is geautomatiseerd. En op hun dooie gemak, maar wel snel en effectief. Uiteraard mogen we overal van proeven, en kopen de dames een flinke hoeveelheid snoep in.
De volgende stop is bij een restaurant op een groot eiland. Midden in een bosgebied, dus windstil en erg heet. Hier gaan we lunchen. We worden begroet door een hond en een enorme slang van een meter of 6. Brrr... Maar goed dat dit beest in een hok zit, want koudbloedig slaat in dit hete land nergens op. Dus er zal best leven in het beestje zitten, maar dat proberen we niet uit.
We beginnen de lunch met eigengemaakte loempia's. Die we dus zélf moeten maken. We krijgen een bakje rijstpapier, wat sla en een vis, die op een wel heel bijzondere wijze gepresenteerd wordt. Zie de foto's. Maar, de loempia's smaken heerlijk, daar valt verder niets over te zeggen.
We krijgen weer de ene gang naar de nader. Je vraagt je af waarom die Vietnamezen zo dun zijn. Wat een voer krijg je hier bij elke maaltijd zeg. Maar wel lekker. Weer de soep ergens halverwege, maar dat zijn we nu wel gewend. Ruud, soepmens van het ergste soort, ziet de soep, en al die groente die er in drijft, maar vraagt zich toch af wat voor soep dit toch zou kunnen zijn. Lijkt verdacht veel op groentesoep...
Na de lunch varen we weer verder over de delta. We komen na een half uurtje bij een soortement kwekerij, waar ze fruitbomen opkweken. Die zijn dan bestemd voor de fruittelers. Niemand vindt dit echter erg interessant, dus we krijgen in sneltreinvaart een rondleiding door dit tuingeval. Met aan het eind een kopje thee met een lekkere borrel er bij. En da's maar goed ook. We zitten nog maar net aan de thee, onder een afdak, of we krijgen weer een van de bekende stortbuien. Maar wij zitten lekker droog. Nog maar een kopje thee dus.
Na een half uurtje is het weer helemaal droog en varen we verder. Na een kwartier komen we weer aan land, de vaartocht is ten einde en de bus staat al weer klaar. We gaan weer een uurtje rijden, dwars door dorpen en steden. Het is hier ook allemaal wat rommeliger, minder netjes en schoon als in Saigon. Na een uur komen we bij een ferry, we moeten het breedste deel van de Mekong oversteken. Er ligt hier wel een brug, maar die gaat volgende week pas open. We zijn net te vroeg dus. Hoewel, de reis met de ferry van 20 minuten was best leuk. We moesten uit de bus, dus wij lopen naar de ferry. En er vaart niet één ferry, maar er varen 8 van die grote boten constant rond. Nog wel, volgende week is het over. Er waren overigens wat vervelende fransen die voor wilden dringen, maar dat vonden wij niet goed. Dat gaf weer een hoop discussie, maar wachten moet iedereen, dus zij ook. Stelletje mafferikken, die fransen.
De oversteek met de ferry eindigde in Can Tho, plaats van bestemming. Na nog eens 10 minuten met de bus waren we in ons hotel, even na zessen. Wieb heeft alweer besproken voor het diner van vanavond, dus snel naar de kamers, douchen, omkleden en om 19:15 weer beneden in de lobby.
Dit hotel is wel even wat anders: De airco is defect en lekt mega hoeveelheden water (de hele vloerbedekking is zeiknat onder de airco), de WC spoelt nauwelijks door, je moet in bad staan douchen, maar de doucheslang is te kort om de sproeier op gezichtshoogte te krijgen, laat staan dat er een fatsoenlijke hoeveelheid water uit komt, je moet gewoon klimmen om in bad te komen, zo hoog is dat ding en de voordeur wil niet op slot. Met name dat laatste is reden voor Kees om een andere kamer te graag vragen. Dus dit gemeld aan Wieb, die al klaar stond om te vertrekken naar het restaurant (want dat de deur niet op slot wil ontdekten we pas op het moment dat we wilden vertrekken natuurlijk). Met z'n tweeën naar de receptie, maar het meisje achter de balie begreep niets van wat we zeiden en zei alleen maar "Yes" met een stralende glimlach. Ondertussen had ze al wel iemand opgeroepen die wel Engels sprak. Maar helaas, het hotel is vol dus er is geen andere kamer. Da's balen. Wieb over de rooie, want die is dan best kort aangebonden. Op dat moment komen Gea en Yvonne naar de balie, want het is toch gelukt de deur op slot te krijgen. Nou, laat die kamer dan maar zitten, want omruilen is me toch weer een gedoe met die Mickey Mouse figuren hier...
We lopen dus de stad in, en nog geen 10 minuten later komen we in een restaurant op de hoek van een gezellig drukke straat. We kunnen op de eerste etage op het balkon buiten zitten eten, en kijken dus zo op het gezellige kruispunt uit. Dat zit daar prima! Wieb moest alleen wel even wat mensen laten verwijderen van het balkon, want ja, hij had gereserveerd en het balkon zat nagenoeg vol. Dus dat geregeld en toen konden we allemaal aan tafel. Allemaal 4 persoons tafeltjes, dus wij zaten gezellig met z'n vieren. De tafels aan elkaar schuiven ging niet, het was namelijk niet zo'n heel groot balkon.
Het eten was weer geweldig. En met stokjes eten lukt ondertussen prima. Aangezien we morgen om 5:30 moeten opstaan, en we de afgelopen dagen eigenlijk totaal geen rust hebben gehad, besluiten we vanavond vroeg naar bed te gaan. Om 21:30 zitten we dan ook al op een terrasje aan de overkant van de hoek waar het restaurant staat, om nog even een afzakkertje te nemen. En ons te verbazen hoeveel mensen er eigenlijk op één brommer kunnen. Hele gezinnen van 5 personen vervoeren zichzelf op één zo'n ding... Hoef je bij ons niet te proberen, zijn we veel te dik voor.
Om 22:00 zitten we weer in ons hotel. Er is iemand van de huishoudelijke dienst geweest, want de airco werkt weer redelijk. En lekt niet meer. En die hadden ze direct ook aan laten staan, zodat wij bij binnenkomst op onze kamer de lucht meteen lekker koel hadden. Dat slaapt vast heerlijk, dus maar snel naar bed!
Unable to Launch Flash Player
This message is being displayed because the browser was unable to load the Flash Player required to display this content.
There are several possible causes for this;
- Your current Flash Player is outdated or it is not installed on your system. Download the latest Flash Player.
- Your browser does not have JavaScript enabled, this is required to load the Flash content.
- The Theme file used to generate this site may be missing the required JavaScript to launch the Flash player.
27 maart 2010 - dag 5 van de reis.